ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Οι πλούσιοι

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Δημ. Τσεσμελής, Παρνασσού 1, Νίκαια, γράφει:

«Το 1981 φθάσαμε στο Πορτ Χάρκουρτ της Νιγηρίας, με πλοίο φορτωμένο με
τσιμέντο σε σακιά. Το Πορτ Χάρκουρτ βρίσκεται στην ενδοχώρα, κοντά στον ποταμό
Μπόνι. H διάρκεια εκφόρτωσης 2 έως 3 μήνες. Όλα τα πλοία αγκυροβολούν στον
ποταμό και σε μικρές φορτηγίδες αδειάζουν σιγά σιγά το φορτίο τους. Την
εκφόρτωση κάνουν ντόπιοι εργάτες. Ανεβαίνουν στο πλοίο με την έναρξη και
κατεβαίνουν όταν τελειώσει η εκφόρτωση. Τρόπος διαφυγής, έστω για μία ημέρα,
δεν υπάρχει. Δηλαδή 30-40 εργάτες μπαίνουν στο πλοίο 2-3 μήνες!!! H εκφόρτωση
γίνεται κατά διαστήματα. Έτσι μένει χρόνος για ανάπαυση και ύπνο των εργατών.
Το πλοίο έχει υποχρέωση να τους δώσει έναν χώρο ενδιαίτησης, πόσιμο νερό και
νερό από τον ποταμό για την καθαριότητά τους. Φυσικά, για τους υπεύθυνους
παραλήπτες διατίθενται ένα δωμάτιο-γραφείο και τροφή. Οι εργάτες, βάρους 40-45
κιλών ο καθένας, τρώνε δύο φορές την ημέρα από μία κούπα βρεγμένο άφρικαν φουτ
(αλεσμένες ρίζες αφρικανικού φυτού) και ένα ψάρι ηλιόκαυτο, το οποίο αφήνουν
με τις ώρες στον ήλιο, όπου το περιποιούνται οι μύγες για να γίνει νόστιμο. H
μαριχουάνα είναι ελεύθερη και κοστίζει σχεδόν όσο και το απλό τσιγάρο.

Οι μυρωδιές της κουζίνας του πλοίου τούς τρελαίνουν και υπομονετικά περιμένουν
με την ελπίδα να τους δώσει ο μάγειρας το περίσσευμα.

“Κύριοι χορτάτοι, πηγαίνετε να δείτε πώς σπρώχνονται οι πεινασμένοι για να
πάρουν λίγο φαγάκι. Μόνο τότε θα καταλάβετε το έγκλημα που γίνεται”.

Για να μη σκοτωθούν έχουν έναν αρχηγό, με διπλάσιο βάρος, ο οποίος αφού φάει
καλά, αφήνει το υπόλοιπο για τους πολλούς. Είχαμε συμφωνήσει όλο το πλήρωμα να
τρώμε όσο γίνεται λιγότερο και να μην πετάμε το περίσσευμα, ο δε καμαρότος και
ο μάγειρας να βάζουν στο καζάνι κάτι παραπάνω για τους εργάτες.

Τις πρώτες ημέρες καταλάβαμε πως ο αρχηγός τους έτρωγε τη μερίδα του λέοντος
και όποιος αντιδρούσε έτρωγε το ξύλο της χρονιάς του.

Διανομή δεν ήταν δυνατόν να γίνει. Έπεφταν μπουλούκι, με αποτέλεσμα να χύνεται
το φαΐ στο κατάστρωμα.

Πήραμε την απόφαση να κάνουμε εμείς τη διανομή. Την πρώτη ημέρα, τους βάλαμε
όλους στη σειρά και τους εξηγήσαμε πως θα φάνε όλοι το ίδιο. Οι εργάτες
έδειξαν να συμφωνούν. Ο αρχηγός ήταν ο μόνος που διαφωνούσε και με κλωτσιές
και σφαλιάρες τούς τρομοκρατούσε και απειλούσε να τους διώξει από τη δουλειά.
Οι αποικιοκράτες ξέρουν καλά τη δουλειά τους. Φτιάχνουν λίγους από κάθε φυλή
στα μέτρα τους για να μπορούν ν’ ελέγχουν την μεγάλη μάζα και να μπορούν να
ισχυρίζονται (βλέπε δήλωση κ. Μπους) πως δεν βοηθούν, γιατί οι ηγέτες τους
είναι διεφθαρμένοι. Βέβαια, ποτέ δεν λένε ποιος δίδαξε και έκανε διαφθαρμένους
τους ηγέτες τους.

Συμπέρασμα: οι πλούσιοι, αφού γίνουν πλουσιότεροι, τρέχουν να μαζέψουν δόξα,
αγοράζοντας διάφορα αντικείμενα πληρώνοντας με ζεστό χρήμα που έχουν
μαζέψει… Από πού, από ποιους και πώς; Οι δε “φτωχοί” ηγέτες προσπαθούν να
γίνουν πλούσιοι και ισχυροί, εκμεταλλευόμενοι και καταπιέζοντας τους φτωχούς
λαούς τους.

Γενικώς οι φτωχοί δεν έχουν καταλάβει πως η ενότητά τους και η δράση είναι η
λύση και όχι να γλείφουν πότε δεξιά και πότε αριστερά, αποκτώντας την
ελευθερία να καπνίζουν φθηνή μαριχουάνα».