ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Mε το καλό…

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Στεφ. Νάκος, Αράτου 10, Κιάτο, γράφει:

«Σήμερα θα αναφερθώ σε μια πραγματική ιστορία που μου την είπε η μάνα μου πριν
από τον πόλεμο. Τη δεκαετία του 1920 ήταν νέα γυναίκα, παντρεμένη σ’ ένα
ακριτικό χωριό της Κόνιτσας, ονόματι Αμάραντος. Ένα χωριό του οποίου σχεδόν
όλοι οι άντρες ταξίδευαν, κτίστες οι περισσότεροι. Το βουνό Καμενίκ ανήκει
στην Κοινότητα Αμάραντου. Τα καλοκαίρια η κοινότητα νοίκιαζε όλη την περιοχή
γύρω από το Καμενίκ σε νομάδες βοσκούς που ανέβαιναν από τα χειμαδιά να
βοσκήσουν τα ζώα τους κατά τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες. Το ενοίκιο ήταν
λίγο τυρί και λίγο μαλλί για τους ενορίτες.

Μια φορά από τις πολλές που οι γυναίκες πήγαιναν στο βουνό για χορτάρια ή να
βγάλουν δαδί από τα πεύκα για τις ανάγκες του σπιτιού, γιατί το δαδί ήταν το
κύριο φωτιστικό μέσο εκείνη την εποχή – το πετρέλαιο ήταν είδος πολυτελείας –
απομακρύνθηκε η μάνα μου από την υπόλοιπη παρέα και χωρίς να το καταλάβει
πλησίασε το κονάκι των βοσκών. Τότε, δύο μεγάλα τσοπανόσκυλα όρμησαν επάνω της
να την κατασπαράξουν. H μάνα μου δεν πανικοβλήθηκε. Αντί να φύγει τρέχοντας,
κάθησε οκλαδόν, έβγαλε από το σακούλι της τη λίγη μπομπότα (ψωμί από
καλαμπόκι) και τους το έδωσε. Τότε, τα άγρια τσοπανόσκυλα ημέρεψαν, άρχισαν να
της γλείφουν τα χέρια και εκείνη τα χάιδευε.

Γαλήνεψαν, κ. Παπαδόπουλε, τα άγρια τσοπανόσκυλα με τι, με ένα ήρεμο βλέμμα
και ένα κομμάτι ψωμί από καλαμπόκι. Κάτι ανάλογο, νομίζω, θα πρέπει να
σκεφθούν οι μεγάλοι ηγέτες της ανθρωπότητας. Ας κάνουν μια σοβαρή κουβέντα με
αυτούς τους πεινασμένους λαούς και είμαι σίγουρος πως κανένας άνθρωπος δεν θα
αρνηθεί τη συνεργασία για μια καλύτερη ζωή στον πλανήτη.

Είναι σε όλους γνωστό πως η βία φέρνει βία και το αίμα φέρνει αίμα. Τα
πράγματα πιστεύω πως είναι πολύ απλά, αρκεί να πρυτανεύσει η λογική».

Αλληλογραφία: Όλα αυτά που γράφετε, κ. Ανώνυμε από τα Χανιά, έχουν πολύ
ενδιαφέρον. Γιατί, όμως, δεν τα υπογράφετε; Ανώνυμες επιστολές, όπως
γνωρίζετε, δεν δημοσιεύονται στη στήλη.