ANAΛΩΣIMA Διεκδικείται το αυτονόητο;

Εκείνο που μου αρέσει με τους κατοίκους της Αθήνας είναι που έχουν όρια.
Δηλαδή ανέχονται πολλά και δεν μιλάνε, υποφέρουν σιωπηλά, μέχρι που φτάνει μια
στιγμή και λένε «φτάνει». Ώς εδώ και μη παρέκει! Κι έχουν και τις αδυναμίες
τους, όπως το Μετρό ας πούμε. Πάνω από τη γη ανέχονται πολλά, στο Μετρό όμως
τίποτα. Μπορεί να αφήνουν τα πεζοδρόμια στα μηχανάκια και στα αυτοκίνητα.
Μπορεί να αφήνουν τους δρόμους στη βρώμα και τη βία. Αλλά στο Μετρό δεν
επιτρέπεται ούτε η κατανάλωση φαγητού και ποτού! Απαγορεύεται να κυκλοφορούν
ποδήλατα στο Μετρό, για να μην κινδυνεύουν να λερωθούν τα μάρμαρα από τις
ρόδες. Καταπληκτικό δεν είναι; Και οι ποδηλάτες αποφάσισαν να κάνουν πορεία
ποδηλατική το ερχόμενο Σάββατο, για να διεκδικήσουν λέει το αυτονόητο! Σαν να
μην έχουν καταλάβει ότι η λογική είναι το πιο δύσκολο και παράλογο πράγμα στη
χώρα των μεγάλων ιδεών και των έντονων συναισθημάτων. Δεν υπάρχει τίποτα
αυτονόητο στα κυκλοφοριακά μας ήθη, εκτός από την κυριαρχία του ισχυρότερου,
του ογκωδέστερου και του πλέον αναίσθητου. Ποιος ξέρει όμως, ακριβώς επειδή
είναι τόσο ανεδαφικό και ουρανοκατέβατο αυτό που ζητάνε οι ποδηλάτες, μπορεί
και να εισακουστεί. Μπορεί κάποιοι να συγκινηθούν, να βγάλουν τα ποδήλατα από
τις αποθήκες και τα μπαλκόνια και να τολμήσουν να εμφανιστούν στο ραντεβού,
στις 12 το μεσημέρι στο Πεδίον του Άρεως. Τι να πω; Αν ζητούσαν κάτι παράλογο,
πίστα της Φόρμουλα 1 ας πούμε ή μητρόπολη στο γήπεδο Παναθηναϊκού, κάτι τέτοιο
μεγαλεπήβολο και απαράδεχτο, θα είχαν πολλές ελπίδες, αλλά αυτό που ζητάνε
φοβάμαι ότι θα κάνει τον κ. Λιάπη να ανατριχιάσει από φρίκη…