H καλύτερη μουσική στον… γαλαξία

Το μουσικό θέμα του πρώτου «Πολέμου των Άστρων» ψηφίστηκε ως το καλύτερο κινηματογραφικό σάουντρακ όλων των εποχών

Ρομποτάκια και φωτεινά σπαθιά, γαλαξιακές μάχες για τα μάτια της πριγκίπισσας
Λία και εκατομμύρια εισιτήρια στα κινηματογραφικά ταμεία, ο Χάρισον Φορντ
παιδί ήταν και γέρασε, και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά για τον «Πόλεμο των
Άστρων», εδώ και λίγες μόλις ημέρες κατέχει και τον τίτλο της καλύτερης – για
ταινία – μουσικής. Σύμφωνα με το American Film Institute και 500 συνθέτες,
μουσικούς, καλλιτέχνες, κριτικούς και ιστορικούς – όλοι από τον πλανήτη Γη,
ωστόσο -, η μουσική του Τζον Γουίλιαμς αναδείχτηκε η καλύτερη από όλες και ο
Τζορτζ Λούκας, που κυλίστηκε μαζί με τους ηθοποιούς της σειράς του στις σκόνες
τόσα χρόνια, μπορεί να ξαναπεί άλλη μια φορά «φάτε τη σκόνη μου». «Ο πόλεμος
των Άστρων» δεν έχει πει ακόμη την τελευταία λέξη του. Περισσότερο κερδισμένος
όμως της λίστας είναι ο Τζον Γουίλιαμς, ο οποίος έχει ακόμη ένα έργο στη
δεκάδα – στο νούμερο έξι συγκεκριμένα – με τη μουσική του για τα «Σαγόνια του
καρχαρία», αλλά και στο Νο 14, με τον «ET, τον εξωγήινο», και τις δύο φορές με
σκηνοθέτη τον μαέστρο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Για τη δεύτερη καλύτερη
κινηματογραφική μουσική πρέπει κανείς (κατά τη λίστα, πάντα) να πάει πολύ πολύ
πίσω, στο 1939 και στην έμπνευση του Μαξ Στάινερ για το «Όσα παίρνει ο
άνεμος». Στην τρίτη θέση, καταϊδρωμένος ο «Λόρενς της Αραβίας», με τη μουσική
του Μορίς Ζαρ. H αγωνία κορυφώνεται μόλις στην τέταρτη θέση, όπου ο Μπέρναρντ
Χέρμαν σηκώνει το μαχαίρι στο «Ψυχώ» και στο πιο διάσημο οιδιπόδειο του
σινεμά. Στην πέμπτη θέση ο «Νονός» και ο λυρισμός του Νίνο Ρότα.

Δύσκολη δουλειά να είσαι αμερόληπτος και να ξεχωρίζεις τη δράση και το σενάριο
από τις μουσικές, γι’ αυτόν τον λόγο οι 500 ξόδεψαν χρόνο, έκλεισαν τα μάτια
και άνοιξαν τα αυτιά – και ξανάνοιξαν τα μάτια ως κανονικοί σινεφίλ – για να
δώσουν πόντους και στο «Λόρα» (Ντέιβιντ Τάσκιν, στην 7η θέση) και στο «Και οι
εφτά ήταν υπέροχοι» (Έλμερ Μπέρνσταϊν) και στο «Τσάινατάουν» (Τζέρι
Γκόλντσμιθ) και στο «Τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές» (Ντιμίτρι Τιόμκιν), που
συμπληρώνουν τη δεκάδα με τα πιο ωραία σάουντρακ. Ακολουθούν ο «Ρομπέν των
Δασών», το χιτσκοκικό «Vertigo», ο «Κινγκ Κονγκ» και άλλες μεγάλες
κινηματογραφικές στιγμές, τις οποίες αν παρατηρήσει κανείς καλύτερα θα
διαπιστώσει ότι έρχονται από παλιά… όλο και πιο παλιά σαν να μην ακούσαμε
καλά πράγματα από το 1986 και το «Mission» – μουσική Ένιο Μορικόνε. Μήπως
κάποιος θα έπρεπε να «φρεσκάρει» λίγο την επιτροπή και να μειώσει το volume
στη νοσταλγία;