ANAΛΩΣIMA Kυψέλη της αφομοίωσης

Βιομηχανικές επενδύσεις μπορεί να μη γίνονται στη χώρα μας, όμως οι επενδύσεις
σε ακίνητα συνεχίζονται πυρετωδώς. Στη γειτονιά μας δεν έχει μείνει
μονοκατοικία που να μην γκρεμίστηκε αυτά τα τελευταία χρόνια, οργασμός
οικοδομικός σε στενάκια και στενά, που τα θεωρούσαμε κορεσμένα από χρόνια. Δεν
τα λυπάμαι πια αυτά τα σπίτια, αφού οι ιδιοκτήτες τους δεν τα χρειάζονται,
αφού ο κόσμος θέλει χαμηλοτάβανα διαμερίσματα και τα πληρώνει ως υπερπολυτελή,
ας ικανοποιηθούν οι ανάγκες των νέων μας κατοίκων, να ζουν εδώ, στριμωγμένοι.
Άλλο πράγμα με στεναχωρεί. Τόσοι μετανάστες μαζεύτηκαν γύρω μας, από όλες τις
χώρες του κόσμου, αλλά από τα δύο μας κινέζικα εστιατόρια που υπήρχαν, το ένα
έκλεισε, πάει και το αιθιοπικό, που άντεξε δέκα χρόνια. Ένα ωραίο φτηνό
κινέζικο, όπως σε όλες τις πόλεις το κόσμου, δεν λέει να ανοίξει εδώ. Θα
μπορούσαμε να έχουμε σε κάθε γωνιά κάτι πολωνικό, ουκρανικό, αραβικό, τα
πάντα. Μόνο ρούχα φτηνά μάς προσφέρονται από την Κίνα, με βάση το υποτιθέμενο
δικό μας γούστο, ένα ισοπεδωμένο γούστο φτωχικής επίδειξης. Μαζεύονται στη
γειτονιά μας μετανάστες, δουλεύουν σκληρά για να αγοράσουν ίσως και κάποιο
διαμέρισμα από τα χαμηλοτάβανα υπερπολυτελή, αλλά δεν εκδηλώνονται. Δεν
αποφασίζουν να εκτεθούν με τις συνταγές και τις γεύσεις τους. Νοτιότερα της
Πατησίων, δυτικότερα της Γαλατσίου μπορεί κάτι να βρεθεί, εδώ όμως παραμένουμε
περιοχή αφομοίωσης. Και όμως, όταν βγαίνω στο κλιμακοστάσιό μου έρχεται στα
ρουθούνια πότε η έντονη μυρωδιά του κάρι, πότε κύμινο, πότε κάτι άλλο παράξενο
και δυσδιάκριτο. Αλλά όλα μένουν στα σπίτια, για ιδιωτική χρήση. Σαν να
ντρέπονται οι άνθρωποι γι’ αυτό που τους αρέσει και τρώνε, γι’ αυτό που είναι,
σαν να μην τολμούν να μας το δείξουν, σαν να πρέπει να ζουν συνεχώς κρυφά.