«Προκαλεί θλίψη ο Tζωρτζάτος»

Με τη λέξη «αιδώς» απαντά η συνήγορος του Δ. Κουφοντίνα, Ιωάννα Κούρτοβικ,
σε όσα υποστήριζε ο B. Τζωρτζάτος στα «NEA Σαββατοκύριακο». Υπενθυμίζεται ότι
ο τελευταίος είχε υποστηρίξει (και) πως απειλήθηκε κατά τη διάρκεια της
απεργίας πείνας από τη συνήγορο του Δ. Κουφοντίνα.

I. Κούρτοβικ: «Από τις καταθέσεις που υποχρεώθηκε να προσυπογράψει στη διάρκεια της ανάκρισης ο B. Τζωρτζάτος, ενοχοποιήθηκαν συγκατηγορούμενοί του και ιδιαίτερα ο κατηγορούμενος τον οποίο υπερασπίστηκα, ο Δημήτρης Κουφοντίνας»

H κ. Κούρτοβικ διευκρινίζει επίσης ότι αυτό που ζητείται από τον Δ.
Κουφοντίνα, δηλαδή να υποδείξει «αθώους», διαβάζεται και ως υποδείξεις ενόχων.
H επιστολή της κ. Κούρτοβικ έχει ως εξής:

Δεν θα χρειαζόταν να ασχοληθεί κανείς με μια απάντηση, αν οι δηλώσεις
κατηγορούμενου για την υπόθεση της 17N που δημοσιεύθηκαν την τελευταία περίοδο
φιλοξενούνταν σε κάποιο άλλο έντυπο, με άλλου τύπου ύλη. Όταν, όμως, βρίσκουν
θέση σε μια εφημερίδα σαν «TA NEA» και την χρησιμοποιεί κάποιος ως βήμα για να
οργανώνει τέτοιου τύπου επιθέσεις, υπάρχει πρόβλημα.

Όσο κι αν η ιδιότητα του κρατούμενου προκαλεί και επιβάλλει συγκατάβαση (είναι
κατανοητό), αποτελεί ηθικό ζήτημα η επίθεση σε συγκατηγορούμενο εν όψει
μάλιστα μιας δίκης. Και προβληματίζει επιπλέον και η ταυτόχρονη επίθεση στον
συνήγορό του, η εμμονή, εν προκειμένω, στην αναφορά στο πρόσωπό μου, αναφορά η
οποία αναβαθμίζεται από κείμενο σε κείμενο με απόδοση θέσεων και προθέσεων που
δεν θα μπορούσα ποτέ να έχω και φράσεων που δεν θα μπορούσα να έχω πει.

«Λάσπη και συκοφαντίες»

Δεν πρόκειται αυτή τη φορά απλά για «λάσπη και συκοφαντίες», πρόκειται για
αθλιότητα που προκαλεί αποστροφή και θλίψη, πολύ περισσότερο αν αναλογισθεί
κανείς ποια είναι η πηγή και ποιος ο στόχος της.

Σε βάθος δεκαετίας η ιστορία αυτής της υπόθεσης δεν θα ενδιαφέρεται για αυτά.
Ωστόσο στη βάση αυτής της εφήμερης επικαιρότητας που επιζητήθηκε θα ήθελα να
διευκρινίσω κάποια πράγματα, γιατί η ανοχή δεν λειτουργεί πάντοτε θεραπευτικά.

Ο συνομιλητής σας, που επανήλθε πολεμικά στο φύλλο του Σαββάτου, ήταν ένας από
τους κατηγορούμενους της υπόθεσης 17N, που τόσο η στάση του στη διάρκεια της
ανάκρισης όσο και η θέση του απέναντι στην κατηγορία δεν άφηναν περιθώριο να
στηρίξει κανείς συνεννοήσεις για κοινές δράσεις μαζί του στα ζητήματα που
έβαζε η φυλακή και η δίκη. Από τις καταθέσεις που υποχρεώθηκε να προσυπογράψει
στη διάρκεια της ανάκρισης, ενοχοποιήθηκαν συγκατηγορούμενοί του και ιδιαίτερα
ο κατηγορούμενος τον οποίο υπερασπίστηκα, ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ενώ και στη
διάρκεια της δίκης, η αθωότητά του έναντι συγκεκριμένων κατηγοριών είχε σαν
άξονα την ενοχή του τελευταίου. Ως εκ τούτου οι διάλογοι που επινοεί δεν θα
μπορούσαν ποτέ να έχουν γίνει. Ωστόσο, όλα αυτά δεν εμπόδισαν σε καμία
περίπτωση την αντιμετώπισή του με τη συμπάθεια που απαιτεί και επιβάλλει η
ιδιότητα του κατηγορούμενου και κρατούμενου.

«Έδωσε τη δική του μάχη»

Από τη δική του πλευρά, ο Δ. Κουφοντίνας παρουσιάστηκε σε μια στιγμή κρίσιμη
για την ιστορία της οργάνωσής του, που βυθιζόταν στην απόλυτη απαξία, και όταν
πολλοί ακόμη από τους συλληφθέντες είχαν προσυπογράψει δραματικές καταθέσεις
εναντίον του, υποδεικνύοντάς τον – βολικά – σαν τον βασικό συντελεστή όλων
σχεδόν των ενεργειών της 17N, ακόμη και αυτών όπου λογικά δεν μπορούσε να
συμμετέχει. Δεν έκανε τίποτε για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, δεν προσπάθησε
ποτέ να αντικρούσει ή να αμφισβητήσει εκείνες τις υπερασπιστικές γραμμές που
στηριζόντουσαν στη δική του ενοχοποίηση, αρνήθηκε ν’ ανοίξει οποιονδήποτε
διάλογο πάνω στις εμπλοκές και ενοχές και πήρε τον λόγο μόνο μετά την απολογία
του Π. Τσελέντη, απαντώντας στη στάση του (σ’ αυτήν τη δίκη, για το καλό και
το κακό, υπάρχουν απομαγνητοφωνημένα τα πρακτικά σε κοινή πρόσβαση). Ο Δ.
Κουφοντίνας έδωσε τη μάχη της δίκης, προσπαθώντας να υπερασπιστεί την οργάνωσή
του, και υπέστη το κόστος των επιλογών της 17N στο σύνολό τους, χωρίς
δισταγμούς. Πολύ περισσότερο, δεν ζήτησε ποτέ από κανέναν από τους
συγκατηγορούμενούς του να προβεί σε οποιαδήποτε δήλωση για οτιδήποτε μπορούσε
να τον αφορά.

Σήμερα, του ζητείται να επωμισθεί και τα λάθη των άλλων και να σηκώσει το
βάρος τους. Του ζητείται ακόμη να υποδείξει αθώους, επομένως να καταδείξει
ενόχους, καταφανώς χωρίς αποτέλεσμα ως προς τους πρώτους, αλλά με προφανές
αποτέλεσμα ως προς τους δεύτερους.

Δεν θέλω να κάνω κρίσεις για τα κίνητρα αυτών των συνεντεύξεων, δηλώσεων,
επιστολών, ούτε γύρω από το τι μπορεί να στέκεται πίσω από μια τέτοια επίθεση.
Και δεν μπορώ να επιχαίρω με τη σκέψη ότι τέτοιες αθλιότητες απογυμνώνουν τους
εμπνευστές τους.

«Αιδώς»

Είναι κατανοητό ότι οι εκδικητικά σκληρές συνθήκες της κράτησης αυτών των
κατηγορούμενων συνθλίβουν την προσωπικότητα, και σ’ αυτό άλλωστε αποβλέπουν.

Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, πριν από 3 χρόνια λέγαμε ότι χρειάζεται
αξιοπρέπεια.

Πολύ περισσότερο σήμερα θα λέγαμε: «A ι δ ώ ς!».