Παράδεισος η «Πρεσβεία της Kόλασης»

Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» το είχαν αποκαλέσει κάποτε «Πρεσβεία της Κόλασης». Το
κτίριο «Πρινς Τζορτζ», στην 28η Οδό, ανάμεσα στην Πέμπτη Λεωφόρο και τη
Μάντισον, ήταν άλλοτε ένα μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο, που όμως μετατράπηκε σ’
έναν ξεχαρβαλωμένο ξενώνα της κοινωνικής πρόνοιας, με εκατοντάδες αστέγους και
δωμάτια τόσο βρώμικα, που ακόμη και εταιρείες καθαρισμού κτιρίων αρνούνταν να
τα αναλάβουν. Ναρκωτικά, πορνεία και βία ήταν συνηθισμένα φαινόμενα. «Ήταν ένα
από τα πιο τρομακτικά μέρη στην πόλη», θυμάται η Μπεθ Σάντορ. «Κανείς δεν
ήθελε να περπατήσει στην 28η Οδό».

«Πρινς Τζορτζ». H έκταση και η ποιότητα της αναπαλαίωσής του είναι εντυπωσιακή. Άλλοτε άνεργοι και άστεγοι, πολλοί ένοικοι ζουν πλέον δίπλα σε «φυσιολογικούς» εργαζομένους

Σήμερα, το ευρύχωρο φουαγιέ του αναπαλαιωμένου «Πρινς Τζορτζ» έχει δρύινη
επένδυση στους τοίχους, αστραφτερό μαρμάρινο πάτωμα και σχέδια στο ταβάνι.
Υπάρχουν δωμάτια που αναπαλαιώθηκαν όπως ήταν το 1904, καθώς και μια υπέροχη
αίθουσα χορού. Ένας ευγενικός θυρωρός κάθεται σ’ ένα γραφείο από
λουστραρισμένο ξύλο. H έκταση και η ποιότητα της αναπαλαίωσης είναι
εντυπωσιακή. Αυτό που την καθιστά απίστευτη είναι το γεγονός ότι οι μισοί από
τους ανθρώπους που ζουν σ’ αυτό έχουν τις ίδιες ιστορίες με εκείνους τους
οποίους είχαν τσουβαλιάσει στο παλιό «Πρινς Τζορτζ», πριν από είκοσι χρόνια.
Άλλοτε άνεργοι, λειτουργούν τώρα σαν κανονικοί ένοικοι και ζουν δίπλα σε
«φυσιολογικούς» εργαζομένους.

Το «Πρινς Τζορτζ» είναι το δεύτερο πρόγραμμα της οργάνωσης Common Ground
(Κοινός Τόπος), που είναι πνευματικό τέκνο της Ροζίν Χάγκερτι, μιας πρώην
κοινωνικής λειτουργού, η οποία κατάλαβε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 πως
οι άστεγοι της Νέας Υόρκης χρειάζονταν μια πιο ριζοσπαστική προσέγγιση από τα
παραδοσιακά καταφύγια αστέγων και τα συσσίτια. Αποφάσισε ότι η λύση ήταν να
μεταμορφώσει το ερειπωμένο ξενοδοχείο της Τάιμς Σκουέαρ, χρησιμοποιώντας
δημόσια και ιδιωτικά κεφάλαια. Έκτοτε έγιναν άλλες τέσσερις μετατροπές στο
Μανχάταν. Έργα έχουν ξεκινήσει στο πλαίσιο προγραμμάτων στο Νιου Χέιβεν και τη
Βοστώνη, και η ιδέα διαδόθηκε στον Καναδά, την Αυστραλία και πρόσφατα τη
Βρετανία. Σχέδια για ένα Αστικό Χωριό στο Λονδίνο, αξίας 50 εκατομμυρίων
στερλινών, εκπονούνται από τη στεγαστική ένωση Genesis και τη φιλανθρωπική
οργάνωση Crisis, στην οποία ο κιθαρίστας των Πινκ Φλόιντ Ντέιβιντ Γκίλμουρ
έδωσε 3,6 εκατομμύρια στερλίνες για να ξεκινήσει.

H Σακς Γκος, διευθύντρια της Crisis, λέει στη Λιζ Γκιλ των βρετανικών
«Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»: «Ψάχναμε να βρούμε ποιο θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα
που θα κάνεις, αφού έχεις καλύψει τις ανάγκες επιβίωσης ενός ανθρώπου. Αν
κάποιος βρίσκεται σ’ έναν ξενώνα ή ένα καταφύγιο, εξακολουθεί να είναι
άστεγος. H προσπάθεια δεν θα πρέπει να τελειώνει εκεί». Το ελκυστικό στα
προγράμματα της Νέας Υόρκης, εξηγεί, ήταν ο συνδυασμός καταλύματος υψηλού
επιπέδου, ενσωμάτωσης στην κοινότητα και έμφασης στην εργασία.

Κάποιοι θα σκότωναν για να ζήσουν εκεί

Το αμερικανικό μοντέλο απογκετοποιεί τους αστέγους, στεγάζοντάς τους δίπλα σε
εργάτες χαμηλού εισοδήματος, όπως προσδιορίζονται αυτοί που κερδίζουν από
15.000 ώς 30.000 δολάρια τον χρόνο. Μολονότι η Common Ground κατένειμε αυτές
τις μονάδες – τις μισές από τις 416 του «Πρινς Τζορτζ» – βάσει της
προτεραιότητας των αιτήσεων και χωρίς καμιά κοινωνική χειραγώγηση, κατάφερε να
πετύχει ένα καλό μείγμα: οι ένοικοι είναι από 20 χρόνων και άνω – ανάμεσά τους
και ένας 89χρονος – και εργάζονται ως μουσικοί, ηθοποιοί και ιπτάμενοι
φροντιστές, καθώς και σε χειρωνακτικές δουλειές.

Οι άστεγοι προέρχονται από τις υπηρεσίες αστέγων της πόλης, καθώς και από τις
υπηρεσίες που ασχολούνται με πρόσωπα που εμφανίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας
ή πάσχουν από AIDS. Οι επίδοξοι ένοικοι μιλάνε με τους ανθρώπους της Common
Ground, καθώς και με κοινωνικούς λειτουργούς, οι οποίοι εκτιμούν το
ψυχοκοινωνικό ιστορικό καθενός από αυτούς. Ένα βεβαρημένο ποινικά παρελθόν δεν
οδηγεί απαραίτητα σε απόρριψη, αλλά μερικά αδικήματα, μεταξύ των οποίων
εμπρησμός, βιασμός και εμπόριο ναρκωτικών, είναι απαράδεκτα.

Στούντιο με θέα. Όλοι όσοι γίνονται δεκτοί παίρνουν τον ίδιο χώρο, ένα
στούντιο 24 τ.μ. με μια μικρή κουζίνα, τουαλέτα και τα στοιχειώδη έπιπλα. Τα
ενοίκια κυμαίνονται από 480 δολάρια τον μήνα, για όσους κερδίζουν 15.000
δολάρια τον χρόνο, μέχρι 675 δολάρια για όσους κερδίζουν 30.000 δολάρια. Και
γιατί να θελήσει κάποιος να ζήσει με τους άστεγους; Γιατί θα έχει ένα στούντιο
με χαμηλό ενοίκιο σ’ ένα κτίριο που είναι ωραίο, έχει καλή διαχείριση, είναι
ασφαλές, διαθέτει γυμναστήριο και βρίσκεται δύο τετράγωνα νότια του Εμπάιερ
Στέιτ. Κάποιοι θα σκότωναν για να ζήσουν εκεί.

LINKS:

www.commonground.org/