Δρόμοι

Οι μεγάλες πόλεις…

… είναι τόσο ογκώδεις και εντυπωσιακές, που είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς
πόσο μπορούν να γίνουν ευάλωτες και εύθραυστες στις συμφορές που φέρνει ο
άνθρωπος και η φύση, πόσο ριψοκίνδυνα ισορροπούν ανάμεσα στην τάξη και το
χάος. Γι’ αυτό, τώρα που βλέπουμε τα στοιχεία της φύσης να καταπίνουν ολοένα
και πιο συχνά πόλεις αγαπημένες σαν τη Νέα Ορλεάνη, ας σκύψουμε πάνω από αυτή
την πόλη που στέκεται στη θάλασσα εδώ και 1.500 χρόνια. Θα πάρουμε θάρρος. H
Βενετία, η πόλη των χιλιάδων πλημμυρών, έχει γλιτώσει από όλες. Έχει γλιτώσει
από πολέμους, πυρκαγιές, λοιμούς και ένα σωρό άλλες συμφορές, περισσότερες από
όσες έχουν βρει οποιαδήποτε άλλη πόλη. Και στέκεται εκεί, πάντα όμορφη και
αβύθιστη.

Ένα σύμβολο…

… ξεθωριασμένου μεγαλείου, ένας τόπος μελαγχολίας, νοσταλγίας, ρομάντσου,
μυστηρίου και ομορφιάς. Έτσι την περιγράφει ο συγγραφέας Τζον Μπέρεντ. Όμως,
ένας κάτοικός της χρησιμοποιεί άλλα λόγια: «Αντιφατική, υποκριτική, ανεύθυνη,
επικίνδυνη, ανέντιμη, διεφθαρμένη, άδικη και εντελώς τρελαμένη». Ένας τόπος
που αποπροσανατολίζει, όπου δύσκολα μπορεί κανείς να βρει τον δρόμο του, ακόμη
κι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτόν και νομίζουν πως τον ξέρουν απέξω κι
ανακατωτά. Στα στενά και στριφογυριστά δρομάκια και στη φιδίσια κοίτη του
Γκραν Κανάλ, κανένα ορόσημο δεν είναι ορατό από μακριά. Εύκολα μπορεί να χαθεί
κανείς εκεί, κυριολεκτικά και μεταφορικά, φτάνει μονάχα να το θελήσει.

Οι κάτοικοι…

… της πόλης δεν το θέλησαν, μα χάνονται κι αυτοί. Τα τελευταία σαράντα πέντε
χρόνια λιγοστεύουν σταθερά, λέει ο Τζόναθαν Γιάρντλεϊ στην «Ουάσιγκτον Ποστ»:
από 174.000 που ήταν το 1951 δεν είχαν απομείνει παραπάνω από 70.000 τον καιρό
της μεγάλης πυρκαγιάς στην όπερα Λα Φενίτσε, το 1996, κυρίως εξαιτίας της
ακρίβειας, της ανεργίας, αλλά και της πλημμυρίδας των τουριστών, που, μολονότι
«ποτίζει» την τοπική οικονομία, κάνει τη ζωή των κατοίκων αφόρητη. Άξεστα
πλήθη στριμώχνονται στα στενά δρομάκια, μπουκώνουν τα περιστέρια της πλατείας
του Αγίου Μάρκου μπροστά στις φωτογραφικές μηχανές, στέκονται σε ατέλειωτες
ουρές έξω από τα μαγαζιά παζαρεύοντας φτηνιάρικες μάσκες κι άλλα υπερτιμημένα
σκουπίδια, τρώνε μέτριο φαγητό σε μέτριες τρατορίες.

Κάθε τόσο…

… κάποιοι γενναιόδωροι από τον υπόλοιπο κόσμο ξεκινούν μια από τις πολλές
σταυροφορίες για τη σωτηρία της Βενετίας. Να τι λέει γι’ αυτό ένας κάτοικος
της πόλης: «Δεν καταλαβαίνω αυτή τη μανία. Φυσικά είναι ωραία τα λεφτά που
δίνουν. Μα θα ήταν προτιμότερο να έρθουν εδώ και να περάσουν καλά. Να
περιδιαβούν την πόλη. Να δουν μερικούς ζωγραφικούς πίνακες. Να το γλεντήσουν
όπως σε άλλες πόλεις. Δεν πάνε στο Παρίσι για να το σώσουν. Πάνε; Όταν βλέπεις
ένα ενετικό κτίριο, μπορεί να δείχνει ερειπωμένο, ακόμη κι επικίνδυνο. Μα δεν
μπορείς να το πεις ετοιμόρροπο. Έχει αντέξει εκατοντάδες χρόνια. Αφήστε τη
Βενετία. Θα σωθεί μόνη της. Πηγαίνετε να σώσετε το Παρίσι!». Όχι. Πηγαίνετε να
σώσετε τη Νέα Ορλεάνη.