Mιράκολο, το χρηματοδοτούμενον

Ένα από τα σίριαλ της EPT, «Τα παιδιά της Νιόβης» (Άγγελος Αντωνόπουλος, Μαρία Τζομπανάκη) που θα συνεχιστούν φέτος μεταξύ πολλών άλλων καινούργιων προγραμμάτων, για τα οποία η άλλοτε φτωχούλα EPT δεν λυπήθηκε τα χρήματα

Πρόκειται περί θαύματος. Και το έχει πραγματοποιήσει η κρατική τηλεόραση. Όχι
μόνο φαίνεται πως κατάφερε να ανανήψει από τη φτώχεια της, αλλά έκανε και
δυναμική είσοδο στον ανταγωνισμό, με παραγωγή προγράμματος ύψους 100
εκατομμυρίων ευρώ.

Με ενθουσιασμό ακούσαμε τα σχέδια του προέδρου Χρήστου Παναγόπουλου για υψηλά
ποσοστά τηλεθέασης, τα οποία έχει στόχο με στοίχημα τη θέση του. Και αλίμονο
αν ένας πρόεδρος της κρατικής τηλεόρασης, ο οποίος έχει στη διάθεσή του
χρήματα για να ξοδέψει χωρίς τα οικονομικά προβλήματα που είχαν οι
προηγούμενοι, δεν έχει τουλάχιστον τη σύνεση να βάλει όρια. Διψήφια τηλεθέαση.
Σωστά. Το απαιτεί ο ανταγωνισμός, ειδάλλως δεν επιβιώνει η κρατική τηλεόραση.

Πώς να το αρνηθείς, όταν η EPT χρηματοδοτείται από εμάς, τους πολίτες,
με τον πλέον άμεσο τρόπο; Και όταν η χρηματοδότηση, το ποσοστό που πληρώνουμε
για τις υπηρεσίες της EPT αυξήθηκε για πολλοστή φορά με κυβερνητική απόφαση.

Το αν και κατά πόσον αυτή η μέθοδος συμβάλλει στον υγιή ανταγωνισμό είναι άλλη
υπόθεση. Το ισχυρό επιχείρημα είναι ότι πληρώνουμε οι πολίτες ώστε η EPT να
μην εξαρτάται μόνο από τη διαφήμιση, οπότε να μην είναι αναγκασμένη να
υιοθετεί τα τερτίπια των ιδιωτικών καναλιών για να έχει τηλεθέαση.

Να είναι τα κρατικά, για παράδειγμα, τα μόνα κανάλια που δεν θα έχουν
υποχωρήσει στο ριάλιτι. Όχι γιατί πρόκειται για ένα φτηνό, χαμηλής αισθητικής,
είδος προγράμματος, αλλά γιατί καλλιεργεί ένα νέο είδος ανθρώπων που θεωρούν
την έκθεση των προσωπικών τους στην κάμερα «παιχνίδι», γιατί παρεμβαίνει στον
πυρήνα της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλοιώνοντάς την.

Ψιλά γράμματα σε ένα τηλεοπτικό τοπίο, στο οποίο δεν έχουν όριο οι
εκπτώσεις στις αξίες; Μπορεί.

Αλλά η κρατική τηλεόραση δεν είναι οποιοδήποτε κανάλι. Έχει άμεση εξάρτηση από
την εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτή και μόνον αυτή διορίζει πρόεδρο και στελέχη της
διοίκησης ανεξαρτήτως από τις βουλές τού νομοθέτη. Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο
και μεις κρυφό καμάρι.

H κρατική τηλεόραση εξακολουθεί να ανήκει στο κυβερνητικό οπλοστάσιο.
Είτε για διορισμούς και βολέματα «δικών μας» – αυτοί μπορεί να είναι και
«συνεργαζόμενα άλλοθι» – είτε για προβολή και προπαγάνδα του κυβερνητικού
έργου. Μέχρι ενός ορίου να το θεωρήσουμε ακόμη και θεμιτό.

Παντού στην Ευρώπη των δημοσίων τηλεοράσεων η σύνθεση της διοίκησης είναι
αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και η κυβέρνηση έχει πάντα τον λόγο. Οι δημόσιες
τηλεοράσεις είναι πεδία άσκησης πολιτικής ό,τι και να σημαίνει αυτό.

Άλλωστε και ο «αιφνίδιος» πλούτος του προγράμματος μιας EPT, η οποία εδώ και
χρόνια πένεται, που ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί προγράμματα σωτηρίας της και
που μέχρι προχθές το έλλειμμά της την έφερνε στα πρόθυρα του κλεισίματος,
μέρος μιας πολιτικής είναι.

Ποιας; Εκείνης που θέλει μια υγιή εναλλακτική τηλεόραση υψηλής αισθητικής για
τους πολίτες;

Ή μήπως εκείνης που θέλει πάση θυσία τηλεθεατές τους οποίους θα «πουλήσει»
είτε ως «πελατεία» των διαφημιστικών εταιριών είτε ως «πελατεία» των
επικοινωνιακών επιτελείων των κομμάτων και των πολιτικών προσώπων. Και ως
τέτοια είναι πολύ χρήσιμη μια κρατική τηλεόραση που έχει τηλεθέαση.

Να δεχθούμε πάντως προς όφελος της πολιτικής, ακόμη και αυτήν τη λειτουργία
της EPT.

Να μην πιστέψουμε ότι έγινε το «φύγε εσύ έλα εσύ» στον προγραμματισμό
για να βολευτούν «δικοί» και «φίλοι». Κι ας εξαφανίστηκαν εκπομπές. Να
υποθέσουμε, καλοπροαίρετα, ότι οι καινούργιοι στη θέση τους θα επιτύχουν
μεγαλύτερη τηλεθέαση και πως θα ωφεληθεί η κρατική τηλεόραση διατηρώντας
αλώβητες τις αξίες του πολιτισμού και της δημοκρατίας.

Τρεις οι ημέρες των «θαυμάτων»

Χαλάλι τα έξοδα αν είναι να σωθεί ο πολιτισμός του έθνους – μάλλον αυτό κάνει
και η Δρούζα, ενισχύει την αξία (η λέξη με τη διπλή της έννοια) του γάμου στη
σύγχρονη ελληνική κοινωνία, όπου ο καπιταλισμός μεγαλώνει τη μοναξιά κ.λπ.

Κι αν είναι για τον πολιτισμό, να κάνουμε και σκόντο στη δημοκρατία και να μην
υπολογίσουμε ως πλήγμα της την εξαφάνιση των πλάνων με τους διαμαρτυρόμενους
στην Έκθεση Θεσσαλονίκης την ώρα της ομιλίας του Πρωθυπουργού. Έβλεπαν αλλού
οι κάμερες, «αφηρημένες.» Άντε, χαλάλι, μια EPT την έχουμε. Να χαιρόμαστε τη
διατήρηση της νοοτροπίας της, που πάντως διψήφια τηλεθέαση δεν της έδωσε ποτέ.

Και αυτή η νοοτροπία φαίνεται παραμένει, όσα «θαύματα» και να γίνουν στα
οικονομικά της κρατικής τηλεόρασης. Ή μήπως χάριν αυτής γίνονται τα «θαύματα»;