MATIEΣ Tα τιμαλφή

Συμπληρώθηκαν 23 χρόνια από τότε που πέθανε ο Μάνος Λοΐζος. Και είναι,
συνεχώς, παρών! Όχι μόνο για τους δικούς του και τους φίλους του, αλλά και για
τον κόσμο. Για ανθρώπους που έχουν διαβεί το ποτάμι των 50 και των 60, μα και
νέους, παιδιά, που «ανακάλυψαν» κάποια στιγμή τον τρυφερό αυτόν συνθέτη, τον
αγάπησαν και τον έχουν ανάμεσα στα τιμαλφή τους.

Είπα «τρυφερός συνθέτης». Είναι λίγο. Γιατί ο Λοΐζος δεν έγραφε μόνο σπουδαία
τραγούδια του έρωτα, της μοναξιάς, της ελπίδας, αλλά και κομμάτια «σκληρά»,
πολιτικά – «στρατιωτικά» τα έλεγε ο Μπιθικώτσης – ανατρεπτικά. Θυμίζω τον «Γ’
Παγκόσμιο», όπως και τα «Νέγρικα» του Νεγρεπόντη, τον «Στρατιώτη» και τον
«Δρόμο» της K. Μητροπούλου, την «Τσιμινιέρα» του Φ. Λάδη και τόσα άλλα.

Μα και μόνο το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» να είχε υπογράψει ο Μάνος, θα είχε
κερδίσει το «εισιτήριο για την αθανασία». Είναι, ίσως, το πιο «ελληνικό»
ζεϊμπέκικο (με ηπειρώτικη ρίζα). Ζεϊμπέκικο που επιβάλλεται από την πρώτη νότα
και στέκεται δίπλα στα υπέροχα «οργανικά» του Μίκη, του Χατζιδάκι, του
Ξαρχάκου, του Απ. Καλδάρα και του Ζαμπέτα.

Νομίζω, πάντως, ότι η αγάπη του κοινού για τον Λοΐζο οφείλεται, πέρα από την
αναμφισβήτητη ποιότητα της μουσικής του, και στο γεγονός ότι ο Μάνος έφυγε από
τη ζωή πάρα πολύ νέος. Σε ηλικία μόλις 45 ετών έκλεισε όλα του τα κιτάπια και
μ’ ένα σάλτο πήγε να βρει στους ουρανούς όλο το ρεμπέτικο σόι, που τόσο πολύ
εκτιμούσε και αγαπούσε, αυτός ο μειλίχιος και γλυκός Αλεξανδρινός.

Δεν ήταν μαθητής του Βαμβακάρη. Ήταν μαθητής του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του
νεώτερού του (1939) Ξαρχάκου, του Γιαννίδη, του Σουγιούλ, του Αττίκ. Είχε
πάθος με τον Τσιτσάνη, τον Μάρκο, τον Καλδάρα και τον Άκη Πάνου. Και ο καημός
του ήταν μεγάλος που, λόγω δισκογραφικών εταιρειών και αποκλειστικών
συμβολαίων, «δεν είχε αξιωθεί» να γράψει ούτε ένα τραγούδι με τον Μπιθικώτση.

Αν ζούσε, θα ήταν ευτυχισμένος. Όχι μόνο γιατί η δουλειά του πήρε τη θέση που
της αξίζει στην ψυχή του ελληνικού λαού, αλλά και για τη Μανουέλλα. Τη
θυγατέρα της κόρης του, της Μυρσίνης. Την εγγονούλα του, που η ζωή της
μετριέται σε μήνες. Και γι’ αυτό τα χαμόγελά της φτάνουν πολύ ψηλά: ώσαμε εκεί
που βρίσκεται ο παππούς της.