«Σκέφτομαι ακόμη και την αυτοκτονία!»

Μόνος κι έρημος στη βίλα του δίπλα στην ελβετική λίμνη Λεμάν, ο Αλέν Ντελόν, μη έχοντας κάποιο σχέδιο στα σκαριά, κάνει μαύρες σκέψεις…

Μόνος κι έρημος στη βίλα του δίπλα στην ελβετική λίμνη Λεμάν, ο Αλέν Ντελόν,
μη έχοντας κάποιο σχέδιο στα σκαριά, κάνει μαύρες σκέψεις…

Μόνος στη βίλα του, στην Ελβετία, στις όχθες της λίμνης Λεμάν, ο Αλέν Ντελόν
σκέφτεται τον θάνατο. Σκέφτεται ακόμη και την αυτοκτονία. «Δεν θα αφήσω στον
Θεό να διαλέξει τη μέρα που θα πεθάνω», λέει στο περιοδικό «Paris Match», στη
μέση θεατρικής περιοδείας στη Γαλλία, την οποία αναγκάστηκε να διακόψει
αιφνιδίως, εξαιτίας προβλημάτων με την καρδιά του.

«Υποφέρω στο πιο ευαίσθητο σημείο της ύπαρξής μου, την καρδιά», είπε ο Ντελόν,
ο οποίος στις 8 Νοεμβρίου θα γίνει 70 χρόνων. Εδώ και χρόνια ζει μια μοναχική
ζωή, χωρίς την οικογένειά του, συντροφιά μόνο με τα αγαπημένα του σκυλιά.
«Είναι γνωστό», λέει, «πως περνάω άσχημα τα τελευταία χρόνια. Μου λείπουν τα
παιδιά μου, μα δεν θέλω να μεταφέρω τη μελαγχολία μου στους άλλους».

Ο Ντελόν υποφέρει ακόμη για το τέλος του γάμου του, πριν από τρία χρόνια, με
τη Ροζαλί Βαν Μπρίμεν, την όμορφη και νέα Ολλανδέζα μαζί με την οποία ζούσε
επί δεκαπέντε χρόνια, έως ότου εκείνη τον άφησε για να παντρευτεί τον
επιχειρηματία Αλέν Αφλελού.

Βλέπει δε τον τόπο γύρω να ερημώνει. Οι περιπέτειες τού Μπελμοντό με την υγεία
του και ο χαμός πολλών αγαπημένων του φίλων, λέει, του έχουν δημιουργήσει μια
«μεγάλη νοσταλγία για τους παλιούς καιρούς».

«Είναι καλύτερα να μην κάνεις τίποτε σε αυτό το ηλίθιο σινεμά σήμερα», λέει
και μετανιώνει μόνο που δεν πρόλαβε να παίξει στο πλευρό τού Μάρλον Μπράντο.
Όπως εκείνος, έτσι και ο Ντελόν περνάει τα δύσκολα χρόνια μόνος και θλιμμένος.
«Νιώθω σαν κάποιος που ξεκίνησε με την οικογένειά του για ένα ταξίδι και
επιστρέφει σπίτι μόνος, ύστερα από μια μεγάλη τραγωδία». H ιδέα τού τέλους τον
βασανίζει. Σκέφτεται ο ίδιος να βάλει τέλος; «Το σκέφτομαι συχνά. Βλέπω
μπροστά στα μάτια μου τη σκηνή. Το δύσκολο είναι να αρνηθώ να το κάνω πράξη».

H κόρη του, η Ανούσκα 14 ετών, και ο γιος του Αλέν-Φαμπιέν 11 ετών ίσως είναι
οι μόνοι λόγοι που τον κρατούν «δεμένο» με τη ζωή. Βυθίζεται όμως συχνά και σε
σκέψεις για το παρελθόν. Αναρωτιέται γιατί τον είχε εγκαταλείψει η μητέρα του
σε ένα ίδρυμα όταν ήταν μικρός. Αναλογίζεται τις γυναίκες που έπαιξαν ρόλο στη
ζωή του. Νιώθει πως έχει κάποιο χρέος προς αυτές, τη στιγμή μάλιστα που είναι
μόνος του στη ζωή.

Εξακολουθεί δε να πιστεύει στον κεραυνοβόλο έρωτα. «Έτσι ήταν πάντα στη ζωή
μου. Ήμουν σίγουρος αμέσως. Αυτή είναι! Ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μού
φτάνει για να καταλάβω, δε χρειάζομαι έναν μήνα».