ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Eρασιτέχνες

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Βασ. Μιτζάλης, Ηλείας 28, Πάτρα, γράφει:

«Από τις αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις, βλέπουμε ότι ο Καραμανλής και η N.Δ.
προηγούνται σταθερά στην προτίμηση των Ελλήνων πολιτών. Προεκλογικά η N.Δ.
εξαπάτησε ασύστολα τον ελληνικό λαό, υποσχόμενη τα πάντα στους πάντες
προκειμένου να υφαρπάσει την ψήφο του, αλλά και μετεκλογικά εξακολουθεί να
εμπαίζει τον λαό. Στο διάστημα του ενάμιση χρόνου διακυβέρνησης απέδειξε ότι
είναι η πιο ανίκανη κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από τον τόπο αυτό. Και όμως,
όλοι οι εξαπατηθέντες και εμπαιζόμενοι δηλώνουν ότι είναι η καλύτερη κυβέρνηση
και ο Καραμανλής ο καλύτερος Πρωθυπουργός!!

Φαίνεται ότι η N.Δ. έχει πείσει τον ελληνικό λαό ότι για την ανικανότητά της
φταίει το ΠΑΣΟΚ! Βέβαια σ’ αυτή την κατάσταση συνέβαλε αποφασιστικά και το
ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που έχει χάσει τον προσανατολισμό του, την εμπιστοσύνη των
πολιτών και παραπαίει. Ένα ΠΑΣΟΚ που δεν μπόρεσε να συντηρήσει στη μνήμη του
λαού το τεράστιο έργο των κυβερνήσεών του, που περιέπεσε έτσι στη λήθη. Ποιος
θυμάται σήμερα ότι το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε πληθωρισμό 14% και τον κατέβασε στο 2,5%,
ότι παρέλαβε δημοσιονομικό έλλειμμα 14% και το έφτασε στο 3%, ότι ο ρυθμός
ανάπτυξης από έναν μέσο όρο 1,5% έφτασε στο 4% κ.λπ. κ.λπ.; Ότι το κύρος της
χώρας είχε καταξιωθεί παγκόσμια, εν αντιθέσει προς τη γενική ανυποληψία που
την περιήγαγε σήμερα η N.Δ.; Με την επιτυχημένη προεδρία ο Σημίτης εδέχετο
συγχαρητήρια απ’ όλους, ότι οδήγησε την Κύπρο στην E.E. Ποιος θυμάται τα έργα
υποδομής που έγιναν, οι μακέτες κατά τη N.Δ. (γέφυρα Ρίου κ.λπ.); Ποιος
θυμάται τα θεσμικά μέτρα που έλαβε κατά της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς;
Με μια αξιωματική αντιπολίτευση που παρουσιάζει απογοητευτική εικόνα, δυστυχώς
ο ανεκδιήγητος αυτός ερασιτεχνικός θίασος της N.Δ. θα βρίσκεται για πολλές
τετραετίες επί σκηνής».

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει: «Το 1927 ο δικαστής
Γ. Φράγκος, στο Αγρίνιο, δέχεται την αφόρητη πίεση Λαϊκού βουλευτή για
παράνομο ρουσφέτι, αρνείται και παθαίνει εγκεφαλική συμφόρηση. H γυναίκα του
μένει με τρία παιδιά – από τα οποία το ένα βρέφος – και με έναν άντρα
κατάκοιτο, που έχει χάσει την ικανότητα να μιλάει και να γράφει. Κάτω από τις
συνθήκες αυτές αργεί να ζητήσει από το Ταμείο Νομικών την ικανοποίηση της
υποχρεώσεώς του στις εισφορές του συζύγου της προς το Ταμείο. Το Ταμείο είναι
ανένδοτο: Πέρασε η προθεσμία. H χήρα του δικαστή ισόβια και τα τρία ορφανά
μέχρι την ενηλικίωσή τους στερήθηκαν αυτά που είχαν καταβάλει. Σκληρός ο
νόμος, αλλά νόμος. Είναι όμως για όλους σκληρός; Ο τέως πρόεδρος του Αρείου
Πάγου, απολύτως γνώστης του νόμου, σε αντίθεση με τη γυναίκα του δικαστή,
χάνει την προθεσμία να ζητήσει κάποια χρήματα. Γι’ αυτόν όμως ο νόμος δουλεύει
ανάποδα. Δεν ισχύει και γι’ αυτόν ό,τι ισχύει για τους κοινούς θνητούς!».