Aποκλεισμένα από το σχολείο

Ο Στέλιος, που πάσχει από νοητική υστέρηση και αυτισμό, θα ζούσε σε άσυλο
αν η οικογένειά του δεν είχε αποφασίσει να χωριστεί στα δύο: η μητέρα του με
τον ίδιο και την αδελφή του στην Αθήνα, ο πατέρας πίσω στη Θήβα, να καλλιεργεί
τα χωράφια τους.

«Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι το παιδί μου δεν θα πήγαινε στο σχολείο. Μετακόμισα επί δώδεκα χρόνια μαζί του στην Αθήνα, μακριά από τον άνδρα μου που έμεινε, δουλεύοντας, στη Θήβα», λέει η κ.Βάσω Λάσπα. H έλλειψη τμημάτων ειδικής αγωγής σε πολλές περιοχές σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τα σχολεία ειδικής αγωγής στεγάζονται στην πλειονότητά τους σε ακατάλληλα και μη προσβάσιμα κτίρια οδηγούν τους γονείς να κρατούν τα παιδιά τους στο σπίτι.

Επί δώδεκα χρόνια, όσο κράτησε η εκπαίδευση του Στέλιου στην Αθήνα, η
οικογένεια Λάσπα έκανε διαδρομές τα Σαββατοκύριακα και ενωνόταν στις διακοπές.

Όμως, ο Στέλιος είναι ένα από τα ελάχιστα παιδιά με αναπηρία στην Ελλάδα που
εντάσσονται στην εκπαιδευτική διαδικασία, αφού η συντριπτική πλειονότητά τους
είναι αποκλεισμένη. Σύμφωνα με το Δελτίο Πληροφοριών Ειδικής Αγωγής του
υπουργείου Παιδείας, εκτιμάται ότι τουλάχιστον 180.000-200.000 παιδιά στην
Ελλάδα έχουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Ωστόσο, μόλις 18.585 φοιτούσαν την
προηγούμενη χρονιά σε ειδικά σχολεία, ειδικές τάξεις και τμήματα ένταξης και
σχολεία γενικής εκπαίδευσης: H έλλειψη σχολικών μονάδων κοντά στον τόπο
κατοικίας τους ή το γεγονός ότι ελάχιστα σχολικά κτίρια (ένα στα πέντε) είναι
προσβάσιμα για τα παιδιά με αναπηρία είναι οι βασικές αιτίες που τα αποκλείουν
από την εκπαίδευση.

To αδιέξοδο

«Ο γιος μου πήγε κανονικά στο νηπιαγωγείο, στη Θήβα. Καταλαβαίναμε, όμως, ότι
κάτι δεν πήγαινε καλά. Στα πέντε του χρόνια έγινε η διάγνωση: αυτισμός και
νοητική υστέρηση», λέει στα «NEA» η κ. Βάσω Λάσπα, μητέρα του 27χρονου σήμερα
Στέλιου.

Οι γονείς του Στέλιου, που στο διάστημα από τη γέννηση έως τη διαπίστωση του
προβλήματός του είχαν αποκτήσει και ένα κοριτσάκι, βρέθηκαν μπροστά στο
αδιέξοδο. «Στη Θήβα δεν υπήρχε τίποτα», λέει η κ. Λάσπα. «Αποφασίσαμε να
χωριστούμε. Ήρθα εγώ με τα παιδιά στην Αθήνα και ο Στέλιος πήγε στο Ίδρυμα
“Θεοτόκος”, όπου παρακολουθούσε τα μαθήματά του».

Σύμφωνα με τους επιστήμονες η κατάλληλη εκπαίδευση σε παιδιά σαν τον Στέλιο
βελτιώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό την κατάστασή τους. Αυτό το διαπίστωσαν και οι
γονείς του. «Μπορεί να χρειάστηκε να ξεπουλήσουμε για να συντηρούμε δυο
σπίτια, αλλά είχαμε σκοπό να εκπαιδευτεί και να είναι ενταγμένος κανονικά στην
οικογένειά μας ο Στέλιος. Ακόμη κι όταν η κόρη μου, σε μικρότερη ηλικία με
“κατηγορούσε” ότι της είχα στερήσει τον πατέρα της, της εξήγησα και κατάλαβε
ότι τελικά αυτή η επιλογή κάνει και για εκείνη μικρότερο το φορτίο που θα της
αφήσω όταν εγώ φύγω».

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Υποχρεωτική μόνο όπου υπάρχουν υποδομές

ΑΝΤΙΘΕΤΑ με ό,τι ισχύει για όλα τα άλλα παιδιά, η εκπαίδευση των
αναπήρων δεν είναι υποχρεωτική. Ο λόγος είναι απλός και τον εξήγησε χθες ο κ.
Χρήστος Αλεξίου, μέλος της διοίκησης του Πανελληνίου Επιστημονικού Συλλόγου
Ειδικής Αγωγής σε συνέντευξη Τύπου. «Αν η εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία
ήταν υποχρεωτική από τον νόμο, τότε το κράτος θα ήταν επίσης υποχρεωμένο να
παρέχει την υποδομή. Όμως, σύμφωνα με τη νομοθεσία, η εκπαίδευσή τους
καθίσταται υποχρεωτική με απόφαση υπουργού Παιδείας, μόνο όταν το κράτος έχει
τη δυνατότητα να παρέχει».