ΓNΩMH Nέα Ορλεάνη όπως… Bαγδάτη

Όπως οι περισσότεροι δημοσιογράφοι στη Βαγδάτη, έτσι κι εγώ έχω πάντα την
τηλεόραση ανοιχτή με τον ήχο κλειστό στο δωμάτιό μου στο ξενοδοχείο. Όταν
βλέπω με την άκρη του ματιού μου αγριωπούς Αμερικανούς στρατιώτες να χτυπούν
με τα όπλα τους την πόρτα κάποιου σπιτιού, υποψιάζομαι πως έχει κάποια σχέση
με το Ιράκ και ανοίγω τον ήχο.

Όχι πια. Από τότε που έσπασαν τα φράγματα στη Νέα Ορλεάνη, οι εικόνες της
καταστροφής εδώ μοιάζουν πολύ με τις σκηνές που έχω συνηθίσει να βλέπω στη
Βαγδάτη. Ακόμα πιο εντυπωσιακές, όμως, είναι οι ομοιότητες ανάμεσα στη
συμπεριφορά της κυβέρνησης Μπους στο Ιράκ μετά την ανατροπή του Σαντάμ, και
την αντίδρασή της στα καταστροφικά αποτελέσματα του κυκλώνα Κατρίνα.

Και στις δύο περιπτώσεις υπήρξε η ίδια έλλειψη προετοιμασίας. Οι
προειδοποιήσεις περί ανεπάρκειας των φραγμάτων στη Νέα Ορλεάνη αγνοήθηκαν. Οι
εκτενείς εκθέσεις που είχε ετοιμάσει προπολεμικά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχετικά
με το τι θα έπρεπε να κάνουν οι ΗΠΑ στο Ιράκ μετά τον πόλεμο, αγνοήθηκαν
περιφρονητικά από το Πεντάγωνο.

Όταν η Βαγδάτη λεηλατήθηκε, με αποτέλεσμα να καταστραφεί η κρατική υποδομή, οι
Αμερικανοί στρατιώτες παρακολουθούσαν αμέτοχοι μιας και δεν είχαν διαταγές να
παρέμβουν. Ο Λευκός Οίκος και το Πεντάγωνο έμοιαζαν ανίκανοι να δουν αυτό που
όλοι οι άλλοι έβλεπαν στην τηλεόραση. Ακριβώς η ίδια μυωπία εμπόδισε την
κυβέρνηση να κινητοποιήσει λεωφορεία, γιατρούς και αστυνομία στην περίπτωση
της Νέας Ορλεάνης.

Πολλές κυβερνήσεις πιστεύουν την ίδια τους την προπαγάνδα. Λίγες όμως έχουν
φανεί τόσο απρόθυμες όσο η κυβέρνηση Μπους να παραιτηθούν από το οράμά τους
για το τι θα έπρεπε να συμβαίνει, προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτό που
πραγματικά συμβαίνει.

Ξανά και ξανά στη Νέα Ορλεάνη, όπως και στη Βαγδάτη, ο Λευκός Οίκος μοιάζει
μοιραία αποκομμένος από την πραγματικότητα. Και στις δύο περιοχές, αρνείται να
δεχθεί τα κακά μαντάτα.

Μια διαφορά ανάμεσα στο Ιράκ και τη Νέα Ορλεάνη είναι πως εδώ είναι πολύ πιο
εύκολο να συγκαλύψεις την αλήθεια. Από τον Απρίλιο του 2004 και μετά, ήταν
εύκολο για την Ουάσιγκτον να λέει πως όλα πηγαίνουν σχετικά καλά στο Ιράκ,
διότι η χώρα είχε γίνει τόσο επικίνδυνη, που ήταν αδύνατο οι δημοσιογράφοι του
ηλεκτρονικού ή του έντυπου Τύπου να διαψεύσουν τους ισχυρισμούς της. Οι
Ιρακινοί όμως δεν ξεγελιούνται. Ρώτησα έναν παλιό φίλο, έναν επιχειρηματία,
άλλοτε «τέρας» αισιοδοξίας, γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη διαφθορά. «Είναι φυσικό
να αρπάζεις οτιδήποτε πολύτιμο όταν γνωρίζεις πως το πλοίο βυθίζεται» μου είπε
καρτερικά. «Και πίστεψέ με, οι Ιρακινοί πιστεύουν πως η χώρα τους βυθίζεται».