KΩΣTAΣ BAPΩTΣΟΣ «Για να κάνεις τέχνη πρέπει να είσαι… βλήμα»

«Για να κάνεις τέχνη πρέπει να είσαι… βλήμα, να μπορείς να διαπερνάς κάθε εμπόδιο, διότι καταλαβαίνεις τις δυσκολίες, αλλά δεν φεύγεις. Ξέρεις ότι αυτός είναι ο δρόμος σου», λέει στα «NEA» ο Κώστας Βαρώτσος με αφορμή την κυκλοφορία έκδοσης αφιερωμένης στα μνημειακά έργα του (Εκδόσεις Futura)

Το όνομά του στην Ελλάδα έχει ταυτιστεί με τον γυάλινο γίγαντα που δημιούργησε
για την πλατεία Ομονοίας, τον περίφημο Δρομέα. Σήμερα, ύστερα από 17 χρόνια, ο
Κώστας Βαρώτσος «είδε» τη δουλειά του να αναγνωρίζεται από το Παλμ Μπιτς έως
την Ιταλία που είναι «σπαρμένη» με τα έργα του, καθώς κάθε 250 χιλιόμετρα
υπάρχει και μία δημιουργία του από γυαλί, ατσάλι, κρύσταλλο ή πέτρα! Οι
«πληγές» ωστόσο που άνοιξε το πρωτοποριακό για την εποχή του γλυπτό μοιάζει να
μην έχουν κλείσει ακόμη για τον διάσημο και αναγνωρισμένο πλέον καλλιτέχνη.

«Ο Δρομέας ήταν πολιτισμικό σοκ για την Αθήνα διότι είναι το πρώτο σύγχρονο
έργο που τοποθετήθηκε στην πόλη, αλλά και τραυματική εμπειρία για μένα, καθώς
το σύστημα της τέχνης δημιούργησε ένα μέτωπο εναντίον του έργου επειδή δεν
μπορούσε να το αποκωδικοποιήσει, γεγονός που οφειλόταν στο ότι ήταν
πρωτογενές», εξηγεί στα «NEA» ο Κώστας Βαρώτσος. «Δεν υπήρχε στο εξωτερικό
κάτι ανάλογο ως σημείο αναφοράς, για να το συγκρίνουν και να πουν αν ήταν
ωραίο ή άσχημο. Από την άλλη, η πλειονότητα του κόσμου το αποδέχθηκε με πολύ
θετικά σχόλια. Μιλάμε για σχιζοφρένεια».

Οι δημιουργίες του «είναι μεγάλες περιπέτειες. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι
ένα έργο, αλλά πίσω του κρύβεται ένας ολόκληρος τρόπος ζωής, διότι για να
παράξεις μια δουλειά για μια κοινωνία πρέπει πρώτα να βουτήξεις στον πολιτισμό
της και να τον σεβαστείς. Τα έργα σε δημόσιο χώρο πρέπει να είναι για όλους».

Σύγχρονος νομάδας της τέχνης, ο αεικίνητος Κώστας Βαρώτσος δεν νιώθει να
απειλείται από την παγκοσμιοποίηση κι ας δουλεύει ταυτοχρόνως σε διαφορετικές
γωνιές του πλανήτη. «Υπάρχει σύγχυση στον κόσμο. Νομαδισμός είναι όταν φεύγεις
από κάπου, κουβαλάς τις ρίζες σου και γυρίζεις πίσω. Μένω σε διαφορετικά μέρη,
έχω διαφορετικές ζωές, αλλά αν δεν είχα ισχυρές ρίζες θα είχα χαθεί. H
παγκοσμιοποίηση στην τέχνη είναι ανοησία. Αφορά το χρήμα, που είναι ανώνυμο
και απολιτισμικό».

Κοιτάζοντας προς τα πίσω καμαρώνει, όπως λέει, για όλα τα έργα που έχουν γίνει
με θυσίες. «Είναι επιτεύγματα. Το αριστούργημα, όμως, το περιμένω να έρθει.
Είμαι ακόμα στην προθέρμανση». Και δεν παραλείπει να κάνει καθημερινά
απολογισμό και σκληρή αυτοκριτική. Το απόσταγμα αυτής της διαδικασίας βρίσκει
τον Κώστα Βαρώτσο να αισθάνεται τυχερός. «H τύχη και το ένστικτο με βοήθησαν
να κάνω τις σωστές επιλογές. Συνάντησα σημαντικούς ανθρώπους που πίστεψαν σε
μένα. Δεν είμαι κατατρεγμένος».

«Πάω όπου με πάει ο άνεμος»

«Ξαφνιάστηκα και εγώ όταν τα είδα μαζεμένα», λέει ο Κώστας Βαρώτσος για τα
όσα περιλαμβάνονται στην έκδοση με τα μνημειακών διαστάσεων έργων του. «Μιλάμε
για πάνω από δύο μεγάλα έργα τον χρόνο, χωρίς να υπολογίσει κάποιος τα
εκατοντάδες μικρά και τις εκθέσεις». Γιατί αποφάσισε να προβεί τώρα στη
συγκεκριμένη έκδοση; «Όλα έδεσαν με μαγικό τρόπο. Σκεφτόμουν να βγάλω ένα
βιβλίο ως εργαλείο ενημέρωσης και μελέτης, όταν ήρθε η πρόταση από την Pernod
Ricard για τη χορηγία. Πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στις εταιρείες και να μην
τα περιμένουμε όλα από το κράτος».

Τα επόμενα σχέδια του; «Είμαι ιστιοπλόος. Πάω όπου με πάει ο άνεμος. Στόχος
μου είναι να οργανώσω μία περιοδεύουσα έκθεση που θα ταξιδέψει στην Ελλάδα και
τον κόσμο, με σκοπό όχι μόνο να δειχθούν κάποια έργα, αλλά και τη θεωρητική
υποστήριξη της δουλειάς μου».

INFO

Το βιβλίο«Varotsos» (Εκδόσεις Futura, σελ. 320, τιμή 41,80 ευρώ) παρουσιάζεται
στις 20.00 στο Μουσείο Μπενάκη (Βασ. Σοφίας και Κουμπάρη 1, τηλ. 210-3671.000).