H νέα Aτλαντίδα είναι χαμένη…

Μια πόλη φάντασμα πλέον η Νέα Ορλεάνη, χωρίς κατοίκους, χωρίς ζωή, δεν
πρέπει να ξαναγίνει αυτό που ήταν, υποστηρίζει ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος της
Βουλής των Αντιπροσώπων Ντένις Χάστερτ. Ξεκάθαρη η άποψη, αν και ακραία.

Οι γεωγραφικές αντιξοότητες στην περιοχή της Νέας Ορλεάνης είναι αναμφισβήτητες: ο Κόλπος του Μεξικού δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για τη δημιουργία κυκλώνων, οι παρεμβάσεις στον ποταμό Μισισιπή για τον έλεγχο των πλημμυρών κατέστησαν πιο ευάλωτη την πόλη, ενώ η άντληση πετρελαίου και φυσικού αερίου από την περιοχή υπονόμευσαν τη σταθερότητα του εδάφους της

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την πολιτιστική κληρονομιά της Νέας Ορλεάνης
ή την ιστορική της σημασία. Όμως, πριν «ανελκύσουμε» την βυθισμένη πόλη, πριν
αρχίσουμε να ξοδεύουμε δισεκατομμύρια δολάρια για την ανακατασκευή των
αντιπλημμυρικών έργων – τα οποία μπορεί να μην συγκρατήσουν τον επόμενο
κυκλώνα – και των χιλιάδων σπιτιών που τώρα αποσυντίθενται στην τοξική λίμνη
που έχει μετατραπεί η πόλη, ας δούμε τι είδους περιοχή κατέστρεψε ο Κατρίνα.

H καθημερινότητα των πολιτών της Νέας Ορλεάνης κάθε άλλο παρά ρομαντισμό
περιείχε. Είναι μια φτωχή περιοχή και ταυτόχρονα μια «μαύρη περιοχή». Το 27%
του πληθυσμού των 484.000 κατοίκων ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας ενώ το
67% ήταν Αφροαμερικανοί. Είναι προφανές λοιπόν ποιους έπληξε περισσότερο ο
κυκλώνας.

Το 47% των σχολείων της Νέας Ορλεάνης θεωρούνται «ακαδημαϊκά απαράδεκτα» από
την πολιτεία της Λουϊζιάνα ενώ στο 26% η πολιτεία έχει βγάλει «κόκκινη κάρτα».
H αστυνομία εμπνέει τόσο λίγη εμπιστοσύνη, ώστε στις περισσότερες περιπτώσεις
οι μάρτυρες αρνούνται να καταθέσουν.

Μόνο ένας σαδιστής θα επέμενε υπέρ της «ανέλκυσης» αυτής της περιοχής, που
αποτελεί ένα κράμα φτώχειας, εγκληματικότητας και άθλιων σχολείων. Κι όμως,
αυτό επιθυμούν τόσο οι τοπικοί ηγέτες όσο και οι τουρίστες. Προβλέπουν μάλιστα
ότι αφού καθαρίσει η πόλη, θα αποκατασταθεί και η παλιά της «δόξα».

Πρέπει να κατεδαφισθεί. Μόνο ένας πολιτικός, ο πρόεδρος της Βουλής,
Ρεπουμπλικανός Ντένις Χάστερτ, τόλμησε να αμφισβητήσει τη σοφία πίσω από την
ιδέα να αποκατασταθεί η Νέα Ορλεάνη όπως ήταν, εκεί που ήταν. «Δεν μπορώ να το
καταλάβω… Είναι ένα ζήτημα. Μου φαίνεται ότι το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης
θα πρέπει να κατεδαφιστεί». Ο Χάστερτ επικρίθηκε. H Δημοκρατική γερουσιαστής
Μέρι Λάντριου και άλλοι θεώρησαν τις δηλώσεις του ενδεικτικές της οργής των
Ρεπουμπλικανών όταν η συζήτηση επικεντρώνεται στα θύματα της καταστροφής. Όμως
την άποψη Χάστερτ φαίνεται να υιοθετούν και μέλη της επιστημονικής κοινότητας.
«H Νέα Ορλεάνη πρέπει να γίνει λίμνη», δήλωσε στο περιοδικό «Τάιμ» ο καθηγητής
ατμοσφαιρικών επιστημών και γης στο Πανεπιστήμιο Σεντ Λούις, Τίμοθι Κάσκι.
«Ποτέ δεν θα έπρεπε να κτιστεί πόλη εκεί».

Οι γεωγραφικές αντιξοότητες στην περιοχή της Νέας Ορλεάνης είναι
αναμφισβήτητες: ο Κόλπος του Μεξικού δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για την
δημιουργία κυκλώνων, οι παρεμβάσεις στον ποταμό Μισισιπή για τον έλεγχο των
πλημμυρών κατέστησαν πιο ευάλωτη την πόλη, ενώ η άντληση πετρελαίου και
φυσικού αερίου από την περιοχή υπονόμευσαν τη σταθερότητα του εδάφους της.

Γκέτο της φτώχειας. λένε όμως οι κάτοικοι; Μια θετική παράπλευρη
επίπτωση από τον πρόσφατο ξεριζωμό χιλιάδων ανθρώπων από τη Νέα Ορλεάνη θα
είναι να διαλυθεί ένα από τα χειρότερα γκέτο φτώχειας στις ΗΠΑ. Γεγονός είναι
ότι ελάχιστοι ανασφάλιστοι και φτωχοί ιδιοκτήτες σπιτιών έχουν τη δυνατότητα ή
τη θέληση να ξανακτίσουν. Και άραγε πόσοι από τους πιο πλούσιους και εύπορους,
εκείνους που αποτελούν την φορολογική βάση της πόλης – θα επιστρέψουν; Οι
δικηγόροι, οι γιατροί, οι τραπεζιτικοί και οι καθηγητές θα έχουν δουλειές για
να γυρίσουν πίσω; Σύμφωνα με την «Wall Street Journal» πολλές επιχειρήσεις
αναμένεται να μεταφερθούν αλλού. Αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν αναλάβει εξ
ολοκλήρου τους λογαριασμούς της πόλης για την επόμενη 20ετία, πράγμα απίθανο,
η περιοχή δεν θα ανοικοδομηθεί.

Ασφαλώς, η Νέα Ορλεάνη δεν θα εξαφανιστεί σε μια μέρα. Οι περιοχές της
γαλλικής συνοικίας, του Γκάρντεν Ντίστρικτ, του Γουέστ Ρίβερσαϊντ και του
Μπλακ Περλ, καθώς και άλλα υπερυψωμένα τμήματα της πόλης θα επιβιώσουν, μέχρι
το τελειωτικό χτύπημα από έναν άλλο κυκλώνα. Ίσως μάλιστα και να αναπτυχθούν
ως τουριστικοί προορισμοί ή ζώνες όπου θα μπορεί κανείς να απολαύσει το…
γλυκό πρόσωπο της ζωής. Όμως θα ήταν λάθος να επιχειρηθεί η «ανέλκυση» της
αμερικανικής Ατλαντίδας. H Ατλαντίδα είναι χαμένη.

* To άρθρο δημοσιεύτηκε στο «Slate», το ηλεκτρονικό περιοδικό του
«Newsweek».