Πρόσωπα Περιπλανώμενος στο Pίο

Το νέο του CD κυκλοφορεί στη Γαλλία στις 26 Σεπτεμβρίου

Εδώ και τριάντα χρόνια, ο Ζωρζ Μουστακί πηγαινοέρχεται στη Βραζιλία. Λάτρης
της μπόσα νόβα, της Κοπακαμπάνα, των μυθιστορημάτων του φίλου του, του Ζόρζε
Αμάντο. Φέτος τον Ιούνιο βρέθηκε και πάλι στη Βραζιλία για να ηχογραφήσει το
νέο του CD, που στη Γαλλία κυκλοφορεί στις 26 Σεπτεμβρίου με τίτλο «Vagabond»
(Περιπλανώμενος). «Ξέρετε πώς λένε εδώ το στρινγκ;», ρωτάει τον δημοσιογράφο
του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» που τον συνάντησε στην Κοπακαμπάνα. «Οδοντικό
νήμα…».

Του ίδιου πάντως, το στρινγκ δεν του αρέσει. «Γδύνει τις γυναίκες πριν από
μένα, δεν γίνεται παιχνίδι», εξηγεί. Όσο για το γυμνό στην παραλία, «με
αρρωσταίνει. Στα γυμνά στήθη, δεν τους αξίζει η επίθεση του ήλιου και με
θλίβει να τα βλέπω να κοκκινίζουν και να ξεφλουδίζουν», λέει ο εβδομηντάρης
αυτός που αγαπάει τις γυναίκες, «από τη μοιραία ώς τη μετανοημένη λεσβία, από
τη σεμνότυφη αστή ώς το νυμφομανές νυμφίδιο, από τη γόησσα φιδιών ώς την
εξυπηρετική νοσοκόμα». Χωρίς βέβαια να ξεχνάει κανείς τις μαυροντυμένες
ντίβες, όπως η Εντίτ Πιάφ. «Ήταν είκοσι χρόνια μεγαλύτερή μου, είχε τη φήμη
ότι “καταβρόχθιζε” τους άνδρες…». Εκείνη ήταν σαραντάρα, ο Μουστακί, ο
οποίος είχε φτάσει στο Παρίσι το 1951, γεννημένος το 1934 στην Αλεξάνδρεια της
Αιγύπτου από Έλληνες γονείς, ήταν 23 όταν έγραψε γι’ αυτήν τους στίχους του
«Milord», του τραγουδιού που έμεινε 28 εβδομάδες στο χιτ-παρέιντ. Τα
δικαιώματα από το τραγούδι αυτό τού επέτρεψαν να εγκατασταθεί στο νησί
Σαιν-Λουί του Παρισιού «και να περάσω δέκα χρόνια χωρίς να κάνω τίποτε», εκτός
από να διαβάζει, να παίζει εννέα ώρες την ημέρα σκάκι και να γραφτεί σε ωδείο
για να μάθει τη φούγκα και την αντίστιξη – πριν θριαμβεύσει, το 1969, με τον
«Μέτοικο». Το 1985 ο Φρανσουά Μιτεράν τού έδωσε τη γαλλική υπηκοότητα.

H εικόνα που έχει ο κόσμος για τον Μουστακί είναι ενός γαλήνιου, ήρεμου,
χαμηλών τόνων ανθρώπου – και απέχει πολύ από την πραγματικότητα. «Όταν ο
Καρτιέ-Μπρεσόν ήρθε να με φωτογραφίσει σπίτι μου, ξέρετε πόσες φωτογραφίες
τράβηξε; Δύο», λέει στον φωτογράφο του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» που τον
«πολυβολεί» με τη μηχανή του. «Ο Γκαινσμπούρ δεν έχει τη διάσταση που θέλουν
να του δώσουν, δεν είναι ένα έργο», λέει μιλώντας για τους συναδέλφους του. «Ο
Μπρασένς είναι ένα έργο. Ο Μπρελ είναι ένα έργο, έστω κι αν δεν είμαι
φανατικός του. Ο Γκαινσμπούρ είχε φυσικά μια απίθανη γοητεία. Αλλά όταν τον
γνώρισα, δεν βλεπόταν με την εμφάνιση που είχε. Το να ρίξει στο κρεβάτι την
Μπριζίτ Μπαρντό ήταν πραγματικά ένα κατόρθωμα γι’ αυτόν». Όσο για τον ίδιο,
πολύ θα ήθελε, λέει, να έχει μια μέρα στο νησί Σαιν-Λουί έναν δρόμο με το
όνομά του…