…στου «Ρandeli»

ΟΚ, είμαι αργό πιστόλι. Όταν όλοι οι συνάδελφοι έπεσαν σαν σταυροφόροι
στις πύλες του «Παντελή», όταν άνοιξε πριν από δύο χρόνια, εγώ συνειδητά
κράτησα μια απόσταση. Ήθελα να περιμένω. Ο χρόνος, ως γνωστόν, περνάει γρήγορα
κι έτσι δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι φέτος διανύουν την τρίτη χρονιά τους.

Ο ορίτζιναλ «Παντελής» έχει αφήσει ιστορία στο τόπο του, στην Πόλη, και η
ιστορία του ταξίδευε μακριά. Εικόνες των διαφόρων διασήμων που έχουν φάει τα
ντολμαδάκια του, το ντονέρ-κεμπάμ του, το κιουνέφε κι άλλα στολίζουν το τμήμα
εν Αθήναις. Ο χώρος μάλιστα είναι φτιαγμένος με τέτοιον τρόπο ώστε να είναι
πιστή απομίμηση του αυθεντικού που είχε ανοίξει ο παππούς της σημερινής
ιδιοκτήτριας πριν από δύο γενιές. Το ταβάνι της σάλας είναι ζωγραφισμένο, όπως
και διάφορα άλλα σημεία των τοίχων, με ανατολίτικα μοτίβα. Το κόκκινο σε
συνδυασμό με το βαθύ μπλε – στα πλακάκια και αλλού – δημιουργεί ζεστασιά και
οικειότητα. Παρ’ όλο που η σάλα είναι μεγάλη, νιώθεις κάτι το σπιτικό στον
χώρο, κάτι το οικογενειακό ίσως. Εδώ κι εκεί υπάρχουν διάφορα αντικείμενα
χαρακτηριστικά της Ανατολής, από μπρούντζινα πιάτα και σουπλά μέχρι σαμοβάρια.

Δεν έχω πάει στον «Παντελή» στην Πόλη κι έτσι δεν έχω μέτρο σύγκρισης με το
ορίτζιναλ. Το μέτρο μου είναι ο ουρανίσκος μου και αυτός της φίλης μου,
βεριτάμπλ Πολίτισσας μαγείρισσας, η οποία γνωρίζει τον καλό τον ντολμά από
χιλιόμετρα. Εδώ, ήταν καλός! Τρυφερός και χοντρούτσικος με μαλακό και ζουμερό
ρύζι. Δεν ήταν όλο μας το δείπνο του ίδιου επιπέδου – ορισμένα από τα πιάτα
που δοκιμάσαμε ήταν πολύ καλά και άλλα πολύ μέτρια. Οι πρώτες ύλες όμως ήταν
εξαιρετικής ποιότητας. Ο παστουρμάς ήταν πάρα πολύ καλός, καμία σχέση με τους
παστουρμάδες του εμπορίου. Οι φέτες ήταν φαρδιές αλλά λεπτές, με μπόλικο
λίπος, χωρίς αυτό να ενοχλεί καθόλου. Ίσα ίσα, τον έκανε να είναι πιο μαλακός.
H λακέρδα ήταν το ίδιο καλή. Σερβιρισμένη στην απόλυτα σωστή θερμοκρασία (λίγο
πιο κρύο από δωματίου), η υφή της ήταν τέλεια. Έλειωνε σαν καλό τόρο (τόνο)
στο στόμα, είχε λεπτή και ευγενή γεύση, ενώ ήταν σερβιρισμένη με κρεμμύδια
ωμά. Ο κλασικός και αντιφατικός αυτός συνδυασμός είναι τέλειος. H
μελιτζανοσαλάτα επίσης ήταν καταπληκτική, απλή και κάτασπρη, με έντονη τη
γεύση της καμένης στα κάρβουνα μελιτζάνας. H άλλη μελιτζανοσαλάτα επίσης, με
το κουκουνάρι και το γιαούρτι, ήταν αρκετά διαφορετική ώστε να μην κόψει τη
δόξα της πρώτης. Τις δοκιμάσαμε στην ποικιλία και ήταν η μία δίπλα στην άλλη,
χωρίς να είναι περιττές.

Έως εδώ όμως οι ύμνοι μου! H τηγανητή μελιτζάνα, με γιαούρτι και σάλτσα
ντομάτας, ήταν άγευστη, λίγο χοντρή και ανάλατη. Δεν έδενε με το γιαούρτι. Δεν
μας κέρδισε. H πίτα Καισαρείας, στο τηγάνι, ήταν μπουκιά και λάδι, δηλαδή
λιπαρή, βαριά και λίγο αλμυρή. Τα μαντί ήταν το ίδιο βαριά. Δεν ήταν άσχημα,
αλλά έχω φάει πολύ πιο λεπτά στη γεύση μαντί, με πιο φίνο ζυμαρικό και πιο
νόστιμη γέμιση. Ένα κυρίως πιάτο πήραμε, το άντανα κεμπάμ, το οποίο ήταν
επίσης χοντροφτιαγμένο. Το γιαούρτι ήταν σχεδόν συμπαγές στο πιάτο και η πίτα
πλαδαρή από κάτω.

Τα πολίτικα χορταίνουν κι έτσι με το ζόρι φθάσαμε στα γλυκά. Επιλέξαμε δύο από
τα αγαπημένα μας, το καζάν ντιπί και το κιουνέφε. Το πρώτο – η γνωστή «καμένη»
κρέμα – παραήταν καμένη απ’ έξω. H μαγεία του γλυκού αυτού βρίσκεται στην
κρεμμώδη υφή του σε συνδυασμό με το καμένο. Δεν είχε την ισορροπία αυτή. Το
κιουνέφε όμως, με παγωτό καϊμάκι από πάνω, το είχε. Ήταν πολύ ωραίο, ζεστό και
πλούσιο, με καλό σιρόπι, έντονο βούτυρο και καϊμάκι παγωτό σαν τσίχλα.
Ευτυχώς, διότι έτσι φύγαμε κι εμείς οι υπερβολικά χορτασμένες Αθηναίες με
γλυκιά γεύση στο στόμα.

«Pandeli», Πεντέλης 3, Κεφαλάρι. Τηλ. 210-8080.787