ΓIΩPΓOΣ ΧΩPΑΦAΣ «Φεστιβάλ σαν όμορφο πανηγύρι κι όχι πυροτέχνημα»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Ένα φεστιβάλ που θα είναι το “παράθυρο επαφής” του ελληνικού σινεμά με το |
Διάσημος, αλλά απλός και… «μηχανόβιος εκ γενετής» ο 52χρονος Γιώργος Χωραφάς
δέχθηκε την «πρόκληση» – όπως την χαρακτήρισε ο ίδιος – να είναι ο νέος
πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μια θέση που κατείχε επί χρόνια ο
Θόδωρος Αγγελόπουλος και για λίγους επεισοδιακούς μήνες ο Παντελής
Βούλγαρης…
Πρώτος στόχος του; «Να γίνει το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τόπος συνάντησης
διάσημων σταρ – γνωρίζω πολλούς και είμαι σε επαφές μαζί τους… – και
καλλιτεχνών του κινηματογράφου. Άρτος, θέαμα, αλλά και ουσία έργου».
«H πρόταση για να αναλάβω τη θέση του προέδρου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έγινε
από τον υφυπουργό Πολιτισμού», μας λέει. Τον ξάφνιασε; «Μου φάνηκε εντελώς
φυσιολογική», απαντά γελλώντας. Για να σοβαρευτεί και να παραδεχτεί ότι δεν
την περίμενε. «Όταν μου πέρασε το πρώτο ξάφνιασμα και μίλησα με τη νέα
διευθύντρια του Φεστιβάλ, τη Δέσποινα Μουζάκη, που την ήξερα από τη ταινία
“Peppermint” του Κώστα Καπάκα, του συζύγου της, αναρωτήθηκα μέσα μου “γιατί
όχι;”. Αφού λατρεύω το σινεμά, είναι όλη μου η ζωή και γνωρίζω τόσο κόσμο
διεθνώς, γιατί να μην προσπαθήσω να κάνω ακόμα πιο γνωστό στο εξωτερικό έναν
ελληνικό θεσμό; Νομίζω ότι μπορεί να γίνει ένα φεστιβάλ που να είναι ένα
όμορφο πανηγύρι και ταυτόχρονα να είναι μια γόνιμη συνάντηση Ελλήνων
κινηματογραφιστών με ξένους συναδέλφους τους, να μην είναι μόνο ένα
πυροτέχνημα».
Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κατάφερε να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του πριν
από 14 χρόνια, όταν ο Μισέλ Δημόπουλος και ο Δημήτρης Εϊπίδης πήραν έναν
πεθαμένο θεσμό και τον έκαναν τον πρώτο πολιτιστικό θεσμό της χώρας – με
διεθνή αναγνώριση. Πώς κρίνετε το έργο τους; Νιώθετε πάνω σας να είναι «βαριά
η κληρονομιά τους»;
«Ήμουν φαν του έργου τους – υπήρξα και μέλος της κριτικής επιτροπής το 2001 –
και κυρίως του Δημήτρη Εϊπίδη, που τον γνώριζα από το εξωτερικό. Έκαναν πολύ
σπουδαία δουλειά, η οποία θέλω να συνεχιστεί και να περιλάβει κι άλλα οράματα.
Εδώ ακριβώς, στο όραμα, είναι που υπήρξε διαφορά μεταξύ της νέας ηγεσίας του
υπουργείου Πολιτισμού και της προηγούμενης διεύθυνσης του Φεστιβάλ
Θεσσαλονίκης. Το όραμα του ΥΠΠΟ είναι να γίνει ανώτερη Σχολή Κινηματογράφου,
να γίνουμε τόπος έλξης ξένων κινηματογραφικών παραγωγών και να υπάρξει ένα
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τόπος συνάντησης Ελλήνων και ξένων κινηματογραφιστών
και κλεισίματος συνεργασιών. Έτσι που να βγάλουν το εγχώριο σινεμά από το
καβούκι του, να δώσουν εργασία σε ανθρώπους του κινηματογράφου και να φέρουν
συνάλλαγμα στη χώρα».
Ποιο το όραμά σας;
«Αυτό που ήταν και κάτι παραπάνω. Να έχουμε καλές ταινίες νέων σκηνοθετών από
όλο τον κόσμο για το διεθνές διαγωνιστικό τμήμα του, αφιερώματα σε διάσημους
ανθρώπους του κινηματογράφου – έχουν ανακοινωθεί για φέτος αυτά, στους Βιτόριο
Στοράρο και Ντιμ Ταβουλάρη. Το φετινό Φεστιβάλ θα λειτουργήσει όπως και
πέρυσι, τόσο στο διεθνές πρόγραμμα του όσο και στο ελληνικό, που θα είναι
πανόραμα του εγχώριου σινεμά. Το νέο που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε φέτος
αφορά το τμήμα του Balkan fain – επικεφαλής του είναι η Λουκία Ρικάκη – καθώς
θα κάνουμε πιο συγκεκριμένες τις “γνωριμίες” μεταξύ των κινηματογραφιστών με
προοπτική το κλείσιμο συμπαραγωγών».
Τι θα θέλατε να έχει μείνει ύστερα από χρόνια, όταν θα μιλούν για την
«περίοδο Χωραφά»;
«Ότι το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήταν ένα παράθυρο επικοινωνίας του ελληνικού
σινεμά με το διεθνές. Ότι βγήκε το εγχώριο σινεμά από την απομόνωσή του. Γι’
αυτό θα προσπαθήσουμε να είναι καλύτερα στηριγμένη η ελληνική ταινία και να
αξιοποιούνται έμπρακτα οι “επαφές” με ξένους παράγοντες της παραγωγής».
Μια μικρή χώρα σαν τη δική μας, μπορεί να έχει ένα «ανταγωνιστικό» σινεμά
στο διεθνές στερέωμα ή μήπως αυτό είναι αυταπάτη;
«Αν λέγοντας ανταγωνιστικό ελληνικό σινεμά εννοούμε ότι θα… χτυπήσουμε το
Χόλιγουντ, αυτό είναι παραλογισμός. Για να μην πω γελοίο. Μπορούμε, όμως, να
προωθήσουμε μια εικόνα της Ελλάδας που μας ανήκει, αλλά δεν την έχουμε
προβάλει αρκετά. Γιατί γνωρίζουν επιτυχία ταινίες από το Χονγκ Κονγκ ή την
Αφρική; Διότι μιλάνε για δικά τους προβλήματα με έναν απλό, όχι δήθεν,
κινηματογραφικό λόγο».
Κομεντί Φρανσέζ και «Πολίτικη κουζίνα»
Τον Δεκέμβριο του 1952 γεννήθηκε ο Γιώργος Χωραφάς στο Παρίσι, όπου και
μεγάλωσε και ζει, – πατέρας του ήταν ο μαέστρος Δημήτρης Χωραφάς. «Άνθρωπος με
διεθνές προφίλ, γνώστης των ελληνικών και διεθνών κινηματογραφικών δρώμενων,
των οποίων υπήρξε μέρος πολλές φορές» κατά τη διευθύντρια του Φεστιβάλ
Θεσσαλονίκης Δέσποινα Μουζάκη, έχει πρωταγωνιστήσει σε εκατοντάδες ξένες
κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές. Στις χολιγουντιανές συνεργασίες του
θα πρέπει να σημειωθεί ο «Χριστόφορος Κολόμβος» και το «Nostromo» του Ντέιβιντ
Λιν. Συνεργάστηκε με την Κομεντί Φρανσέζ και την ομάδα του Πίτερ Μπρουκ. Τον
έχουμε δει στις ταινίες «Κουαρτέτο σε τέσσερις κινήσεις» της Λουκίας Ρικάκη,
«Σφαγή του κόκορα» του Ανδρέα Πάντζη – βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ
Θεσσαλονίκης – «Πολίτικη κουζίνα» του Τάσου Μπουλμπέτη, ενώ ήδη τελείωσε τα
γυρίσματα για τη «Χορωδία του Χαρίτωνα» του Γρηγόρη Καραντινάκη.
Google news
