H μεταρρύθμιση έμεινε στα λόγια

Οι γλυκόπικρες ημέρες του Αυγούστου τελειώνουν, η ζωή στις μεγαλουπόλεις
επανέρχεται στους συνήθεις ρυθμούς της, οι πολίτες αρχίζουν να αναλογίζονται
τον σκληρό χειμώνα που ακολουθεί και η κυβέρνηση αναζητεί τα νέα μηνύματα και
τα σήματα που θα διατηρήσουν ζωντανή την επαφή της με τον κόσμο και θα
αμβλύνουν τα κύματα δυσαρέσκειας που αναπόφευκτα θα μεταφέρουν οι επιλογές
της.

Και τούτο γιατί, όπως τα στοιχεία μαρτυρούν, η πολιτική της είναι δεσμευμένη
και εν πολλοίς υποθηκευμένη από τις πρώτες επιλογές της και από την
αναποτελεσματική, όπως αποδεικνύεται, διαχείρισή της.

Χάνοντας το εργαλείο των εσόδων, αποτυγχάνοντας στον έλεγχο των δαπανών και
στη διακηρυχθείσα πομπωδώς καταπολέμηση της σπατάλης, η κυβέρνηση δεν μπορεί
να ξεφύγει από τον κύκλο της περιοριστικής πολιτικής, ούτε είναι σε θέση να
προκαλέσει κύμα αναπτυξιακό, ικανό να ξεπεράσει τη δημοσιονομική δυσπραγία και
καχεξία του κράτους.

Στα χρόνια της αντιπολίτευσης

Με τούτα δεδομένα ο Πρωθυπουργός ανερχόμενος στη Θεσσαλονίκη δεν έχει παρά να
ρητορεύσει μεταρρυθμιστικά και έτσι να καλύψει τα κενά της διαχείρισης, την
περιοριστική πολιτική μισθών και συντάξεων, το φοροκυνηγητό που άλλοτε ξόρκιζε
και τις ανατιμήσεις των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών που κατά τρόπο επιθετικό
έκρινε στα χρόνια της αντιπολίτευσης.

Ο Πρωθυπουργός K. Καραμανλής από τη Θεσσαλονίκη θα κηρύξει για ακόμη μια φορά
τη μεταρρύθμιση, θα θελήσει να την καταστήσει κυρίαρχο εργαλείο πολιτικής και
έτσι να μεταθέσει τη συζήτηση από τα άγονα πεδία της νέας διακυβέρνησης στο
γήπεδο των προσδοκιών.

Αλλά και αυτή η επαγγελλόμενη μεταρρύθμιση δεν έχει βάθος, μοιάζει περισσότερο
με εύρημα και στρατήγημα επικοινωνιακό, παρά με πολιτική βαριά, γεμάτη
περιεχόμενο, ικανό να καλλιεργήσει πραγματικές ελπίδες και δημιουργικές
προσδοκίες. Έπαιξε η κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα το χαρτί της
απαξίωσης, επένδυσε στη γραμμή της καμένης γης, μπορεί να κέρδισε πολιτικά απ’
αυτή την προσπάθεια εξουθένωσης του αντιπάλου, αλλά ουδέν απέδωσε στη χώρα.
Επιπλέον οι υπουργοί και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που ανέλαβαν να
διοικήσουν το κράτος και τις επιχειρήσεις του απεδείχθησαν, στις περισσότερες
των περιπτώσεων, κακοί διαχειριστές, δεν κατάφεραν να προσθέσουν στο
οικοδόμημα που παρέλαβαν.

Και δεν ήταν γκρεμίδι αυτό που παρέλαβαν. Μαζί με τα πολλά προβλήματα είναι
αλήθεια, παρέλαβαν και έτοιμες δουλειές και επίσης ανθηρές δραστηριότητες,
υπερκερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις, ένα πλήθος σχεδίων έτοιμων προς εφαρμογή
και υλοποίηση. Αδράνησαν με τους κοινοτικούς πόρους, άφησαν την ολυμπιακή
κληρονομιά αναξιοποίητη, το επενδυτικό απόθεμα ανενεργό, τα περιουσιακά
στοιχεία του κράτους αδρανή, τη ΔΕΗ στο έλεος μιας αντιεπαγγελματικής
διοίκησης, τα δημόσια έργα κολλημένα στα αντιπολιτευτικά δόγματα που τους
καταδίωκαν.

H μονιμότητα στις ΔΕΚΟ

H μεταρρύθμιση που επαγγέλλεται ο Πρωθυπουργός, με πρώτη την πολυδιαφημιζόμενη
άρση της μονιμότητας των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, δεν περικλείει δύναμη, δεν
κινητοποιεί, δεν αλλάζει δραματικά τα δεδομένα, δεν είναι από μόνη της ικανή
να δώσει την απαιτούμενη ώθηση στην οικονομία. Αν ανατρέξει κανείς στην
περίοδο 1996-97 και δει με την απόσταση του χρόνου όσα συνέβησαν το 1998 στο
πεδίο των ιδιωτικοποιήσεων και των μεταρρυθμίσεων, θα αρχίσει το λιγότερο να
υπομειδιά με όσα σήμερα προβάλλονται ως γενναία μεταρρύθμιση.

Θα κατανοήσει επίσης το κύμα ανάπτυξης και επιχειρηματικότητας που εκείνες οι
αλλαγές και οι πολιτικές πράξεις προκάλεσαν. Συγκρίνοντας δε με το σήμερα θα
διαπιστώσει πως δεν υπάρχει κάτι το ξεχωριστό, κάτι ισχυρό να κινητοποιήσει
μαζικά τις δυνάμεις της οικονομίας. Δεν έχει δύναμη η νεοδημοκρατική
μεταρρύθμιση, απουσιάζουν απ’ αυτή τα δυναμικά εργαλεία. Όσα σήμερα
προβάλλονται είναι ασθενή, μικρά και εν πολλοίς παραπλανητικά, για την
επικοινωνία και μόνον γι’ αυτήν. Θα φανεί γρήγορα και αυτό το έλλειμμα, θα
καταδειχθεί το κενό. Γι’ αυτό η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να
κινητοποιηθεί, να ξεφύγει από τον φτωχοπροδρομισμό που την κατατρύχει και δεν
της ταιριάζει και να παρουσιάσει το ταχύτερο σχέδιο ολοκληρωμένο, δυναμικό,
ικανό να ξανακερδίσει τον κόσμο και ν’ αναδείξει και πάλι τη μεγάλη
δημοκρατική παράταξη ως τη μόνη αξιόπιστη δύναμη που τολμά και είναι σε θέση
να αναγεννήσει και πάλι τη χώρα.