MAPIA NAYΠΛIΩTΟY Παιχνίδια ενηλίκων
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
H Μαρία Ναυπλιώτου θα μπαίνει από τον Οκτώβριο στα σπίτια μας με τη σειρά |
Είχε προκαλέσει αίσθηση στην «Αίθουσα του θρόνου» (Mega, 1999) όχι μόνο λόγω
του παρουσιαστικού της – ψηλή, λυγερή με έντονο ζεστό βλέμμα, σταρένια
επιδερμίδα και μαύρα μακριά μαλλιά – αλλά και για την ερμηνεία της. Άλλωστε, η
Μαρία Ναυπλιώτου συγκαταλέγεται στις αξιόλογες ηθοποιούς της νεώτερης γενιάς.
Από τότε πέρασαν έξι συναπτά έτη, κατά τα οποία η Μαρία Ναυπλιώτου επέλεξε να
πορευτεί από άλλα εκφραστικά μονοπάτια, μακριά από τα τηλεοπτικά πλατό. Ήταν
συνειδητή επιλογή. «Ήθελα να στραφώ στο θέατρο, να είμαι λίγο σαν
κοσμοκαλόγηρος. Ήθελα να ζήσω μέσα στο θέατρο. Ο χώρος είναι πιο οικείος. Στο
σανίδι έκανα τα πρώτα μου βήματα ως χορεύτρια, στο σανίδι – αλλά ως ηθοποιός –
διάλεξα να συνεχίσω», εξηγεί.
Να όμως που τα βήματα της ύστερα από τόσο καιρό την έφεραν μπροστά στις
τηλεοπτικές κάμερες (Alpha). Γιατί; «Κατ’ αρχάς επειδή θα παίζω με τη Γωγώ
Μπρέμπου, αλλά και με τους άλλους συναδέλφους, τον Άρη Λεμπεσόπουλο, τον Άγη
Εμμανουήλ, τον Αλέξανδρο Λογοθέτη. Μέτρησε βεβαίως το γεγονός ότι τη
σκηνοθεσία στη σειρά θα κάνει η Ρέινα Εσκενάζι. Ωστόσο και η ιδέα,
αντικειμενικά, είναι ενδιαφέρουσα».
Δύο φίλες, σύμφωνα με το σενάριο της Μαίρης Ζαφειροπούλου και του
Σταύρου Καλαφατίδη, συναντώνται με έναν φίλο τους λίγο πριν παντρευτεί η μία
από τις δύο. Εκείνος που πάντα τις πειράζει, σπέρνει «καινά δαιμόνια»: τις
παροτρύνει να «δοκιμάσουν» τους συντρόφους τους. H μία να προκαλέσει τον καλό
της άλλης.
Μέσα από μια τέτοια διαδικασία κατά πόσο βγαίνει κάποιος λαβωμένος ή
αλλαγμένος;
Πάρα πολύ. Οι άνθρωποι είναι απρόβλεπτοι. Κάθε σχέση είναι μοναδική και δεν
μπορείς να προβλέψεις την εξέλιξη. Δεν μπορώ να αποκλείσω ότι αν κάποιοι το
δοκίμασαν, εκ των υστέρων θα εξακολουθούν να έχουν φιλική σχέση. Από αυτά που
παρατηρώ γύρω μου και μαθαίνω, καταλήγω να λέω «ποτέ μη λες ποτέ». Για
παράδειγμα, τυχαίνει στα επαγγελματικά να ακούς έναν να μιλά για κάποιον άλλον
και να λέει κατηγορηματικά πως «εγώ με αυτόν δεν πρόκειται να ξανασυνεργαστώ»,
αλλά στην πορεία βλέπεις να ξαναδουλεύουν.
Μπορεί μια τέτοια διαδικασία να είναι καταλυτική;
Σαφώς, όχι όμως και καταστροφική. Ωστόσο, δεν ξέρω αν υπάρχει έστω ένας
άνθρωπος που θα οργάνωνε έτσι την πορεία του ώστε να καταλήξει σε μια
κατάσταση που θα τον βλάψει, θα τον πονέσει.
Το διάστημα που μεσολάβησε από τη μια τηλεοπτική δουλειά στην άλλη, είχατε τη
δυνατότητα να παρατηρήσετε τα τηλεοπτικά πράγματα. Υπάρχει βελτίωση και πόσο
έχει συμβάλει ο ανταγωνισμός;
Αυτά που είναι καλά θα είναι καλά, τα χειρότερα θα παραμείνουν έτσι. Δεν
ευθύνεται η τηλεόραση, ως μέσον ή έννοια. Εκείνοι που αγαπούν τη δουλειά τους
και την κάνουν με σοβαρότητα, θα έχουν και αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Είναι μια
δουλειά που συσχετίζεται με ανθρώπους. Εκτιμώ πως ο ανταγωνισμός δεν
συμβάλλει, ίσως διότι είναι κάτι που δεν αντιλαμβανόμαστε, ή εννοούμε, όλοι με
τον ίδιο τρόπο.
H γοητεία της νοσταλγίας
H Μαρία Ναυπλιώτου βρέθηκε μπροστά και από τον κινηματογραφικό φακό για την
ταινία «H χορωδία του Χαρίτωνα» του Γρηγόρη Καραντινάκη, την οποία θα δούμε
στους κινηματογράφους στις 11 Νοεμβρίου. Στην κοινωνία μιας μικρής επαρχιακής
πόλης που βρίσκεται σε αναβρασμό την άνοιξη του ’68, οι κάτοικοι ζουν στον
ρυθμό του ετήσιου διαγωνισμού χορωδιών της περιοχής. H Μαρία Ναυπλιώτου –
συμπρωταγωνιστεί με τον Γιώργο Χωραφά – είναι η σχολική νύμφη, αντικείμενο
πόθου όλου του αρσενικού πληθυσμού της πόλης, όχι μόνο για την ομορφιά της
αλλά και για τους απρόσιτους τρόπους της. Το κίνητρο για να συμμετάσχει ποιο
ήταν; «Μου άρεσε η ιστορία. Ήθελα να είμαι μέρος αυτής της διήγησηςs».
Μία σειρά ταινιών που χρονικά τοποθετούνται στη δεκαετία του ’60, είδαμε να
αποτελούν πόλο έλξης των σινεφίλ. H νοσταλγία κάνει πιασιάρικες αυτές τις
ταινίες;
Ίσως, αλλά οφείλεται και στο πώς ο σκηνοθέτης πιάνει το θέμα και στο ότι η
νοσταλγία δεν είναι ο στόχος, αλλά η βάση για να ζωντανέψουν οι χαρακτήρες και
να διηγηθούν μια ιστορία.
Google news
