Tο Tέταρτο κουδούνι

Ρατσιστής εγώ δεν είμαι… («… αλλά αυτοί οι ξένοι να γυρίσουν από
‘κει που ‘ρθαν… », όπως ακούω να λένε κάτι κύριοι στην τηλεόραση).

Με τα ΔΗΠΕΘΕ τίποτα δεν έχω. Τα υπερασπίστηκα απ’ την αρχή, κι ακόμα το
θεσμό τον υπερασπίζομαι (άσχετα αν ακράδαντα πιστεύω ότι πρέπει πλήρως να
αναθεωρηθεί και να καταργηθούν όσα δεν τα θέλει ο τόπος τους… ), κι όταν
κάτι κάνουν που αξίζει, πρώτος τρέχω να το υπερασπιστώ. Αλλά εκεί που τα
‘χουνε φτάσει – τα ‘χουνε καταντήσει θα ‘ταν το σωστότερο ρήμα – υπουργείο
Πολιτισμού, εντόπιοι «άρχοντες» και «καλλιτεχνικοί» διευθυντές, το «ΔΗΠΕΘαίνω
σα χώρα» του Βασίλη Παπαβασιλείου ωχριά.

Οι εξαιρέσεις υπάρχουν – τις ξέρουμε, φαίνονται, μπαμ κάνουν – αλλά ο
κανόνας… Δεν είναι που τα μισά απ’ τα δεκάξι – ζωή να ‘χουν (αλλά θα ‘χουν;)
– φέτος το καλοκαίρι είτε έχουν «εξαφανιστεί» είτε υπολειτουργούν είτε έχουν
βάλει το «φερετζέ» της «συμπαραγωγής» και δεν πολυαναγνωρίζονται.

Είναι αυτή η ΔΗΠΕΘίλα που αναδίνεται όταν βλέπω τις παραστάσεις τους –
δε μιλώ, επαναλαμβάνω, για τις εξαιρέσεις αλλά για τον κανόνα. Μιζέρια θα
μπορούσα να την πω. Αλλά το «ΔΗΠΕΘίλα» νομίζω ότι αρμόζει περισσότερο – κουτί.
Μια ΔΗΠΕΘίλα περιρρέουσα. Και θλιβερή…

Με τον «Πειρασμό» του Γρηγορίου Ξενοπούλου επανέρχεται το χειμώνα στο ΚΘΒΕ
και στη Μονή Λαζαριστών, αλλά στη Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» πια, ο Πέρης
Μιχαηλίδης (φωτογραφία) – έκανε την περασμένη σεζόν στο «Μικρό Θέατρο» την
«Ταϋλάνδη» του Λένου Χρηστίδη.

Καλλιόπη του, η ταλαντούχα Βίβιαν Κοντομάρη.

Το ΚΘΒΕ έχει παρουσιάσει ώς τώρα τη χαριτωμένη κομεντί του Ξενόπουλου
δυο φορές: το 1973-74 στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, σε
σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη, με Καλλιόπη την Ματίνα Καρρά και το 1982-’83
στο «Αυλαία» σε μια ανατρεπτική παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά, με την Λυδία
Φωτοπούλου.

Τον «Δον Κιχώτη» θα ανεβάσει σίγουρα το Παιδικό Στέκι του Εθνικού
Θεάτρου. Αλλά την παράσταση δεν θα τη σκηνοθετήσει ο Γιάννης Καραχισαρίδης
όπως βιάστηκα να γράψω στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι» – αν και όντως είχε
συζητήσει, είχε μάλιστα κάνει και κρούσεις σε ηθοποιούς για τους ρόλους – αλλά
ο Σταύρος Τσακίρης.

Πάω να τακτοποιήσω το φάκελο με τα δελτία Τύπου και πέφτει το μάτι μου
στο δελτίο Τύπου του Εθνικού για τις «Βάκχες» του – πάνω-πάνω, αλλά δεν το ‘χα
προσέξει: «Είναι η τρίτη φορά μετά το 1985 και το 1990 που οι ”Βάκχες” του
Ευριπίδη ανεβαίνουν από το Εθνικό Θέατρο».

Τώρα, να μετρούν δεν ξέρουν; Απρόσεκτοι είναι; Ασθενική μνήμη έχουν; Θα
σας γελάσω.

Διότι είναι η έκτη και όχι η τρίτη φορά. Καθότι «Βάκχες» με το Εθνικό,
πριν απ’ τον Γιώργο Σεβαστίκογλου το 1985 και τον Γιώργο Θεοδοσιάδη το 1990,
έχουν ανεβάσει ο Αλέξης Μινωτής – πρώτος – το 1962, ο Αλέξης Σολομός το 1969
και ο Σπύρος Ευαγγελάτος το 1975.

Καλά, ολόκληρο τόμο έχουν εκδώσει – έστω, πολύ μέτριο και με πολλά λάθη
και παραλείψεις… – για τα εκατό χρόνια του Εθνικού. Δεν τον συμβουλεύονται;

Τα εκατό πρώτα χρόνια είναι δύσκολα θα μου πείτε…

Είδαμε την «Αντιγόνη» του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, θα δούμε στις
«Ροές», τον Σεπτέμβριο, απ’ την εκ Κύπρου ορμώμενη θεατρική ομάδα «Persona»,
τον «Ορλάντο» της Λέας Μαλένη και της Στέλας Φυρογένη, εκ Κύπρου όμως φτάνει
-στην «Σφενδόνη», επίσης τις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου, για τρεις
παραστάσεις – και μια «άλλη» «Αντιγόνη».

Το Θέατρο «Λέξη» φέρνει το «Μνήμη Αντιγόνης μνήμα», μια δουλειά της
Ελλαδίτισσας ηθοποιού – και φιλολόγου – Δέσποινας Στ. Γκάτζιου (στη
φωτογραφία) που υπογράφει δραματουργική επιμέλεια και σκηνοθεσία.

H παράσταση – με στοιχεία απ’ τη σύγχρονη κυπριακή ιστορία – που
‘κανε πρεμιέρα στην Λευκωσία, στην Θεατρική Σκηνή του Πολιτιστικού Ιδρύματος
«ARTOS», αποτελεί το δεύτερο μέρος ενός τρίπτυχου-σπουδής πάνω στην αρχαία
τραγωδία με αφορμή την «Αντιγόνη», της οποίας ο πρώτος παραστασιακός «καρπός»
με τον τίτλο «Αντιγόνη, ω η Αντιγόνη!» παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2001 στο
τότε – το φάγανε… – Φεστιβάλ Τρίπολης. Βάση των δυο παραστάσεων, τα στάσιμα
της τραγωδίας του Σοφοκλή μαζί με ελάχιστα αποσπάσματα απ’ τα επεισόδια.

Το «Μνήμη Αντιγόνης μνήμα» βασίζεται στη μετάφραση του Νίκου
Παναγιωτόπουλου, τα κοστούμια και η επιμέλεια αντικειμένων είναι του Αχιλλέα
Κεντώνη και της Μαρίας Παπαχαραλάμπους και παίζουν – αποκλειστικά κοπέλες –
Χριστίνα Παυλίδου, Μάρα Κωνσταντίνου, Νιόβη Χαραλάμπους – η κόρη του σκηνοθέτη
Νίκου Χαραλάμπους που κάνει τώρα Βιόλα στη σαιξπηρική «Δωδέκατη νύχτα» του
πατέρα της με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης – και Κύνθια Παυλίδου. Ενώ, ως Κρέων,
ακούγεται ο Γιώργος Στ. Γκάτζιος – η φωνή του.

H τρίτη παράσταση του τρίπτυχου-μελέτης φιλοδοξεί να συμπυκνώσει την
εμπειρία απ’ τις δυο προηγούμενες με την παρουσίαση της «Αντιγόνης» στην άρτια
πια μορφή της.