Πλίνθοι, κέραμοι…

«Έχεις κάτι με το Φεστιβάλ Αθηνών;» θα με ρωτήσετε. Τι να έχω; Το Φεστιβάλ
Αθηνών τι έχει μαζί μου είναι το θέμα… Και με ταλαιπωρεί. Φέτος παράγινε το
πράγμα. Τριάντα επτά χρόνια βλέπω εκδηλώσεις του, τριάντα τρία το παρακολουθώ
συστηματικά και είκοσι κάνω ρεπορτάζ Φεστιβάλ Αθηνών, του χρωστώ πολλά, πολλά
μού έμαθε σε καιρούς «στεγνούς», πριν ξεκινήσει το Μέγαρο Μουσικής, πολλές
στιγμές ύψιστης συγκίνησης κρατώ σαν φυλαχτά, το Ηρώδειο, όσο κι αν έχει γίνει
ρουτίνα, συνεχίζω να το βρίσκω άβολο για κοινό και καλλιτέχνες, αλλά πάντα
γοητευτικό… Όμως εδώ και χρόνια, πάνω από δύο δεκαετίες, αυτή η καθοδική
πορεία του Φεστιβάλ με θλίβει. Κάποτε με θυμώνει κιόλας. Φέτος με έχει θυμώσει
πολύ. Να βλέπω πλίνθους, κεράμους ατάκτως ερριμμένα…

… και μουσικές σαν καθαρό νεράκι

Έτσι, η συναυλία του Χρήστου Λεοντή, ύστερα από πολλές βραδιές απογοητευτικές
και φτηνιάρικες και ειδικά αμέσως μετά την απόλυτη «αμερικανιά» του
«Άρχοντα των δαχτυλιδιών», μού ήχησε σαν νότα καθαρτήρια. Και χάρηκα που το
Ηρώδειο είχε γεμίσει. Φαίνεται πως όσοι αγαπούνε τις μουσικές και τα τραγούδια
του Λεοντή, που τόσο συνδέονται με το θέατρο, είναι περισσότεροι απ’ όσους
ορισμένοι φανταζόμασταν… Χάρηκα που έβλεπα πλάι μου έναν κύριο να
ψιλοτραγουδάει όλα τα τραγούδια – μα, όλα τα ‘ξερε;!! Χάρηκα που ο
Κωνσταντίνος Ρήγος έστησε τη συναυλία όπως τής άρμοζε. Και χάρηκα που
χειροκροτήθηκε όσο τής άξιζε: με ενθουσιασμό. Και με πολλή συγκίνηση. Που, για
μένα, έφτασε στο ζενίθ όταν ο Δώρος Δημοσθένους τραγούδησε από τον «Πλούτο»
του Μιμάκου του Κουγιουμτζή το βαθιά νοσταλγικό «Χάι, χάι…», μ’ εκείνο το
αγαπητικό «κλείσιμο του ματιού» στον Μάνο Χατζιδάκι μέσα από τις πρώτες νότες
του «Χάρτινο το φεγγαράκι…» στο ρεφρέν. Σαν να «ξεπλύθηκα» με καθαρό νεράκι.
Όπως της Δροσοπηγής, εκεί ψηλά στη Μάνη.