ΣE ΠPΩTO ENIKO Σε βλέπω…

Σε βλέπω με αλμυρό νερό στα χέρια και τις σελίδες αυτές που κρατάς σε λίγο να
μυρίζουν αντηλιακό. Να ρίχνεις κλεφτές ματιές από μακριά στο μικρό που
τσαλαβουτάει στα ρηχά. Να αναρωτιέσαι αν στ’ αλήθεια καίει τόσο πολύ ο ήλιος ή
μήπως είναι υπερβολές, γιατί είναι ωραίο το μαύρισμα. Σε βλέπω να ρουφάς με το
καλαμάκι το φραπέ (ή μήπως είναι φρέντο, δεν διακρίνω καλά) σαν να θες να
ρουφήξεις και όλο τον Αύγουστο μαζί – τέτοια απόλαυση. Σε βλέπω κιόλας με το
καινούργιο γυαλί – στις εκπτώσεις το πήρες (ε και;) – σαν Τζέιμς Μποντ στο
ραντεβού με το κορίτσι. Σε βλέπω να μετράς στα δάκτυλα Σύρο, Τήνο, Πάρο,
Μύκονο, πόσο θέλεις ακόμη κι έφτασες. Σε βλέπω, βέβαια, και στο λιμάνι να
περιμένεις. Μετά, να είσαι με το καλάμι και να ψαρεύεις (σε βλέπω ε…) και να
μη σε νοιάζει που δεν τσιμπάει γιατί το βράδυ έχεις «κλείσει» έτσι κι αλλιώς
αστακό στην ταβέρνα. Σε βλέπω με ουζάκι και χταποδάκι και «φέρε κι άλλο» και
«δώσε κι από ‘δώ» και «μήπως έχεις και σαρδέλες ψητές να ρίξω τη
χοληστερίνη;». Σε βλέπω και σε χαίρομαι. Στη σκηνή, εσύ με τη συντροφιά που
πρέπει, δυο βήματα από το νερό. Να κοιτάς τον ήλιο να βουτάει και να ψάχνεις
πού χάνεται τις άλλες μέρες. Σε βλέπω ξαπλωμένο στην άμμο, που έχει δροσίσει
τώρα, να μετράς τα αστέρια που πέφτουν. Και έχει και πολλά, λέει, αυτές τις
νύχτες – Λας Βέγκας από τις λάμψεις ο ουρανός. Μπράβο βρε! Σε βλέπω να μην
κοιτάς ρολόι, ούτε γι’ αστείο. Να έχεις κρύψει το κινητό στο βάθος στο σακίδιο
– η κλήση σας, κλασικά, προωθείται. E, δεν σε βλέπω να γυρνάς – σ’ αρέσει ε;
Και πρέπει, για να φεύγουμε κι εμείς οι υπόλοιποι.