ANAΛΩΣIMA H γοητεία της στέρησης

Φέτα ελληνική και γιαούρτι! Σε όλα τα σούπερ μάρκετ που μπήκα στις διακοπές,
σε πόλεις της Ευρώπης, μεγάλες και μικρές, έβλεπες την ελληνική φέτα σε
περίοπτη θέση, το γιαούρτι ομοίως. Και με περίοπτες τιμές, αμφότερα. Φέτα
τρίμμα, που σ’ εμάς πουλιέται μισοτιμής για πίτες, εκεί με λίγη ρίγανη και
λάδι κοστίζει πανάκριβα, γιατί συνδυάζει άλλα δύο υγιεινά συστατικά και είναι
έτοιμη να μπει στη σαλάτα. Είναι παράξενο, στις χώρες αυτές, όπου τα
γαλακτομικά προϊόντα περισσεύουν μέχρι κορεσμού, μέχρις αηδίας, μέχρι που δεν
ξέρουν τι να τα κάνουν γενικώς και πώς να τα απορροφήσουν, να εκτιμούνται τόσο
τα δύο αυτά είδη μιας χώρας που δεν είχε υπερπαραγωγή μέχρι πρόσφατα, μάλλον
στέρηση είχε. Είναι να απορείς με τόσα τυριά οι Γάλλοι, ας πούμε, τι μπορεί να
ζηλεύουν στη φέτα; Το ότι φτιάχνεται από κατσικίσιο γάλα είναι ο ένας λόγος,
αλλά έχουν κι αυτοί ένα σωρό κατσικίσια τυριά. Το ότι φαντάζονται ότι τα
ελληνικά κατσίκια έχουν φάει ελληνικό χορτάρι, φτωχό, ξερό και σπάνιο, ότι
έχουν βοσκήσει αρμυρίκια δίπλα στη θάλασσα κι ότι έχουν αναπνεύσει αέρα
Ανατολής – αλλά όχι κι εντελώς – και αντικρύσει γαλάζιο κλασικής Μεσογείου,
πρέπει να είναι ο άλλος λόγος. Ναι, θα πρέπει να έχουν στο μυαλό τους ένα
απόκρημνο βουνό, πετρώδεις λόγγους κι επάνω εκεί τα κατσίκια να
ριψοκινδυνεύουν για να φτάσουν κανένα κλαράκι, να σηκώνουν το κεφάλι κόντρα
στον ορίζοντα και πέτρες να κατρακυλάνε στον γκρεμνό σε κάθε τους βήμα. Μια
εικόνα περιπέτειας θα πρέπει να γεύονται με τη φέτα, γι’ αυτό ίσως είναι
ακαταμάχητη σε όσους βαρέθηκαν να τρώνε τυριά πεδιάδας και ψάχνουν καινούργιες
συγκινήσεις.