H κριτική του Γ. Mπαμπινιώτη

Με αφορμή την απάντηση του κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη σε κριτική του κ. Γιάννη
Χάρη, ο κ. Κώστας Καλαπανίδας, πρώην σχολικός σύμβουλος, παρατηρεί:

«Αντί ο κ. Μπαμπινιώτης να επιχειρήσει αναίρεση των θέσεων και απόψεων του
κριτικού του με επιστημονικά επιχειρήματα, προσωποποιεί την αντικριτική του με
χαρακτηρισμούς, κοροϊδίες, μειώσεις και ύβρεις. Ο οργίλος όμως λόγος του
διακρίνεται από ένα σπουδαίο πλεονέκτημα: Μπορεί και ανασύρει, με εξαιρετική
επιστημονική πληρότητα, όλες τις λέξεις που βρίζουν ­ που αν τις είχε
καταγράψει και λεξικογραφικά, θα είχε παραδώσει σε όσους επιθυμούν να
εκτονώνονται βρίζοντας ένα σπουδαίο εργαλείο για χρήση που θα πέρναγε στα
“ευπώλητα”, όπως μας πληροφορεί για τη γραμματική τους. Ιδού τι “σούρνει” στον
“αγαθό διορθωτή δοκιμίων”, στον “ευρύτατα άγνωστο ως γλωσσολόγο ή φιλόλογο ή
επιστήμονα” κ. Χάρη: μικρόψυχος, μίζερος, αφελής, οιηματίας, εμπειροτέχνης,
θρασύς, αθεόφοβος, ανυποψίαστος, πονηρούλης, αδαής, παραποιητής, μονόχνοτος,
παρανοητής, μονοτυπικός, κολλημένος, αμίμητος, προβοκάτορας, άνετος,
αυτοδίδακτος, γλωσσοεμφυλιακός, διαστροφέας, αγνοών, ανασφαλής, βολεμένος
διορθωτής, προσκολλημένος, γλωσσικά απαίδευτος, μουτζωτής, πλεγματικός,
ημιμαθής, αμαθής, χαιρέκακος, ακατάρτιστος, ιδεόληπτος, εμπειριστής,
επιφυλλιδογράφος, μια θλιβερή παραφωνία, ένας άγνωστος X…

Αποφεύγοντας τις χορταστικά απαξιωτικές εκφράσεις, καταλήγω στο επιμύθιο:
Θεωρώ κοινή παραδοχή ότι επιστήμονας και δη εκπαιδευτικός δεν είναι εκείνος
που ξεδιπλώνει τις επιστημονικές γνώσεις που σπούδασε κι έμαθε, αλλά εκείνος
που, πριν από την επιστήμη του, κατέκτησε (και διδάσκει) ήθος».