Aυτοσχεδιασμοί σε ατμόσφαιρα καμπαρέ

Από την παράσταση του Κακογιάννη «Λυσιστράτη», με τη Μάγια Μόργκενστερν και τον Βλαντίμίιρ Ιβανόφ, που μοιράστηκαν όλους τους γυναικείους και ανδρικούς ρόλους, αντίστοιχα

Ένας μεγάλος καθρέφτης καμαρινιού, μια κορδέλα με φωτάκια, δύο κόκκινες
κουρτίνες κι ένα πιάνο επί σκηνής. Στο πίσω μέρος της σκηνής μια μεγάλη οθόνη,
στην οποία προβαλλόταν ένα βίντεο. H Ακρόπολη, μια εκδήλωση για την ειρήνη,
σκηνές πολέμου, πορείες. Ατμόσφαιρα καμπαρέ, για μια γυναίκα που πασχίζει για
την ειρήνη και για έναν άντρα που συνθηκολογεί, λόγω σεξουαλικής αποχής.

H αριστοφανική «Λυσιστράτη» διασκευασμένη για δύο ήρωες και μουσική, από τον
Μιχάλη Κακογιάννη, παράσταση που είδαμε τον περασμένο Απρίλιο στο Μέγαρο
Μουσικής Αθηνών – είχε πρωτοπαρουσιαστεί το 1972 στο Μπρόντγουεϊ, με
πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη – παίχτηκε το περασμένο διήμερο στο μικρό
αρχαίο θέατρο της παλιάς Επιδαύρου, ως μιούζικαλ μικρής κλίμακας, στηριγμένο
στις ερμηνείες της Ρουμάνας Μάγιας Μόργκενστερν και του συμπατριώτη της
Βλαντίμιρ Ιβανόφ.

Έντονο παίξιμο, πολλά τραγούδια και διαρκής χορευτική κίνηση από ένα ντουέτο
που μιλούσε αγγλικά και αντλούσε ενέργεια από αυτοσχεδιασμούς. Συχνά
απευθύνονταν στο κοίλον. Ο Ιβανόφ, άλλοτε ως Κινησίας, έψαχνε επειγόντως για
γυναίκα ή παρέσυρε διστακτικούς θεατές στην ορχήστρα κι άλλοτε η Μόργκενστερν
μιλούσε κοιτώντας την Ειρήνη Παπά ή προσφέροντάς της λουλούδια. Στους
θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς προστέθηκαν και τις δύο ημέρες δύο διαφορετικές
φωτιές που άναψαν σε γειτονικά χωράφια, δίνοντας μια αίσθηση κινδύνου και
μυρωδιά καμένου. Πάντως, ο σκηνοθέτης, μεταφραστής και διασκευαστής της
«Λυσιστράτης» Μιχάλης Κακογιάννης, τρεις μόλις ημέρες μετά τη θερμή υποδοχή
της παράστασής του «Κοριολανός», έδειχνε βαθιά συγκινημένος για το επιτυχημένο
«νταμπλ» σε Ηρώδειο και Επίδαυρο.