Ολική επαναφορά στη δεκαετία του ’70

Οι νέοι «Ντιουκς του Χάζαρντ», που θα προβληθούν από το φθινόπωρο στις αίθουσες: Τζόνι Νόξβιλ, Τζέσικα Σίμσον, Σον Γουίλιαμ Σκοτ

H νέα τάση στη βιομηχανία κινηματογράφου είναι τα ριμέικ. Παλιές ταινίες
ξαναβγαίνουν από το συρτάρι, «φρεσκάρονται» και «σερβίρονται» στους σινεφίλ
αποτελώντας τον αντίποδα των εμπορικών ταινιών. Αλλά φαίνεται πως δεν έχουν
ούτε καν ψήγματα από την αίγλη των πρωτοτύπων. Μια ματιά να ρίξει κάποιος στη
λίστα των ταινιών που προβάλλει τον τελευταίο καιρό στους κινηματογράφους το
Χόλιγουντ και εύκολα θα διαπιστώσει ότι ως επί το πλείστον απαρτίζεται από
«φρεσκαρισμένες» ταινίες της δεκαετίας του ’70. «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το
πριόνι», «Το ξύπνημα των νεκρών», «Shaft», «Επίθεση στον σταθμό 13», «Άγγελοι
του Τσάρλι», «Rollerball», «Οι γυναίκες του Στέπφορντ», ακόμη και οι
τηλεοπτικοί «Ντιουκς του Χάζαρντ» είναι μερικοί μόνον τίτλοι ταινιών που έχει
στο «οπλοστάσιό» της η Μέκκα του σινεμά. Κάποιες τις έχει βγάλει στις αίθουσες
και άλλες πρόκειται να τις επανακυκλοφορήσει σε ανανεωμένη έκδοση. Γιατί; θα
αναρωτηθείτε. H απάντηση είναι απλή. Οι παραγωγοί μεγάλωσαν με αυτές τις
ταινίες. Επιπλέον τα «seventies» ανέκαθεν διέθεταν μια αίγλη και επίσης με τα
ριμέικ θέλουν να πετύχουν «μ’ έναν σμπάρο δυο τρυγόνια». Δηλαδή να φέρουν στις
κινηματογραφικές αίθουσες τους συνομίληκούς τους σινεφίλ, αλλά με ηθοποιούς
της νέας γενιάς, γυρίσματα στα ίδια άλλα και σε άλλα εντυπωσιακά μέρη, με νέες
τεχνικές και μοδάτες μουσικές θέλουν να τραβήξουν και τους νεώτερους σε ηλικία
σινεφίλ. Εκτός αυτών, τα ριμέικ παλιών ταινιών έχουν ένα ακόμη ατού. Τα
στούντιο έχουν στα συρτάρια τους τα δικαιώματα των πρωτοτύπων, με αποτέλεσμα
το κόστος παραγωγής να είναι σαφέστατα πιο χαμηλό από το να στήσουν εκ βάθρων
μια νέα ταινία (έστω κι αν βασίζεται σε οποιοδήποτε εμπορικά επιτυχημένο
μυθιστόρημα). Βέβαια τα πρώτα ριμέικ είχαν περισσότερο στυλ παρά ουσία. Το
θρίλερ καταδίωξης «Getaway» του Σαμ Πέκινπα, με τους Στιβ ΜακΚουίν και Άλι
ΜακΓκρό, που βγήκε στους κινηματογράφους το ’72, δεν «πιάνεται» από το ριμέικ
(’94) με τους Άλεκ Μπάλντουιν και Κίμ Μπάσινγκερ στους αντίστοιχους ρόλους. H
επανέκδοση απλώς παρέπεμπε σε σελίδες ιλουστρασιόν περιοδικού. Εκεί βρίσκεται
και η ουσία της επανέκδοσης ταινιών τρόμου που είχαμε δει στη δεκαετία του
’70. Οι αλλαγές αφορούν απλώς στο περιτύλιγμα. Πιο «ατμοσφαιρικοί» φωτισμοί,
νέες τεχνικές εικονοληψίας. Σε κάποιες επανακυκλοφορίες ο συγκερασμός του
παρελθόντος με το παρόν, αν και καλά καμωμένος, ξενίζει. Για παράδειγμα, στην
ταινία «Στάρσκι και Χατς» (προέκυψε από την ομότιτλη ταινία του ’75 που έγινε
και σειρά) οι παραγωγοί διατήρησαν την ατμόσφαιρα αλλά παρουσίασαν σύγχρονους
ήρωες!