Διαστάσεις Kαι τα ποτάμια ξαναγεμίζουν νερό

H Ρέινα Μοχίκα είδε τα δύο αγόρια της να σκοτώνονται από πυρά πριν από
λίγες μόνον εβδομάδες.

Συνεδρίαση μελών μιας γυναικείας οικολογικής οργάνωσης που σχηματίσθηκε στους κόλπους των Οικολόγων Αγροτών της Σιέρα Πετατλάν

Την επίθεση την αποδίδει σε μια βεντέτα που λέει πως ξεκίνησε το 1998, όταν η
οικογένειά της βοήθησε να αποκλειστούν εκατοντάδες φορτηγά μεταφοράς ξυλείας
στη Σιέρα Μάδρε του Μεξικού. Αυτοαποκαλούνται Οικολόγοι Αγρότες της Σιέρα
Πετατλάν και η μάχη τους για να σώσουν ένα κομμάτι δάσους κοντά στην ακτή του
Ειρηνικού είναι, σύμφωνα με την Γκρηνπής, ένας από τους σημαντικότερους
παγκοσμίως αγώνες κατά της καταστροφής των δασών. Αφού οι γαιοκτήμονες και οι
πολιτικοί σύμμαχοί τους κατέστρεψαν το 40% μιας δασικής έκτασης 2,3
εκατομμυρίων στρεμμάτων, οι αγρότες, που έβλεπαν την ίδια τους τη ζωή να
απειλείται, καθώς ρυάκια και ποτάμια ξεραίνονταν, κινητοποιήθηκαν και εν
πολλοίς κέρδισαν. Μετά τον αποκλεισμό, που διήρκεσε έναν μήνα, η διεθνής
εταιρεία ξυλείας Bose Cascade ακύρωσε συμβόλαια για μαζικές επιχειρήσεις
υλοτομίας στην οροσειρά Πετατλάν, επικαλούμενη προβλήματα διακίνησης.
Δεκαπέντε άδειες υλοτομίας ανακλήθηκαν. Αλλά οι αγρότες το πλήρωσαν ακριβά.
«Δυστυχώς, τα έβαλαν με πολύ ισχυρούς ανθρώπους, οι οποίοι είχαν ακόμη μεγάλες
ποσότητες ξυλείας για να εκμεταλλευτούν», λέει ο Αμαντόρ Κάμπος, ο αριστερός
δήμαρχος του γειτονικού παραλιακού θέρετρου Θιχουατενέχο. «Είναι ένας πόλεμος
για τα χρήματα».

Μετά τον αποκλεισμό των φορτηγών, τουλάχιστον δώδεκα ηγέτες των αγροτών έγιναν
στόχοι. Μερικοί συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν με πλαστές κατηγορίες, οι οποίες
εξυφάνθηκαν από τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που κερδίζουν από την
υλοτομία. Άλλοι κρύφτηκαν και μερικοί σκοτώθηκαν. «Κόστισε ζωές», λέει η
οικολόγος Εύα Αλαρκόν στο ορεινό χωριό Μπάνκο Νουέβο. «Άνθρωποι κρύβονται
μέρα-νύχτα, δεν κοιμούνται πια στο σπίτι τους». Και ενώ η υλοτομία έχει πια σε
μεγάλο βαθμό σταματήσει, η βία συνεχίζεται. Κυρίως, λένε οι ντόπιοι, επειδή οι
ακτιβιστές αντιπροσωπεύουν μια διαρκή πρόκληση προς την τοπική δομή εξουσίας
των γαιοκτημόνων και των δικαστικών, στρατιωτικών και αστυνομικών αξιωματούχων
που είναι σύμμαχοί τους. Τα αποτελέσματα αυτής της σύγκρουσης είναι
ανατριχιαστικά.

Μια βραδιά του Μαΐου, η Μοχίκα κοιτούσε από την κουζίνα της καθώς ο σύζυγός
της και τα τέσσερα παιδιά τους έφτασαν με το φορτηγό τους. Ξαφνικά ξέσπασαν
πυροβολισμοί και η γυναίκα έτρεξε έξω. «Φώναζα, “μην πυροβολείτε, τα παιδιά
μου είναι εκεί”», είπε αργότερα. Οι δύο γιοι της σκοτώθηκαν, ηλικίας 9 και 20
χρόνων, ο μεγαλύτερος αφήνοντας μια έγκυο σύζυγο. Το μικρότερο αγόρι της
Μοχίκα ξεψύχησε στην αγκαλιά της. Σύμφωνα με οργανώσεις για τα ανθρώπινα
δικαιώματα, ο σύζυγός της, ο οικολόγος Αμπερτάνο Πεναλόζα, ο οποίος
τραυματίσθηκε, έγινε στόχος εξαιτίας της δράσης του. Ουδείς έχει συλληφθεί
μέχρι σήμερα για τους φόνους.

Ωστόσο, η Μοχίκα και οι γείτονές της εξακολουθούν να υπερασπίζονται το δάσος.
«Ο αγώνας δεν είναι μόνο για μας και την οικογένειά μας, είναι για όλους»,
λέει. «Πιστεύω πως αξίζει τον κόπο». Μέχρι σήμερα, οι Οικολόγοι Αγρότες της
Σιέρα Πετατλάν έχουν φυτέψει 177.000 δένδρα και έχουν σχηματίσει ομάδες
πυρόσβεσης. Και η στάθμη των ποταμών έχει ξαναρχίσει να ανεβαίνει.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com