Tο Tέταρτο κουδούνι

Το 1960, το γεγονός στο κοίλον της Επιδαύρου ήταν ο Λουκίνο Βισκόντι
και η Ρόμι Σνάιντερ που είχαν έρθει να δουν την Παξινού.

Σαράντα πέντε χρόνια μετά, το 2005, το γεγονός στο κοίλον της Επιδαύρου
είναι ο κ. Ηλίας Ψινάκης, ο κ. Νίκος Αλιάγας και ο κ. Κωνσταντής τάδε της
επιτροπής του «Super Idol» που ήρθαν να δουν τον Λάκη Λαζόπουλο.

Ως γνωστόν, οι εκπτώσεις, λόγω της κρίσης, ήδη άρχισαν και είναι
γερές…

«Το αγόρι και η βαλίτσα»: είναι ο τίτλος του έργου (2004) του Μάικ Κένι –
ένα τρυφερό, φωτεινό έργο με ήρωες παιδιά – μετανάστες – που θ’ ανεβάσει τον
χειμώνα ο Θωμάς Μοσχόπουλος (φωτογραφία) στη «Μικρή Πόρτα» της Ξένιας
Καλογεροπούλου, σε μετάφρασή της.

Πρόκειται για τον Άγγλο συγγραφέα που μας γνώρισε η «Μικρή Πόρτα» στην
περσινή, πρώτη, ανοιξιάτικη εξόρμησή της, μέσα απ’ το υπέροχο κομμάτι του για
μικρά παιδάκια «Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι» που είχε ανεβάσει ο Γιάννης Μόσχος με
Δημήτρη Καταλειφό και Ιωάννα Παππά – ευτυχισμένη στιγμή.

Πρωταγωνιστές στο «Αγόρι με τη βαλίτσα» δυο νεώτατοι ηθοποιοί: Πέτρος
Σπυρόπουλος και Κατερίνα Μαυρογεώργη.

H παράσταση της «Εκάβης» του Ευριπίδη που είδαμε στους Δελφούς με τη
σπουδαία Βανέσα Ρεντγκρέιβ – και που δεν ξέρω αν θα με πείτε ιδιότροπο ή ασεβή
αλλά, όσο καλή διάθεση κι αν έχω, δεν θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω κάτι
περισσότερο από έντιμο ερασιτεχνισμό… – εμφανίστηκε εδώ ως παράσταση του
μεταφραστή της τραγωδίας, ποιητή Τόνι Χάρισον.

Αλλά, απ’ ό,τι διάβασα στο Internet, έπειτα από κάποιες πληροφορίες που
είχα, στο Λονδίνο η «Εκάβη» παρουσιάστηκε τον Απρίλιο απ’ τον Βασιλικό
Σαιξπηρικό Θίασο σε σκηνοθεσία υπογραμμένη απ’ τον Ρίτσαρντ Μπόσγουελ. Το
όνομα του σκηνοθέτη, όμως, «εξαφανίζεται» όταν η παράσταση παίζεται στην
Ουάσιγκτον – λίγο πριν απ’ τους Δελφούς – όπου διαβάζω ότι έχει «αναπτυχθεί» ή
«προσαρμοστεί» απ’ τον Τόνι Χάρισον.

Το έντυπο για τις εκδηλώσεις του Έτους Περικλέους τού δικού μας
Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών, που τη μετακάλεσε εντάσσοντάς την στο
πρόγραμμα – τώρα το πρόσεξα – γράφει: «Στη νέα εκδοχή του Tony Harisson».
Κουβέντα περί σκηνοθεσίας – μια παράσταση χωρίς σκηνοθέτη! Αλλά ούτε ο τίτλος
του Βασιλικού Σαιξπηρικού Θιάσου προτίθεται, όπως θα ήταν λογικό – και
επιβεβλημένο -, στις σχετικές σελίδες. Παρά μόνο σε μια ακρούλα, και πάνω απ’
τα ονόματα των τεχνικών και διοικητικών στελεχών του θιάσου, διαβάζω ένα «Για
το RSC (σ.σ.: τα αρχικά του θιάσου Royal Shakespeare Company) σε περιοδεία».

Υπάρχει κάποιος που να μπορεί να μου εξηγήσει τι είδαμε τελικά στους
Δελφούς;

Τη γλίτωσε το «Μετροπόλιταν» της λεωφόρου Αλεξάνδρας: χαρακτηρίστηκε
διατηρητέο. Μακάρι να «αναβαθμιστεί» κιόλας. Διότι τα θερινά θέατρα της Αθήνας
οσονούπω μας «τελειώνουν»…

Να σας πω και την ιστορία του «Ωχ, τα νεφρά μου» του Μπάμπη
Τσικληρόπουλου που θ’ ανεβάσει το χειμώνα η Ελένη Γερασιμίδου με τη Δεύτερη
Σκηνή της στο «Ροές».

Το έργο ξεκίνησε ως μονόπρακτο με τον τίτλο «Οι γίγαντες» που ανέβασε η
Έρση Βασιλικιώτη με το θίασο «Μάσκες», το καλοκαίρι του ’72, στο θέατρο
«Ντάνκαν» του Βύρωνα, μαζί με άλλα πέντε μονόπρακτα – των Μήτσου Ευθυμιάδη,
Ιάκωβου Καμπανέλλη, Κώστα Μουρσελά, Γιώργου Σκούρτη και Γιώργη Χριστοφιλάκη –
σε κοινή παράσταση και υπό τον τίτλο «Οι έξι» – στους «Γίγαντες» έπαιζε
μάλιστα και η Έλντα Πανοπούλου.

Το μονόπρακτο αυτό, ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος το ανέπτυξε στο κανονικής
διάρκειας έργο «Ωχ, τα νεφρά μου», που πρώτος ανέβασε ο Γιώργης Χριστοφιλάκης
στις «Μάσκες» του, τη σεζόν 1993 – ’94 και το επανέλαβε την επόμενη, ενώ
ανέβηκε κι απ’ το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής σε σκηνοθεσία Νίκου Αρμάου το 1999 – 2000,
αλλά έχει παιχτεί και στα Τίρανα, απ’ το Εθνικό Θέατρο της Αλβανίας.

Τον Σωκράτη ερμηνεύει ο Γιάννης Ροζάκης (στη φωτογραφία) στο έργο του
Ανδρέα Θωμόπουλου «Σωκράτης… φωτιά και αέρας» που παρουσιάζει το ΔΗΠΕΘΕ
Κέρκυρας σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του Γιώργου Σίσκου.

Μαζί του, Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, Κωνσταντίνος Συράκης, Χρήστος
Κόκκινος, Σπύρος Κασφίκης – Ράντος, Σπύρος Βέργης, Σπύρος Βερονίκης, Δημήτρης
Γεωργιάδης.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Λαμπρινής Καρδαρά, η μουσική του
Διονύση Τσακνή και οι φωτισμοί του Ανδρέα Τρύφωνα.

Το έργο, που αντλεί απ’ την «Απολογία» και τον «Κρίτωνα» του Πλάτωνα
και την «Αληθινή απολογία του Σωκράτη» του Κώστα Βάρναλη, ο Γιώργος Σίσκος
είχε πρωτοανεβάσει το 2001, στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, όταν ήταν καλλιτεχνικός
διευθυντής του, με τον Γιάννη Μόρτζο στον επώνυμο ρόλο – είχαμε δει μάλιστα
και στο Ηρώδειο την παράσταση.