«Οι διωγμοί των Eλλήνων επί Στάλιν»

Γράφει η κ. Λίζα Τούμπη – Γιακουμάκη, πολιτική επιστήμων, με αφορμή το
ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στον «Ταχυδρόμο», με τίτλο «Οι διωγμοί των Ελλήνων
επί Στάλιν»:

«Ο παππούς μου, Μιχαήλ Κνιαζίντωφ, Ρώσος αξιωματικός ποντιακής καταγωγής,
παντρεύτηκε εύπορη Ρωσίδα στην Πετρούπολη, ζήτησε και μετετέθη στο Βατούμ,
όπου υπήρχαν πολλοί Πόντιοι. Το 1937 τον συνέλαβαν με μοναδική κατηγορία τη
στρατιωτική του ιδιότητα και για να μην ξοδέψει σφαίρες, το απόσπασμα πέταξε
όλους τους κρατούμενους στα βράχια. Ο μοναδικός που επέζησε, με τη βοήθεια
Ρώσων αγροτών πέρασε στην Περσία. Ο ψηλός και ωραίος άντρας ήταν πια σακάτης
με ένα τεράστιο βαθούλωμα στο στήθος και καμπούρα, με σοβαρά καρδιακά και
αναπνευστικά προβλήματα. Παρέμεινε, όμως, μέχρι τέλους, αξιοπρεπής, ήρεμος,
ευγενικός και τρυφερός. Το 1939, η σύζυγός του και γιαγιά μου κατέφυγε στην
Ελλάδα με τα τρία κορίτσια της και με Ελληνίδα φίλη της, σε μία χώρα της
οποίας τόσο τη γλώσσα όσο και τη γεωγραφική της θέση αγνοούσε.

Ξαναβρέθηκαν μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Πέρασαν πολύ δύσκολα χρόνια, εργάστηκαν
σκληρά, ορθοπόδησαν, σπούδασαν παιδιά, έκαναν περιουσία.

Έχω ακούσει ιστορίες για πολλούς φίλους τους πρόσφυγες και η καρδιά μου πάντα
σφιγγόταν. Έβρισκα αδικαιολόγητη αυτή τη συμπεριφορά των Ρώσων απέναντι στους
Έλληνες – ορθόδοξους – ανέκαθεν φίλους, τουλάχιστον ιστορικά».