Τον Κωστή Γουσίδη, γιο του δημοσιογράφου και φίλου μου Δημήτρη Γουσίδη, τον
γνωρίζω από τα γεννοφάσκια του. Από την εποχή που πήγαινε στο Γυμνάσιο τον
συμβούλευα: «Να σπουδάσεις ό,τι θέλεις. Αλλά δημοσιογράφος να μη γίνεις! Είναι
φθορά μεγάλη αυτό το επάγγελμα». Δεν με άκουσε. Όπως δεν με άκουσε και ο γιος
μου. Και ο γιος του Νικηφόρου. Και οι γιοι του Καψή. Όταν μπει το μικρόβιο
μέσα σου, δεν βγαίνει με τίποτα.


Ο Κωστής κάνει δημοσιογραφία εδώ και αρκετά χρόνια, στη Θεσσαλονίκη, την
ιδιαίτερη πατρίδα του. Αλλά δεν στέκεται μόνο σε αυτό: γράφει και βιβλία. Το
πρώτο έργο του που έφτασε στα χέρια μου ήταν μια ποιητική συλλογή. Ακολούθησε
σιωπή τεσσάρων χρόνων. Και τώρα, ο Κωστής Γουσίδης μας παρουσιάζει ένα βιβλίο
που απαιτεί γνώση, που απαιτεί έρευνα, που απαιτεί μεγάλο μόχθο ώσπου να
φτάσει στο τέλος του. Τίτλος του «Δαναοί». Ιστορικό μυθιστόρημα 580 σελίδων,
που κυκλοφόρησε από τον «Κάκτο».


Ονόματα όπως του Θησέα, του Αίαντα, του Διομήδη, του Μενεσθέα, του Αγαμέμνονα,
του Παλαμήδη, του Αχιλλέα, του Οδυσσέα, του Ιδομενέα, του Νέστορα πάνε κι
έρχονται στις σελίδες, που είναι γεμάτες από την Ιθάκη, την Τροία, τις
Μυκήνες, τη Θήβα. Πρωταγωνιστές μιας θαυμάσιας ιστορίας, που κρατάει υψηλά το
ενδιαφέρον του αναγνώστη.


Σ' αυτό, ακριβώς, ήθελα να επιμείνω: το βιβλίο είναι τόσο καλογραμμένο, τόσο
εύστοχα στημένο, που κάθε αναγνώστης με στοιχειώδη υπομονή θα το διαβάσει, θα
το ευχαριστηθεί και θα το συστήσει και στους φίλους του, χωρίς ποτέ κατά την
ανάγνωσή του να έχει βαρεθεί. Γιατί όπως λέει ο σπουδαίος ο Λουίς Μπουνιουέλ,
σε μια ταινία έτσι και βαρεθεί ένας θεατής εξ αιτίας ατελειών του σεναρίου,
πάει η ταινία... χάθηκε, σκόλασε ο γάμος!


Δυο κουβέντες και για ένα άλλο βιβλίο. Το έγραψε ο γνωστός ηθοποιός Γιάννης
Μόρτζος. Τίτλος «21 χρόνια με τον Κάρολο Κουν» (Εκδόσεις Όπτιμα '92). Ένα
φλογερό ντοκουμέντο για τη ζωή του σπουδαίου πρωταγωνιστή, δίπλα στον μεγάλο
δάσκαλό του. H επιλογή των έργων, οι πρόβες, η διδασκαλία, η σχολή, η
αυστηρότητα, η ανασφάλεια, οι κόντρες, τα όνειρα αυτού του σημαντικού προσώπου
του θεάτρου μας, που η ζωή του ήταν σπίτι, Υπόγειο, ατέλειωτες ώρες μαθήματος
με κάθε λεπτομέρεια και συνεχής έγνοια για το ταμείο, «για να πληρωθούν τα
παιδιά». Ο Μόρτζος αγάπησε πολύ τον Κουν. Αυτός του άνοιξε τα μάτια. Απ' αυτόν
έμαθε να διαβάζει θέατρο και να προσέχει τις κρυφές αναπνοές κάθε ρόλου. Από
αυτόν τα πάντα... Πρόσθετο στοιχείο, που κάνει το βιβλίο περιζήτητο: περιέχει
όλες τις κριτικές που γράφτηκαν για το Θέατρο Τέχνης αυτά τα 21 χρόνια.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από