Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά  |
 |
«Αγαπητέ “Υπάρχουμε, Συνυπάρχουμε;”. Για να σας γράψω πήρα αφορμή από το
κείμενό σας για τους “αποτυχημένους” και “επιτυχημένους” μετανάστες. Θεωρώ ότι
οι δύο κατηγορίες δεν είναι αρκετές για να κατανοήσει κανείς τη ζωή ενός
μετανάστη. Σε κάθε περίπτωση, προσωπικά ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που
δεν είχαν την τύχη (ή την ατυχία) να νιώθουν εντελώς ντόπιοι… Γεννήθηκα και
μεγάλωσα στην Αλβανία, από γονείς ελληνικής καταγωγής. Συχνά, άκουγα να με
φωνάζουν “γκρεκοφόν” για να μου υπενθυμίζουν πως οι ρίζες μου είναι από
αλλού…
H γιαγιά μου γεννήθηκε στη Φλώρινα. Ο παππούς μου γεννήθηκε στο Μοναστήρι.
Αφού έκανε τη στρατιωτική του θητεία στον ελληνικό στρατό, πήγαν μαζί με τη
γιαγιά στην Κορυτσά. Τότε τα σύνορα ήταν ακόμα χαλαρά. Εκεί λοιπόν άνοιξαν ένα
μικρό εργοστάσιο επεξεργασίας χαλκού. Είδαν πολλούς πολέμους στη ζωή τους. Ο
τελευταίος όμως ήταν ο πιο καταστροφικός, γιατί το 1945 τα σύνορα της Αλβανίας
έκλεισαν ερμητικά. Ο παππούς και η γιαγιά μου έμειναν στην Κορυτσά, ενώ οι
γονείς και τα αδέλφια τους στην Ελλάδα. Για σαράντα χρόνια η μόνη επαφή ήταν
οι ελάχιστες επιστολές από την Ελλάδα, που περνούσαν και αυτές από τον έλεγχο
της τρομακτικής χοτζικής ασφάλειας… Μόνο το 1989 η γιαγιά εξασφάλισε βίζα
για να έρθει στην Ελλάδα και να δει τα αδέλφια της. Δεν κατάφερε όμως να δει
τη μητέρα της, αφού είχε πεθάνει… Το 1991 ήρθαμε οικογενειακώς στην Ελλάδα
και εγκατασταθήκαμε στη Θεσσαλονίκη. Τότε για πρώτη φορά συνάντησα τους θείους
και τις θείες μου. Στο μεταξύ, έπρεπε να δουλέψω για να εξασφαλίζω τα προς το
ζην, όπως όλοι οι μετανάστες. Έκανα πολλές δουλειές… Νομίζω πως εν πολλοίς
τα κατάφερα. Παράλληλα επειδή έχω πάθος με τη δημοσιογραφία, εδώ και μερικά
χρόνια διευθύνω ένα περιοδικό στην αλβανική γλώσσα, το “Prestige”. Το
περιοδικό προσπαθεί να βοηθήσει την ένταξη των μεταναστών στην Ελλάδα και να
φέρει πιο κοντά τους Έλληνες και τους Αλβανούς. Έτσι και αλλιώς, ο ίδιος θεωρώ
πως έχω και τις δύο ταυτότητες…
***
Καθώς γνωρίζετε, το πιο σημαντικό πράγμα για έναν μετανάστη είναι η άδεια
παραμονής. Λόγω της ελληνικής καταγωγής μου, εντάχθηκα στο καθεστώς των
ομογενών και πήρα τριετή άδεια παραμονής. Εν τω μεταξύ η μάνα και η γιαγιά μου
πήραν την ελληνική υπηκοότητα. Με λίγα λόγια η ζωή μου έρρεε ομαλά, με τα
γνωστά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι οι κοινοί θνητοί. Ώσπου μία ημέρα
συνάντησα τον παραλογισμό της γραφειοκρατίας. Συνέβη ως εξής: περίμενα την
ανανέωση της άδειας παραμονής μου. Στο Αστυνομικό Τμήμα όμως μου ανακοίνωσαν
πως δεν θα την ανανεώσουν, γιατί πρέπει να ελέγξουν εάν όντως έχω ελληνική
καταγωγή. Περιπλανώμενος ανάμεσα στα αστυνομικά τμήματα της Άνω Πόλης και της
Κάτω Τούμπας, η ζωή μου έγινε άνω κάτω… Έχω στα χέρια μου μόνο μία εξάμηνη
βεβαίωση που μου επιτρέπει να ταξιδέψω στην Αλβανία και πουθενά αλλού. Για
λόγους επαγγελματικούς, ταξιδεύω κάθε τόσο στην Ευρώπη και στην Αμερική. Τώρα
όμως δεν μπορώ να κουνηθώ και περιμένω τον έλεγχο της καταγωγής μου… H
ειρωνεία της μοίρας είναι πως την εβδομάδα που δεν μου ανανέωσαν την άδεια
παραμονής, στο περιοδικό μας είχαμε αποκλειστικές δηλώσεις του υπουργού
Δημόσιας Τάξης, του κ. Βουλγαράκη, πως στο θέμα των μεταναστών τα πράγματα θα
πάνε πολύ καλύτερα. Εγώ όμως, ο διευθυντής του περιοδικού, μετά τη δημοσίευση
έγινα μισοπαράνομος… Τι άλλο να σας πω; Σας στέλνω αυτή την ιστορία και το
εξώφυλλο του περιοδικού μας για ενθύμιο…
Γιώργος Γκαμπέτας»
Γκαζμέντ Καπλάνι για την αντιγραφή
LINK:
Google news
