ΓNΩMH Για όλους βλαβερό!

Δεκάδες ονόματα κάνουν παρέλαση καθημερινά στις εφημερίδες προς τέρψη των
φιλάθλων που περιμένουν με αγωνία τα «νέα αποκτήματα των ομάδων». Μια
προσεκτική μελέτη αυτών των ονομάτων, ωστόσο, μας οδηγεί σε χρήσιμα
συμπεράσματα. Για παράδειγμα, εξακριβώνουμε ότι οι περισσότεροι υποψήφιοι προς
μεταγραφή είναι άγνωστοι στο ευρύ κοινό. Είναι σχεδόν όλοι ξένοι και, κυρίως,
έχουν συμπληρώσει προ πολλού τα… 33 ή 34 χρόνια τους. Σε μια χώρα η οποία
κατέκτησε μόλις πριν από έναν χρόνο το Πανευρωπαϊκό θα περίμενε κανείς, αν μη
τι άλλο, να υπάρξει προτεραιότητα στα εγχώρια ταλέντα ή στη χειρότερη
περίπτωση στην απόκτηση ικανών νέων ξένων παικτών. Αντιθέτως, στην Ελλάδα
έρχονται γερασμένοι, κορεσμένοι παίκτες για να συμπληρώσουν τα ένσημά τους, να
βγάλουν χαρτζιλίκι (ενίοτε γενναίο) και να κάνουν χαρούμενες διακοπές. H ζημιά
που γίνεται στο άθλημα και στους νέους είναι τεράστια. Διότι για να παίξει ο
αλλοδαπός συνταξιούχος, χάνει τη θέση του στην ομάδα ο νεαρός ταλαντούχος
Έλληνας. Χάνει η Εθνική που δεν μπορεί να επανδρωθεί με αξιόλογα στελέχη και
διακυβεύεται έτσι το ποδοσφαιρικό μέλλον της χώρας. Αυτοί που κερδίζουν είναι
οι μάνατζερ, οι «τελειωμένοι» παίκτες και κάποιοι παράγοντες που
υπερτιμολογούν τους «άσους» και χρεώνουν τις ομάδες.

Με μηδέν προγραμματισμό, μηδέν σχεδιασμό, μηδέν ενδιαφέρον για τα ταλέντα, το
ετοιμόρροπο οικοδόμημα θα καταρρεύσει. Και θα μείνουμε με τις αναμνήσεις του
«τιμημένου» και τα μπάζα που μας κουβαλάνε οι μεταπράτες της ελπίδας. Όσο για
την ΕΠΟ και την ΕΠΑΕ, βιώνουν στιγμές γκλάμουρ αποκομμένες από το ποδοσφαιρικό
γίγνεσθαι.