Πρόσωπα Kόντρα στον άνεμο

Παράλυτος για 13 χρόνια, προσφέρει το σώμα του για πειράματα με βλαστοκύτταρα

Ταξιδευτής και θαλασσοπόρος, ο Ιταλός Αμπρότζο Φογκάρ παρακαλεί για έναν άνεμο
που θα διώξει τα σύννεφα, αλλά όχι και την ελπίδα του. Για ένα μέλλον που
πιθανόν να μη γνωρίσει ποτέ. Έπειτα από δεκατρία χρόνια ακινησίας, θέλει να
ξαναγεννηθεί, να προσπαθήσει, λέει στην «Κορριέρε ντέλλα Σέρα», να κρεμάσει
καινούργιους πίνακες στη σοφίτα του. Ετοιμάζεται να φύγει για την Κίνα, όπου ο
νευροχειρουργός Χουάνγκ Χονγκιούν καλλιεργεί εμβρυακά κύτταρα και τα
μεταμοσχεύει για να «επισκευάσει» τη ζωή ανθρώπων που δεν μπορούν πια να
κινηθούν.

Ο Φογκάρ προσφέρεται ως πειραματόζωο και το κάνει από τις σελίδες του βιβλίου
«Controvento» («Κόντρα στον άνεμο»), που έγραψε μαζί με τον δημοσιογράφο της
«Κορριέρε» Τζαντζάκομο Σκιάβι και το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις
εκδόσεις Rizzoli. Ο πρώην μοναχικός ταξιδευτής, ένας ιστιοπλόος που είχε
περάσει 74 μέρες ναυαγός πάνω σε μια σχεδία, προσφέρει για πειράματα με
βλαστοκύτταρα το σώμα του, παράλυτο από το 1992, όταν το τζιπ που οδηγούσε
στην κούρσα Παρίσι – Μόσχα – Πεκίνο ανατράπηκε στην έρημο του Τουρκμενιστάν.
Τώρα ζητάει τη βοήθεια του δόκτορα Χουάνγκ, ενός γιατρού που πολλοί δυτικοί
επιστήμονες βλέπουν με καχυποψία, αλλά εξίσου πολλοί λένε ότι έχει
αποτελέσματα, τόσα μάλιστα που η έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση «Lancet» τού
αφιέρωσε άρθρο. «Θέλω να χρησιμοποιήσει το σώμα μου για μια προσπάθεια που θα
με βοηθήσει να ελπίζω», εξηγεί. «Για πολλά χρόνια ζω όλο το κακό του θανάτου
με πλήρη συνείδηση της ζωής».

Ο Φογκάρ δεν θέλει να κάνει ευθανασία, συνεχίζει να ζει και ελπίζει.
Φυλακισμένος στο κρεβάτι του, ήλπιζε στο δημοψήφισμα που έγινε πρόσφατα στην
Ιταλία για την υποβοηθούμενη γονιμοποίηση και τον πειραματισμό με τα εμβρυακά
κύτταρα. Ήλπιζε σ’ ένα «ναι» και η απογοήτευση ήρθε με την ακύρωση της
ψηφοφορίας, καθώς συμμετείχε σ’ αυτή μόλις το 25,9% των ψηφοφόρων. H Καθολική
Εκκλησία, η οποία αντιτίθεται και στην ευθανασία, μποϊκοτάρισε το δημοψήφισμα.
«Πιστεύω στον Θεό», λέει ο Φογκάρ. «Κάθε φορά που έφτανα στα όριά μου
σκεφτόμουν τον Θεό, και με κάποιο τρόπο στο τέλος εμφανιζόταν. Στη σχεδία τον
ικέτευα να με κάνει να δεχθώ γαλήνια την τύχη μου, να μην με πιάσει απελπισία.
Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να σταματούν την έρευνα στο όνομά
του».

Αν και πότε θα πάει στην Κίνα, ο Φογκάρ θα το ξέρει τον ερχόμενο μήνα, όταν η
κόρη του θα έχει μιλήσει με τον δόκτορα Χουάνγκ. Παίρνει επιστολές από νέους,
ηλικιωμένους, επαγγελματίες, θαλασσοπόρους, φυλακισμένους, μοναχές. Του λένε
να μην το βάλει κάτω, να αντισταθεί. «Δεν θα ενδώσω», διαβεβαιώνει αυτός.
«Ελπίζω μια μέρα να περπατήσω ξανά, δεν θα αποδεχθώ ποτέ να βρίσκεται η ζωή
μου σε παύση. Και δεν θέλω να πιστέψω ότι θα πεθάνω έτσι, ακίνητος».