Tα σχέδια Mπλερ βλάπτουν σοβαρά την Eλλάδα

Απώλεια δισεκατομμυρίων ευρώ θα έχει η Ελλάδα, εάν ο Βρετανός πρωθυπουργός
Τόνι Μπλερ πετύχει να εφαρμόσει το μοντέλο που θέλει για τη διανομή των
κοινοτικών κονδυλίων και τη διάρθρωση του κοινοτικού προϋπολογισμού. Ωστόσο, η
απώλεια αυτή μπορεί να μετριαστεί σε κάποιον βαθμό, εάν η Αθήνα πείσει ότι
πρέπει να είναι δικαιούχος και των κονδυλίων που προορίζονται για τις νέες
πολιτικές που θέλει η Βρετανία, όπως η έρευνα και η τεχνολογία, η κοινωνία της
πληροφορίας και η παιδεία.

Ο T. Μπλερ, στην ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο, περιορίστηκε σε μια πολιτική
διακήρυξη για την Ευρώπη που επιθυμεί – και δεν άνοιξε τα χαρτιά του όσον
αφορά την πρόταση που θα εισηγηθεί για τις δημοσιονομικές προοπτικές της
περιόδου 2007-2013. Βρετανικές πηγές έλεγαν ωστόσο ότι το Λονδίνο θα επιδιώξει
συμφωνία κατά τη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου ή, τουλάχιστον, θα θέσει τις
βάσεις και το πλαίσιο για μια συμφωνία που μπορεί να επιτευχθεί τον Μάρτιο του
2006, επί αυστριακής προεδρίας.

Όσον αφορά τη νέα ΚΑΠ, που έχει συμφωνηθεί να καλύψει τα έτη μέχρι το 2013 και
αποτελεί το 40% του κοινοτικού προϋπολογισμού, η βρετανική προεδρία θα
επιδιώξει πρωτίστως μια συμφωνία για αναθεώρηση πριν από την καταληκτική
ημερομηνία. Βρετανικές διπλωματικές πηγές ανέφεραν χαρακτηριστικά το έτος
2008, ώστε ο Ζακ Σιράκ να μην έχει πρόβλημα με τις προεδρικές εκλογές του
2007. Κατά σύμπτωση, το έτος 2008 εξυπηρετεί και την ελληνική κυβέρνηση, καθώς
εάν οι εκλογές γίνουν κανονικά, θα μπορεί να πάει στις κάλπες χωρίς να έχει
υλοποιηθεί η αναθεώρηση των αγροτικών επιδοτήσεων – η δε διαπραγμάτευση να
γίνει από τη νέα κυβέρνηση…

Αυτό όμως που αποτελεί πονοκέφαλο για την Αθήνα, είναι το ενδεχόμενο περικοπής
των κονδυλίων του Δ’ ΚΠΣ. Βρετανικές διπλωματικές πηγές έλεγαν στα «NEA» πως
πρόθεση της προεδρίας είναι αφενός ο περιορισμός του συνολικού ποσού που
διατίθεται, αφετέρου «εισπράκτορες» να είναι μόνον οι νέες χώρες – μέλη της
Ανατολικής Ευρώπης. Συνήγορος των Βρετανών, εξάλλου, θα είναι η αύξηση του
κατά κεφαλήν ΑΕΠ, βάσει του οποίου κατανέμονται τα κονδύλια, και η οποία δεν
ευνοεί την Ελλάδα.

Σύμφωνα με τα βρετανικά σχέδια, τα κονδύλια από τα Διαρθρωτικά Ταμεία και το
Ταμείο Συνοχής όχι μόνο θα πρέπει να συρρικνωθούν και να διανεμηθούν στις νέες
χώρες – μέλη, αλλά και οι πολιτικές τους – έργα υποδομής και ανάπτυξης – να
τροποποιηθούν. Αντί να χρηματοδοτούνται οδικές αρτηρίες στην Πορτογαλία και
στην Ελλάδα, για παράδειγμα, θα χρηματοδοτείται η ανάπτυξη της έρευνας και της
τεχνολογίας. Αντί για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων για ανέργους – στις ίδιες
χώρες – θα χρηματοδοτείται η αναδιάρθρωση επιχειρήσεων ώστε να γίνουν πιο
ανταγωνιστικές.

Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, η ελληνική κυβέρνηση έχει δύο επιλογές: ή θα
συμπαραταχθεί με όσους διαφωνούν στην πολιτική Μπλερ και θα επιδιώξει όσο το
δυνατόν περισσότερα κονδύλια από το Δ’ ΚΠΣ ή θα επιδιώξει να ενταχθεί στους
«εισπράκτορες» των πολιτικών Μπλερ. Να υποστηρίξει, δηλαδή, ότι και αυτή
δικαιούται χρηματοδοτήσεις στην έρευνα, στην τεχνολογία, στην καινοτομία, στην
κατάρτιση και στην παιδεία. Άλλωστε, μια απλή ανάγνωση των δεδομένων σε αυτούς
τους τομείς – μια σύγκριση της Ελλάδας με τη Σουηδία ή τη Φινλανδία – δείχνει
πόσο υστερεί η χώρα μας και, άρα, πόση χρηματοδότηση δικαιούται.