ΓNΩMH H ευθύνη του Pεχάγκελ

Πριν από έναν χρόνο τέτοιες ημέρες οι σελίδες αυτές ήταν αφιερωμένες στη
μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού αθλητισμού. Έναν χρόνο μετά, δυστυχώς, έχουν
επιστρέψει η μεμψιμοιρία, η κακομοιριά, η σκληρή κριτική απέναντι σε αυτούς οι
οποίοι δώδεκα μήνες πριν μας έκαναν να… φουσκώνουμε σαν παγώνια από
περηφάνια.

H ιστορία έχει δείξει πως την περίοδο της ακμής την ακολουθεί μια παρατεταμένη
περίοδος παρακμής. Δυστυχώς, για τους Έλληνες φιλάθλους (και μη) αυτή η
περίοδος της ποδοσφαιρικής ακμής κράτησε λίγο. Ελάχιστα.

Όμως, θα πρέπει να κρατήσουμε τουλάχιστον την ψυχραιμία μας. Και να αποδώσουμε
στους ανθρώπους που πριν από έναν χρόνο μάς έκαναν περήφανους αυτό που τους
ανήκει. Αυτό όμως πρέπει πρώτος από όλους να το συνειδητοποιήσει ο
ομοσπονδιακός προπονητής Ότο Ρεχάγκελ.

Λίγο μετά τον θρίαμβο του Euro, o Ρεχάγκελ έκλεισε τα αυτιά του στις
«σειρήνες» (Εθνική Γερμανίας) και έμεινε πιστός στην Ελλάδα για να την
«οδηγήσει» στο Μουντιάλ της Γερμανίας το ερχόμενο καλοκαίρι. Το όνειρο, δικό
του και δικό μας, δυστυχώς θαμπώνει. Ο κόσμος ξεχνάει εύκολα. Και ήδη οι
πρώτες μουρμούρες έχουν αρχίσει να ακούγονται. Δίκαια ή άδικα μικρή σημασία
έχει.

Ο Ρεχάγκελ έχει τεράστια ευθύνη: Να κρατήσει τους παίκτες που έφθασαν πέρυσι
στην κορυφή της Ευρώπης, ψηλά όπως τους πρέπει. Να δώσει την ευκαιρία να
φύγουν ως ήρωες και όχι σαν αποδιοπομπαίοι τράγοι.

Γιατί θα είναι πράγματι κρίμα ο Βρύζας, ο Νικοπολίδης, ο Ζαγοράκης, ο
Γιαννακόπουλος και οι άλλοι ήρωες του Euro ξαφνικά από την κορυφή του Ολύμπου
να πεταχθούν στον Καιάδα.