ΓNΩMH Έλλην ασθενής

Το πρώτο σοκ ήρθε ξαφνικά ένα βράδυ του Σεπτέμβρη. H ήττα από την Αλβανία στα
Τίρανα, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, μας πάγωσε σαν αρρώστια
κακιά. Είπαμε δεν πειράζει, η κούραση θα’ ναι, ο φανατισμός των αντιπάλων.
Αυτά είπαμε και περιμέναμε το επόμενο ματς. H Τουρκία έφυγε από την Αθήνα
χωρίς ήττα και στην Ουκρανία δεν γευτήκαμε νίκη. Και ο καιρός μάς ταξίδευε
απελπιστικά μακριά από τις επιτυχίες του καλοκαιριού κι αναπάντεχα κοντά στην
προ Ρεχάγκελ εποχή. Την εποχή που μια ισοπαλία στο Γουέμπλεϊ ισοδυναμούσε με
κατάκτηση Μουντιάλ! Ήρθαν και τα μίζερα οικονομικά προβλήματα, ήρθαν και οι
σκονισμένες δηλώσεις των παραγόντων, ήρθαν και τα χειρότερα με Ουκρανία στην
Αθήνα. Το Μουντιάλ ξεμακραίνει, η πολυπόθητη συνάντηση με την παγκόσμια
πρωταθλήτρια Βραζιλία ήταν ένας εφιάλτης. H πρώτη μας επαφή με τη γιαπωνέζικη
τεχνολογία έδειξε να βρισκόμαστε, ποδοσφαιρικά, στην εποχή του χαλκού… Κι
αύριο με το Μεξικό, την ομάδα που φώναξε «ο βασιλιάς είναι γυμνός», τι θα
γίνει;

Δεν πάει το χέρι στην αυστηρή κριτική. Οι 20 μέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα
δεν σβήνονται έτσι εύκολα με μια… μουτζούρα. Απλά παραστεκόμαστε καρτερικά
στο πλάι ενός ασθενούς που βαριανασαίνει. H επιστήμη του ποδοσφαίρου έχει
σηκώσει τα χέρια ψηλά. Ο Θεός έχει κάνει το θαύμα του μήνες πριν: Τότε, που
«περπατήσαμε» επί των κυμάτων στην Πορτογαλία κι ας είπαν κάποιοι, πικρόχολα,
πως απλά είχαμε χάσει τον δρόμο μας…

Τι μένει τώρα; H ελπίδα που κάνει ακόμα πιο αβέβαιο το μέλλον…