Aφήνει το περίστροφο, πιάνει τον Mπουκόφσκι

«Είμαι υπερβολικά εκλεκτικός. Με ενδιαφέρει μια ωραία υπόθεση ή ένας σκηνοθέτης με μια ωραία ιδέα», λέει ο Ματ Ντίλον για την διπλή επιστροφή του στη μεγάλη οθόνη ύστερα από καιρό

Ο Ματ Ντίλον μπορεί να άργησε, αλλά χτυπάει δυο φορές στη μεγάλη οθόνη. Μπορεί
να μην έχει δοκιμάσει τις δυνάμεις του στα κινηματογραφικά πλατό από το 1998
όταν στεκόταν στο πλευρό της Κάμερον Ντίαζ στο «Κάτι τρέχει με τη Μαίρη», αλλά
και όταν πριν από τρία χρόνια επιχείρησε να σκηνοθετήσει την «Πόλη των
Φαντασμάτων», αλλά επιστρέφει δυναμικά. Ως ρατσιστής αστυνομικός του Λος
Άντζελες στην ταινία «Crash» του Πολ Χιγκς. Και ως Χάρι Κινάσκι, το άλτερ έγκο
του Μπουκόφσκι στο «Factorum», που βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Αμερικανού
συγγραφέα, σκηνοθετημένο από τον Νορβηγό σκηνοθέτη Μπεντ Χάμερ.

«Μου άρεσε η πολυπλοκότητα της προσωπικότητας», λέει ο Ματ Ντίλον για τον ρόλο
του στο «Crash». «Πρόκειται για έναν αποκρουστικό τύπο. Έναν υπερόπτη
ρατσιστή, πολύ κοντά στην εικόνα που έχουμε όλοι μας πάνω-κάτω για ορισμένους
τουλάχιστον αστυνομικούς του Λος Άντζελες. H ταινία παρ’ όλα αυτά εξετάζει πιο
βαθιά την προσωπικότητά του και κυρίως τη σχέση του με τον άρρωστο πατέρα του,
γεγονός που όχι μόνο εξηγεί την πικρία του, αλλά και τις προκαταλήψεις του. H
κατάσταση αυτή δεν δικαιολογεί τη συμπεριφορά του, αλλά την κάνει περισσότερη
κατανοητή. Είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, αλλά δεν με τρομάζει. Δεν
μπορούσα να αντισταθώ στο σενάριο».

Περισσότερο διστακτικός φάνηκε με τον ρόλο του Χάρι Κινάσκι. «Όταν ο Μπεντ
Χάμερ μου τηλεφώνησε για να μου προτείνει τον ρόλο, τον ρώτησα τον λόγο για
τον οποίο με επέλεξε, καθώς εγώ δεν είμαι τύπος που να ταιριάζει στα έργα του
Μπουκόφσκι. H απάντηση ήταν ότι η ταινία δεν ήθελε να έχει βιογραφικό
χαρακτήρα. Ο Κινάσκι ήταν το άλτερ έγκο του, όπως ο Μαστρογιάνι για τον
Φελίνι: μια πιο εξευγενισμένη εκδοχή. Πείστηκα και αισθάνθηκα αμέσως πιο
ελεύθερος να ερμηνεύσω τον ρόλο με τον τρόπο μου».

Στα ατού του εξάλλου είναι ότι γνωρίζει και πολύ καλά το έργο του συγγραφέα.
«Μεταξύ 19 και 20 ετών διάβασα όλα του τα βιβλία», παραδέχεται ο Ματ Ντίλον.
«Ο τύπος της ζωής που περιέγραφε, εκείνη η γεύση, εκείνος ο σαρκασμός ήταν
πολύ ελκυστικά για έναν άνθρωπο της ηλικίας μου. Αναθεωρώντας τα πράγματα
σήμερα, προτού γυρίσω την ταινία, διαπίστωσα πως έχω αποκτήσει περισσότερο
σεβασμό για τον Μπουκόφσκι. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που δουλεύει κάθε
μέρα σε μια δουλειά πεζή μόνο και μόνο για να έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει
να γράφει. Οι θυσίες που έκανε ο Μπουκόφσκι ως καλλιτέχνης είναι απίστευτες».