H Eυρώπη πριμοδοτεί την ανεργία

Ορατή εδώ και καιρό η κρίση της Ευρώπης. Τη φανέρωναν οι στρατιές των
εκατομμυρίων ανέργων και η σχεδόν διαρκής οικονομική στασιμότητα που βασανίζει
τις περισσότερες χώρες, ακόμη και τις πιο πλούσιες.

Τα «Όχι» στα δημοψηφίσματα για το Ευρωσύνταγμα δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να
επισημοποιήσουν την κρίση του ευρωπαϊκού μοντέλου, επιτρέποντας στις ηγεσίες
της Βρετανίας, της Σουηδίας και της Ολλανδίας – δεν είναι τυχαίο ότι και οι
τρεις χώρες διαθέτουν ανοιχτές, απελευθερωμένες και ανταγωνιστικές οικονομίες
– να εκφράσουν με τρόπο έντονο την αμφισβήτησή τους στο υφιστάμενο μοντέλο
διοίκησης και κατανομής των πόρων.

Ο Τόνι Μπλερ άδραξε την ευκαιρία και δεν δίστασε να χαρακτηρίσει αποτυχημένη
τη σημερινή ευρωπαϊκή δομή. Έφθασε να ειρωνευθεί τον Ζακ Σιράκ που επιμένει να
φαντάζεται γεωργικό το ευρωπαϊκό μέλλον και να χαρακτηρίσει ξεπερασμένες τις
ηγεσίες πολλών κεντροευρωπαϊκών χωρών. Δεν δίστασε μάλιστα να υπογραμμίσει πως
είναι ανεπίτρεπτο το 50% του κοινοτικού προϋπολογισμού να κατευθύνεται μέσω
της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής στο 5% των Ευρωπαίων πολιτών.

Ο ίδιος ουσιαστικά διεκδικεί μια διαφορετική κατανομή των ευρωπαϊκών πόρων.
Θέλει να στρέψει τα κονδύλια στην έρευνα, στην τεχνολογία, στη μοριακή
βιολογία, στις νέες υπηρεσίες. Πιστεύει, και μάλλον δικαίως, ότι η Ευρώπη θα
πρέπει να αναπτύξει συγκριτικό πλεονέκτημα σ’ αυτό που ονομάζεται οικονομία
και κοινωνία της γνώσης. Κατά τον Βρετανό πρωθυπουργό αυτός πρέπει να είναι ο
προσανατολισμός της Ευρώπης και αυτός είναι αλήθεια πως επιβάλλεται από τον
νέο διεθνή καταμερισμό δυνάμεων.

H Ευρώπη και η ανεπτυγμένη Δύση θα παράγουν αγαθά τεχνολογικά, θα προσφέρουν
μοντέρνες υπηρεσίες, θα κινούνται στα πεδία της επιστήμης και της καινούργιας
γνώσης και ο Τρίτος Κόσμος θα βρίσκει αναπτυξιακές διεξόδους, τροφοδοτώντας
τις πλούσιες χώρες με φθηνά αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα.

Κακά τα ψέματα, αυτή είναι η παραγωγική διέξοδος για την Ευρώπη και βεβαίως
για την Ελλάδα. Δυστυχώς οι παλαιές βεβαιότητες δεν μπορούν να συντηρηθούν
στον χρόνο. Οι κοινοτικοί πόροι θα βαίνουν μειούμενοι, οι ενισχύσεις των
Βρυξελλών θα λιγοστεύουν, η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας στο μέλλον θα
στηρίζεται ολοένα και περισσότερο στις δικές μας προσπάθειες.

Αν μείνουμε άβουλοι και παθητικοί παρατηρητές των εξελίξεων, θα βρεθούμε προ
δυσάρεστων εκπλήξεων.

H Ελλάδα οφείλει να επανατοποθετηθεί. Ακόμη και αν δεν εκδηλωνόταν η κρίση στη
Γηραιά Ήπειρο, η χώρα μας θα έπρεπε να αναζητεί εδώ και καιρό νέα αναπτυξιακή
διέξοδο και προφανώς δεν μπορεί να ξεφύγει από τον κύκλο των νέων τεχνολογιών
και της νέας γνώσης. Προς τα εκεί είναι υποχρεωμένη να κινηθεί.

Ήδη η ελληνική οικονομία είναι κατά 70% οικονομία υπηρεσιών. H γεωργία
προσφέρει κατ’ έτος μόλις το 9% του εθνικού εισοδήματος και απασχολεί το 15%
του πληθυσμού, κατά βάση γηρασμένου, με δυσκολία προσαρμογής στις απαιτήσεις
των καιρών και στα καινούργια καταναλωτικά πρότυπα.

Ακόμη και στη γεωργία αν θελήσουμε να διαμορφώσουμε συγκριτικό πλεονέκτημα, αν
για παράδειγμα στραφούμε προς την οικολογική παραγωγή, πάλι οφείλουμε τη νέα
γνώση να χρησιμοποιήσουμε.

Και βεβαίως η ελληνική πολιτική τάξη και δη η κυβέρνηση πρέπει να αρχίσει να
ενεργεί ωσάν να μην υπήρχαν οι ενισχύσεις και οι επιδοτήσεις. Αργά ή γρήγορα
αυτή η πηγή θα στερέψει. H εξέλιξη είναι σχεδόν νομοτελειακή. Το ταχύτερο
λοιπόν χρειάζεται μια βαθιά συζήτηση για το μέλλον της χώρας και τους νέους
δρόμους στους οποίους είναι υποχρεωμένη να κινηθεί.

Αντί λοιπόν ο Πρωθυπουργός να «επικοινωνεί» και πάλι, λέγοντας πως θα παίρναμε
20 δισ. ευρώ αν εξασφαλιζόταν συμφωνία, οφείλει να κινηθεί, να αναλάβει
πρωτοβουλίες, πριν η κρίση τα σκεπάσει όλα…