«Xαζούτσικη», ο τέλειος ρόλος

Το μυστικό του σουξέ είναι προσήλωση στην παγωμένη εικόνα «της ξανθιάς αφελούς» και προς το παρόν αποδίδει

Νάζι! Πολύ νάζι! Σαν νιόβγαλτη παιδούλα. Και πόζες στον φακό την ώρα που
μιλάει ο διπλανός της, ο συνεργάτης της και ο φακός ζουμάρει επάνω της και τον
έχει γραμμένο τον συνεργάτη, γιατί εκείνη είναι η «ωραία Ελένη» των καφέδων,
έχει καπαρωμένο το στέμμα των πρωινάδικων και σκασίλα της μεγάλη για το ποιος
μιλάει και τι λέει, ουδόλως άλλωστε ασχολείται και ο σκηνοθέτης με τον
συνεργάτη, διότι μία είναι η σταρ. Με αυτήν τη μέθοδο καθιερώθηκε η Ελένη του
«Πρωινού καφέ» και παραμένει ολόιδια στο πέρασμα του χρόνου, παρά τις αλλαγές
στην εκπομπή, το πάνελ των συνεργατών κ.λπ. Σταρ είναι μία, κυριαρχεί στα
πλάνα, δεν υπάρχει στιγμή που να μην της κάνει «κοντινό» ο σκηνοθέτης: η Ελένη
κοιτάει λοξά, η Ελένη κάθεται σταυροπόδι, η Ελένη βάζει λιπ γκλος για να
στραφταλίζουν τα ακριβοπληρωμένα της χειλάκια, η Ελένη και το καινούργιο
χτένισμα που το φουσκώνει με τα χεράκια κ.λπ.

Δίπλα στο πάνελ μια ομαδούλα συνεργατών πού και πού προσπαθεί να
αρθρώσει καμιά πληροφορία, καμιά γνώμη για κοσμικό κουτσομπολιό, αλλά συνήθως
έχει ελάχιστη τύχη. Χθες, για παράδειγμα, προσπαθούσαν να σχολιάσουν τη
συνέντευξη της Βάνας Μπάρμπα σε περιοδικό. Δέκα φορές επιχείρησε να πει τη
γνώμη του εις εκ των ρεπόρτερ συνεργατών, αλλά έπρεπε η Ελένη να προλάβει
πρώτη «τι ωραία η Βάνα… δεν μου αρέσει που την είπαν παχιά… πόσο αδυνάτισε
κ.λπ». Τα ίδια ήθελε να πει και ο ρεπόρτερ, αλλά έπρεπε να κάνει υπομονή μέχρι
να ολοκληρώσει η παρουσιάστρια.

H αλήθεια είναι πως με δημοκρατικές διαδικασίες τηλεόραση δεν κάνεις.
Το γυαλί θέλει πρωταγωνιστές και η Μενεγάκη είναι. Με τον τρόπο της. Με αυτόν
που την καθιέρωσε σε μία τηλεόραση που αποθεώνει την αφασία, που την προβάλλει
ως μέθοδο επιβίωσης.

Το στυλ που κερδίζει είναι
έχω-τον-χαβά-μου-και-δεν-ακούω-ούτε-τι-λέτε-ούτε-πώς-το-λέτε. Για την
τηλεοπτική επιχείρηση ωστόσο αυτό που έχει σημασία είναι αν κερδίζει. Και
φυσικά κερδίζει η «ωραία Ελένη» με την παρέα της, ακλόνητη επί σειρά ετών,
φίρμα ακριβώς για την αφασική συμπεριφορά της, για τα σχόλιά της, που μοιάζουν
σχεδόν πάντα σαν να μην έχει καταλάβει τι της είπαν.

Ούτε για μία στιγμή φυσικά, δεν φαντάζεται κανείς πως αυτό είναι
οτιδήποτε άλλο εκτός από ένας ρόλος, ο ρόλος της «ξανθιάς χαζής» που κερδίζει
τη συμπάθεια της νοικοκυράς, η οποία τουλάχιστον συγκρινόμενη αισθάνεται
εξυπνότερη.

Άριστη σε αυτό, βρέθηκε να υπερτερεί ανταγωνιστριών της που προηγήθηκαν στις
προτιμήσεις του κοινού, γιατί ουδέποτε υποχώρησε από τον ρόλο της χαζοβιόλας
χαχανίστριας. H Κορομηλά που αποπειράθηκε να αλλάξει τη δική της ίδια εικόνα,
έχασε. Ένα πρωινάδικο παρουσιάζει η Ελενίτσα σαν όλα, με κοινότοπη συνταγή και
περιορισμένο προϋπολογισμό, τι άλλο θα μπορούσε να κερδίσει την προσοχή και το
ενδιαφέρον περιοδικών, κριτικών τηλεόρασης κ.λπ., αν όχι οι «ατάκες της χαζής»
που κατά καιρούς πετάει δίνοντας την εντύπωση χαριτωμένης, που αν και σκράπας
στο σχολείο κανείς δεν της κακιώνει γιατί είναι χαρούμενη.

H πιο καλή μαθήτρια είναι η ξανθιά

Σκράπας η Ελένη; Όχι δα! Με σοφία έχει επιλέξει το γήπεδο στο οποίο μπορεί να
παίξει και υπηρετεί το παιχνίδι των πρωινάδικων φραμπαλάδων με όλη της την
ύπαρξη. Ουδέποτε παριστάνει πως δικαιούται περισσότερα από όσα έχει, γι’ αυτό
άλλωστε και παραμένει πιστή στον ANT1, αποφεύγοντας τις μεταγραφές που
πληγώνουν. Έτσι παραμένει κυρίαρχη στην πρωινή ζώνη, στο κανάλι, στις εκπομπές
που ασχολούνται με τηλεοπτικές σάχλες κάνοντας τάχα κριτική, αλλά
αναδεικνύοντάς τις σε ιδανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα. Άλλωστε, ουκ ολίγες οι
ξανθιές που έκαναν καριέρα χαζούλας, ακριβώς επειδή δεν ήταν. Το μοναδικό
μειονέκτημα στο οικοδόμημα είναι ότι το στυλ «αφελής ζουζούνα» δεν μπορεί να
παραμείνει αναλλοίωτο στον χρόνο. Και τα δείγματα είναι εμφανή συνήθως σε
όλους, πλην της «ζουζούνας». Προς το παρόν, η Ελένη του «Καφέ» αντέχει, με
ομάδα γύρω της που την ενισχύει, με πλάνα του σκηνοθέτη που διατηρούν τη
λάμψη, με στυλιστικές ακρότητες που μπερδεύουν, με χαχανητά που μιμούνται τη
νεανική δροσιά, καθηλωμένη στην εικόνα που της πρόσφερε το σουξέ. Γιατί όχι;
Αν υπάρχει ένας λόγος για αλλαγή είναι ότι η επανάληψη φέρνει την πλήξη και
αναπόφευκτα τη σύγκριση που είναι καταλυτική, όταν φθάνει να γίνεται με τον
καλύτερο εαυτό σου.