Δρόμοι

Μια νέα…

… ιδέα σκέφτηκε ο Γκόρντον Μπράουν για να κάνει τη φτώχεια παρελθόν (make
poverty history). Με την ευκαιρία της συνόδου των χωρών της G8, κάλεσε τις
πλούσιες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες της Μέσης Ανατολής να βάλουν τα λεφτά που
λείπουν από το ταμείο. H συγγραφέας Ναόμι Κλάιν, όμως, έχει μια καλύτερη ιδέα:
Αντί «να σώσουν την Αφρική» με τον πλούτο της Σαουδικής Αραβίας από το
πετρέλαιο, γιατί να μην τη σώσουν με τον πλούτο από το δικό της πετρέλαιο –
και από το δικό της φυσικό αέριο και από τα δικά της διαμάντια και από το δικό
της χρυσάφι και από τη δική της πλατίνα και από το δικό της χρώμιο; Με όλο
αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον για να βγει η Αφρική από τη μιζέρια της, καλό είναι
να θυμόμαστε κάποιον άλλον που είχε επιχειρήσει να κάνει τη φτώχεια παρελθόν:
τον Κεν Σάρο Ουίουα.

Πάνε 10 χρόνια…

… που ο συγγραφέας απαγχονίστηκε μαζί με άλλους οκτώ αγωνιστές της φυλής των
Ογκόνι από τη νιγηριανή κυβέρνηση. Το έγκλημά τους ήταν ότι επέμεναν πως η
Νιγηρία δεν είναι φτωχή αλλά πλούσια χώρα και πως οι πολυεθνικές εταιρείες
ήταν εκείνες που καταδίκαζαν τον λαό της στη φτώχεια. Δεν ζητούσαν έλεος,
συμπόνια, ελεημοσύνη, αλλά δικαιοσύνη. Δέκα χρόνια από τότε, το 70% των
Νιγηριανών εξακολουθούν να ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα και η
εταιρεία Shell εξακολουθεί να τσεπώνει υπερκέρδη από το πετρέλαιο της χώρας. H
Αφρική κάτω από τη Σαχάρα είναι η φτωχότερη γωνιά της γης. Μα είναι και η πιο
επικερδής για επενδύσεις. Σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας (2003),
«οι αποδόσεις των άμεσων ξένων επενδύσεων εκεί είναι υψηλότερες από
οποιαδήποτε άλλη περιοχή του κόσμου». H Αφρική είναι τόσο φτωχή, επειδή οι
επενδυτές της και οι πιστωτές της είναι τόσο απίστευτα πλούσιοι.

H ιδέα…

… για την οποία πέθανε αγωνιζόμενος ο Κεν Σάρο Ουίουα – πως δηλαδή ο πλούτος
μιας χώρας πρέπει να χρησιμοποιείται για το καλό του λαού αυτής της χώρας –
βρισκόταν πάντα στην καρδιά κάθε αντιαποικιακού αγώνα. Το βλέπουμε και στη
Βολιβία, όπου λαϊκή εξέγερση υποχρέωσε σε παραίτηση τον πρόεδρο της χώρας.
Πριν από μια δεκαετία, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανάγκασε τη Βολιβία να
ιδιωτικοποιήσει τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου, με την υπόσχεση
πως αυτό θα έφερνε ανάπτυξη και ευημερία. Όταν αυτό δεν έγινε, οι δανειστές
έβαλαν την κυβέρνηση να γεμίσει τη «μαύρη τρύπα» του χρέους με την επιβολή
φόρων στους εργαζομένους. Όμως, οι Βολιβιανοί είχαν μια καλύτερη ιδέα: να
ξαναπάρουν πίσω το φυσικό αέριο και να το χρησιμοποιήσουν για το καλό της
χώρας. Γι’ αυτό γίνεται τώρα ο καβγάς.

Τα βραχιόλια…

… που συμβολίζουν τον αγώνα κατά της φτώχειας είναι ωραία, μα είναι ακόμη
ωραιότερα όταν γίνονται θηλιές στις πολιτικές που φέρνουν αυτή τη φτώχεια.