Διαστάσεις Άρωμα βανίλιας

Την τελευταία φορά, φτηνά τη γλιτώσαμε. Οι θερμοκρασίες όμως ανεβαίνουν, οι
δημοτικές εκλογές πλησιάζουν και το πρόβλημα των σκουπιδιών παραμένει άλυτο.
Πώς θα τη βγάλουμε στην επόμενη κρίση;

«Του λείπει αλάτι». «Είσαι τυχερός. Εμένα μου λείπουν όλα τα υπόλοιπα» (του Αλτάν, από το Εσπρέσσο)

Λίγες ημέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου, στη διάρκεια ενός επαγγελματικού του
ταξιδιού στη Νέα Υόρκη, ο Ίλαν Σατζ άκουσε ότι οι άνθρωποι που εργάζονταν στα
ερείπια του Ground Zero παραπονούνταν για την τρομερή μυρωδιά. Κάποιοι
προσπαθούσαν να ανακουφιστούν ψεκάζοντας τα ρουθούνια τους με Vicks VapoRub,
αλλά τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Όταν επέστρεψε στο Ισραήλ, ο Σατζ άρχισε να
το ψάχνει. Και πέρυσι, η εταιρεία του έριξε στην αγορά ένα προϊόν που λέγεται
Odorscreen. Αντίθετα με τα απολυμαντικά χώρου και τα αρώματα, που σκεπάζουν
τις μυρωδιές, το συγκεκριμένο τζελ αλλοιώνει προσωρινά τους οσφρητικούς
υποδοχείς της μύτης. Τα πτώματα μυρίζουν πράσινο τσάι. Τα σκουπίδια αποπνέουν
άρωμα βανίλιας.

Ένας από τους πρώτους πελάτες του νέου προϊόντος ήταν η ισραηλινή οργάνωση
Zaka, που συλλέγει πτώματα και ανθρώπινα όργανα ύστερα από μια βομβιστική
επίθεση. Τον περασμένο χειμώνα, διανεμήθηκαν πακέτα με Odorscreen στα σωστικά
συνεργεία που στάλθηκαν στους τόπους απ’ όπου πέρασε το τσουνάμι. Αλλά αυτές
είναι ακραίες καταστάσεις. H εταιρεία Patus θέλει τώρα να επεκτείνει τη χρήση
του προϊόντος της στις μεγάλες πόλεις, και ιδιαίτερα σ’ εκείνες που όταν
μπαίνει το καλοκαίρι γίνονται αφόρητες. Ανέθεσε λοιπόν σ’ έναν οδοκαθαριστή
της Νέας Υόρκης να κάνει μια βόλτα στα πιο μεθυστικά μέρη της μεγαλούπολης.

H πρώτη στάση του Ριτς Άντερσον ήταν στην Ιχθυαγορά Φούλτον. «Όσο νερό κι αν
ρίξουν σ’ αυτό το μέρος, η μυρωδιά δεν φεύγει», είπε στον δημοσιογράφο του
Νιου Γιόρκερ που τον συνόδευε. Αλλά εκείνος το μόνο που μύριζε ήταν
πεύκο. H μυρωδιά δεν έφυγε από πάνω του ούτε όταν πάρκαρε το αυτοκίνητό του
στη Γέφυρα Μανχάταν και περπάτησε στα δρομάκια τής Τσάιναταουν. «Εδώ, όλος ο
κόσμος τη νύχτα κατουράει. Άστεγοι, μεθυσμένοι, διερχόμενοι με τα αυτοκίνητά
τους. Το νιώθεις;» Ο δημοσιογράφος ασφαλώς και το ένιωθε. «Μυρωδιά ψαριού,
μυρωδιά κινέζικου φαγητού, σκουπίδια, δρόμος, στάσιμα νερά, ούρα, όλα
ανακατεύονται, αλλά εμένα μου έρχεται μόνο μια μυρωδιά πεύκου».

Να λοιπόν η λύση για τις πόλεις και τα κοινωνικά προβλήματα που συνοδεύουν την
ανάπτυξή τους. Αντί να αναζητούμε λύσεις, μπορούμε απλώς να τα αγνοούμε,
φροντίζοντας να αλλοιώνουμε καταλλήλως τις αισθήσεις μας. Μετά την όσφρηση,
πρέπει να βρούμε κάτι για την όραση, που να μεταμορφώνει, ας πούμε, τα
αρχιτεκτονικά εξαμβλώματα σε υπέροχα νεοκλασικά κτίρια. Κι ύστερα κάτι για την
ακοή: αντί για τις κόρνες των αυτοκινήτων, θα ακούμε τα αγαπημένα μας μουσικά
κομμάτια. Για τη γεύση, η επιστήμη έχει ήδη προνοήσει. Μένει η αφή, η πιο
ατίθαση. Πώς να φρεσκάρεις ένα δέρμα που γερνάει, πώς να ζωντανέψεις ένα
δέντρο που πεθαίνει;

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com