Πρόσωπα H ελπίδα των μεταρρυθμιστών

Αν υποτεθεί πως οι μεταρρυθμιστές έχουν μια ελπίδα στις ιρανικές προεδρικές
εκλογές της Παρασκευής, αυτή ονομάζεται Μοσταφά Μοΐν.

Μοσταφά Μοΐν. Καλεί τους Ιρανούς να συμμετάσχουν μαζικά στις εκλογές της Παρασκευής

Ο Μοΐν και ο Μοχσέν Μεχραλιζαντέχ είναι οι μοναδικοί μεταρρυθμιστές υποψήφιοι
στις εκλογές. Αρχικά το 12μελές Συμβούλιο των Φρουρών, ένα μη αιρετό
σκληροπυρηνικό συντηρητικό σώμα που «προστατεύει» την Ισλαμική Επανάσταση,
είχε εγκρίνει ως υποψηφίους μόλις έξι από τους 1.014 που είχαν ζητήσει να
συμμετάσχουν στις προεδρικές εκλογές. Και οι έξι ήταν συντηρητικοί, πρώην ή
νυν αξιωματούχοι του καθεστώτος – ο μοναδικός εξ αυτών που δεν συγκαταλέγεται
στους σκληροπυρηνικούς, αλλά στους «πραγματιστές», μετριοπαθείς συντηρητικούς,
είναι ο πρώην πρόεδρος Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί. Έπειτα όμως από παρέμβαση
του ανώτατου ηγέτη της χώρας, του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, το Συμβούλιο των
Φρουρών επέτρεψε τις υποψηφιότητες και των Μοΐν και Μεχραλιζαντέχ.

Πέραν των συντηρητικών, μεγάλος εχθρός του 54χρονου Μοΐν στην προσπάθειά του
για την προεδρία είναι η απογοήτευση των Ιρανών από τον απερχόμενο
μεταρρυθμιστή πρόεδρο Μοχαμάντ Χαταμί, ο οποίος δεν κατάφερε σε δύο θητείες να
εκπληρώσει τις υποσχέσεις του για εκδημοκρατισμό της χώρας και βελτίωση της
κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρώην υπουργός Ανώτερης Παιδείας του
Χαταμί, ο Μοΐν, γιατρός στο επάγγελμα, είχε παραιτηθεί τον Αύγουστο του 2003
καταγγέλλοντας τις επιθέσεις εναντίον φοιτητών και των καθηγητών τους. Είχε
διατελέσει υπουργός και κατά την πρώτη θητεία του Χαταμί καθώς και επί
προεδρίας Ραφσαντζανί και είχε υποβάλει την παραίτησή του μετά τη βίαιη
καταστολή των φοιτητικών διαδηλώσεων του Ιουλίου 1999, αλλά ο Χαταμί την είχε
τότε απορρίψει. Πάει στις εκλογές υποσχόμενος να αντιμετωπίσει τις παραβιάσεις
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να επαναλάβει τις συνομιλίες με τις Ηνωμένες
Πολιτείες. Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ήταν ο μοναδικός που
μίλησε για συνέχιση της αναστολής των επίμαχων πυρηνικών δραστηριοτήτων του
Ιράν και για απελευθέρωση των «πολιτικών κρατουμένων», οι οποίοι επισήμως δεν
υφίστανται στο Ιράν.

H ελπίδα του Μοΐν είναι η υψηλή συμμετοχή σε μια χώρα όπου ο μισός πληθυσμός
είναι κάτω των 25 ετών και οι νέοι ψηφίζουν από τα 15 τους. Καλεί τους
απογοητευμένους δημοκράτες Ιρανούς να μην μποϊκοτάρουν τις εκλογές, αλλά να
τον ψηφίσουν. Με το μποϊκοτάζ «δεν θα έχετε κανέναν λόγο στο μέλλον σας, θα
ανοίξει ο δρόμος για τη μαύρη εποχή ενός ολοκληρωτικού συστήματος», τους
προειδοποιεί. Εκλογολόγοι τού δίνουν ένα 10%, αλλά οι συνεργάτες του ελπίζουν
πως, αν οι Ιρανοί προσέλθουν μαζικά στις κάλπες, ο Μοΐν θα μπορούσε ίσως να
βρεθεί στον δεύτερο γύρο ως αντίπαλος του Ραφσαντζανί, που είναι το φαβορί.
Σύμφωνα όμως με άλλους αναλυτές, η υποψηφιότητα του Μοΐν πιθανόν να στερήσει
κρίσιμες ψήφους από τον Ραφσαντζανί (στην εκλογή του οποίου αντιτίθεται ο
αγιατολάχ Χαμενεΐ), με αποτέλεσμα να εκλεγεί πρόεδρος από τους
σκληροπυρηνικούς.