Δρόμοι

Το πρόχειρο…

… νεκροταφείο είναι σπαρμένο με πλάκες από πέτρα. Σε μια από αυτές είναι
γραμμένο με κιμωλία: «Μεγαλόσωμος άνδρας με γαλάζια κελεμπία και μια αρμαθιά
κλειδιά» – ένας ακόμη νεκρός του πολέμου που η ταυτότητά του παραμένει
άγνωστη. Δεν βλέπει κανείς τέτοιες εικόνες – από τη φονική επίθεση που έγινε
τον περασμένο Νοέμβριο στη Φαλούτζα του Ιράκ – στις βραδινές ειδήσεις. Οι
σκηνές προέρχονται από το ντοκιμαντέρ «Τα όνειρα των σπουργιτιών». Μαζί με
τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, τέτοια ντοκιμαντέρ λένε ιστορίες που
αγνοούνται από τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης.

H Φαλούτζα…

… είναι κάτι που συμβαίνει, είναι κάτι υπαρκτό, κρατάει στην τηλεόραση καμιά
εβδομάδα και κατόπιν παύουμε πια να μαθαίνουμε τι συμβαίνει εκεί. Ιρακινοί και
Αμερικανοί, ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι και κινηματογραφιστές, εξοπλισμένοι με
ερασιτεχνικές βιντεοκάμερες και φωτογραφικές μηχανές, έρχονται να καλύψουν
αυτό το κενό. H κινηματογραφία είναι σχεδόν ανύπαρκτη στο Ιράκ. Από τα CD που
πουλάνε τα μαγαζιά, γράφει το περιοδικό «Γουάιαρντ», τη μεγαλύτερη ζήτηση
έχουν τα προπαγανδιστικά του Σαντάμ, οι σάτιρες του Σαντάμ (που το αμερικανικό
περιοδικό υποψιάζεται ότι είναι προϊόντα του τμήματος ψυχολογικού πολέμου του
Πενταγώνου) και εκείνα που δείχνουν σκηνές από αποκεφαλισμούς.

Οι ανεξάρτητοι…

… κινηματογραφιστές κάνουν στο Ιράκ επαναστατικά πράγματα. Δυο πρώην
παραγωγοί του MTV πέρασαν από χέρι σε χέρι 150 ψηφιακές βιντεοκάμερες σε 2.000
Ιρακινούς και κατέγραψαν τις προσωπικές ιστορίες τους. Στα «Όνειρα» μιλούν
πολλές φωνές: Ιρακινοί που κρεμούν τη φωτογραφία του Μπους στα τζαμιά τους,
Ιρακινοί που είναι γεμάτοι περιφρόνηση για τους Αμερικανούς, Ιρακινοί που
νοσταλγούν τις μέρες του Σαντάμ. Οι σκηνές του ντοκιμαντέρ είναι ανησυχητικές,
επειδή αποκαλύπτουν πως το Ιράκ είναι ένας πολύ πιο επικίνδυνος τόπος από όσο
τον δείχνουν στους καταναλωτές τους τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης. H δουλειά
αυτών των ανεξάρτητων κινηματογραφιστών και δημοσιογράφων είναι εξαιρετικά
επικίνδυνη. Ο Σαάντ Φακέρ, ένας από τους παραγωγούς του ντοκιμαντέρ «Τα όνειρα
των σπουργιτιών», σκοτώθηκε πέρυσι από πεζοναύτες στη διάρκεια των γυρισμάτων.
Ένας κάμεραμαν πυροβολήθηκε στο χέρι. Και ο σκηνοθέτης Χαϊντέρ Μούσα Νταφάρ
πιάστηκε αιχμάλωτος δυο φορές, μία από τα αμερικανικά στρατεύματα και άλλη μία
από τους Ιρακινούς αντάρτες.

Άνθρωποι…

… σαν τον Νταφάρ και τους συνεργάτες του είναι αφοσιωμένοι σε αυτό που
κάνουν: δείχνουν στον υπόλοιπο κόσμο μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του Ιράκ. Και
όλοι τους πιστεύουν ότι η ανεξαρτησία είναι ο καλύτερος τρόπος για να το
κάνουν. «Δεν υπάρχει προπαγάνδα», γράφει ο Νταφάρ από τη Βαγδάτη. «Είναι σαν
να μιλάει κανείς από καρδιάς. Κανένα πολιτικό κόμμα δεν σε πληρώνει για να σου
βάλει ιδέες στο κεφάλι. Για να σε στηρίξει η κυβέρνηση, πρέπει να παραχαράξεις
τα γεγονότα. Στις ανεξάρτητες ταινίες βρίσκει κανείς πιο καλές, πιο
ενδιαφέρουσες και πιο απίστευτες ιστορίες».