Διαστάσεις Aνάγκη και υπόσχεση

Θετικά ή αρνητικά, με ενθουσιασμό ή με φόβο, οι Ευρωπαίοι μιλούν και θα
εξακολουθήσουν να μιλούν για την Ευρώπη. Έχουν όμως ένα αναμφισβήτητο
προνόμιο: ότι, αν χρειαστεί, αν όλα καταρρεύσουν, μπορούν να ζήσουν και χωρίς
αυτή. Έτσι τουλάχιστον νομίζουν.

H Ευρώπη πέθανε – και ο Εκόνομιστ δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό του

Οι γονείς του Ναβίντ Κερμανί άφησαν πριν από 50 χρόνια το Ιράν και
μετανάστευσαν στη Γερμανία για να σπουδάσουν. Αποδέχθηκαν πλήρως το ευρωπαϊκό
μοντέλο, έμαθαν καλά τη γλώσσα και εντάχθηκαν αρμονικά στη γερμανική κοινωνία.
Είναι ευτυχείς που ζουν στη Γερμανία. Είναι ευγνώμονες. Αλλά Γερμανοί δεν θα
δηλώσουν ποτέ. Ζουν μισό αιώνα σ’ αυτή τη χώρα κι όμως παραμένουν Ιρανοί. Ή,
στην καλύτερη περίπτωση, Ιρανογερμανοί. Το ίδιο συμβαίνει με τον Ναβίντ.
Γεννήθηκε στη Γερμανία, έχει γερμανικό και ιρανικό διαβατήριο, μιλάει άπταιστα
γερμανικά, ζει μονίμως στην Κολωνία, αλλά δεν θα του περνούσε ποτέ από το
μυαλό ότι είναι Γερμανός. Αντίθετα, ο ξάδελφός του που ζει εδώ και έξι χρόνια
στις Ηνωμένες Πολιτείες, δηλώνει πλέον Αμερικανός.

Για τους ψηφοφόρους του «Όχι» και για τις ελίτ της Ολλανδίας, της Γερμανίας ή
της Ισπανίας, γράφει ο Ναβίντ Κερμανί στη Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ, η
Ευρώπη είναι ένα πολιτιστικό πρόγραμμα. Μπορεί να θέλουν να οικοδομήσουν την
ενωμένη Ευρώπη, αλλά η ιδιωτική και πολιτική ύπαρξή τους δεν εξαρτάται από την
επιτυχία του εγχειρήματος αυτού. Για έναν μετανάστη είναι αλλιώς. «Για μένα, η
Ευρώπη είναι μια ανάγκη και μια υπόσχεση» σημειώνει ο Ναβίντ, που είδε
πρόσφατα να εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο στη Γερμανία. «Εγώ δεν μπορώ να ζήσω
χωρίς την Ευρώπη. Αν δεν διανοούμαι να δηλώσω Γερμανός, μπορώ όμως να γίνω
Ευρωπαίος. H Ευρώπη δεν είναι χώρα, είναι ιδέα. Χωρίς αυτή την ιδέα, τι θα
κάνω, πού θα πάω;».

Τον τελευταίο καιρό οι ανησυχητικές ενδείξεις πολλαπλασιάζονται. Πολιτικοί που
σύντομα θα αναλάβουν την εξουσία στη Γερμανία δηλώνουν κατηγορηματικά ότι το
Ισλάμ δεν έχει θέση στην Ευρώπη, ενώ ένας πολιτικός με το μέγεθος και το κύρος
του Χέλμουτ Σμιτ έφτασε να χαρακτηρίσει λάθος την απασχόληση στη Γερμανία
εργαζομένων που ανήκουν σε άλλο θρήσκευμα. H εικόνα μιας Ευρώπης όπου
συμβιώνουν και αντιμετωπίζονται ισότιμα άνθρωποι με διαφορετικές ρίζες, φυλές
και θρησκείες, ξεθωριάζει. H αμυντική αυτή στάση – επισημαίνει ο Ναβίντ
Κερμανί – δεν στρέφεται μόνο ή πρωταρχικά κατά των μουσουλμάνων. Στρέφεται
εναντίον όλων εκείνων που δεν ανήκουν πλέον – ή ακόμη – στο ευρωπαϊκό «εμείς».
Οι Ανατολικοευρωπαίοι είναι κι αυτοί ανεπιθύμητοι. Ο μεγάλος εχθρός είναι ο
Πολωνός υδραυλικός.

Στο λεξιλόγιο των πολιτικών της Δυτικής Ευρώπης οι ευκαιρίες έχουν δώσει τη
θέση τους στους φόβους. Τα κριτήρια της ένταξης αντικαθίστανται από κριτήρια
αποκλεισμού. H Ευρώπη κλείνεται στον εαυτό της. Ο Λεπέν θριαμβεύει.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com