Δρόμοι

Στα γενέθλιά του…

… δεν κάνει καμιά προσπάθεια να κρύψει τους φόβους του. «Δεν είναι ευχάριστο
να κλείνεις τα ογδόντα», λέει ο Ντίτριχ Φίσερ-Ντισκάου. «Δεν μου άρεσε όταν
έκλεισα τα εβδομήντα, ούτε τώρα μου αρέσει. Είναι η αρχή του τελευταίου
επεισοδίου. Μακάρι να μπορούσα να το παραβλέψω». Πάνε περισσότερα από 12
χρόνια από τότε που έπαψε πια να τραγουδάει μια από τις πιο δυνατές και πιο
ανθρώπινες φωνές της Ευρώπης. Ο Γερμανός βαρύτονος ευτύχησε να τραγουδήσει τα
πάντα, από Μοντεβέρντι μέχρι Σούμπερτ, από Βάγκνερ μέχρι Μπρίτεν, από μουσική
δωματίου μέχρι λυρική όπερα. Μα από όλα καλύτερα τραγούδησε τα τραγούδια του
Σούμπερτ.

Με το ξέσπασμα…

… του πολέμου, είχε ήδη αρχίσει τις σπουδές του στο αγαπημένο του Βερολίνο,
όταν κλήθηκε να καταταγεί στον γερμανικό στρατό. Το 1945 συνελήφθη αιχμάλωτος
από τους Αμερικανούς στην Ιταλία. Εκεί, τον έβαζαν να τραγουδάει, να παίζει
πιάνο και να οργανώνει θεατρικές παραστάσεις για τους αιχμαλώτους πολέμου.
Εκείνη η πολεμική εμπειρία του έκανε τον Μπέντζαμιν Μπρίτεν να καλέσει τον
βαρύτονο να τραγουδήσει στην ιστορική πρεμιέρα του «Πολεμικού εμβατηρίου» του,
στον καθεδρικό ναό του Κόβεντρι, το 1962. Πριν από δώδεκα χρόνια, ο Ντίτριχ
Φίσερ-Ντισκάου τραγούδησε για τελευταία φορά. «Πολλοί από μας περάσαμε τη μισή
μας ζωή κοντά του», λέει γι’ αυτόν ο κριτικός Ίβαν Νάγκελ, ένας μαθητής του.
«Χωρίς αυτόν, θα είχαμε μάθει πολύ λιγότερα, θα είχαμε γνωρίσει πολύ λιγότερα.
Όχι, θα είχαμε ζήσει πολύ λιγότερο».

Στα ογδόντα του…

… ύστερα από όλα όσα έχει κάνει στη ζωή του, ο μεγαλύτερος φόβος του Ντίτριχ
Φίσερ-Ντισκάου είναι μήπως ξεχαστεί, αργά και αναπόφευκτα. «Ο άνθρωπος που
πετυχαίνει τα περισσότερα, μπορεί να ξεχαστεί περισσότερο», λέει στην
εφημερίδα «Γκάρντιαν». Όσοι αγάπησαν τα «λίντερ», τα παραδοσιακά έντεχνα
τραγούδια της Κεντρικής Ευρώπης στα οποία ο Ντίτριχ Φίσερ-Ντισκάου διακρίθηκε
ιδιαίτερα, μπορούν να του υποσχεθούν πως θα τον θυμούνται πάντα με ένα τέτοιο
τραγούδι του Μπετόβεν που είναι από τα αγαπημένα του: το «Τραγούδι του
πιοτού».

«Βάλε μου…

… ένα ποτήρι, καλόπαιδο, Να τρέξει από ψηλά, Με εύθυμα λόγια τραγούδα, Κι
άδειασε κι άλλο απ’ το μπουκάλι! Όταν τα κεφάλια βράσουν απ’ την κάψα, Και της
ευθυμίας σβηστούν οι αστραπές… Αχ! Πάτε να ξεφορτωθείτε έναν γκρινιάρη, Να
γλιτώσετε ένα μπουκάλι! Γεμάτη ευφραίνεται η καρδιά, Χαρίστε τη ζωή στο φως,
Απ’ τη σκοτούρα τρέξτε μακριά. Να, φεύγει, βάλτε άλλο ένα! Όσο και αν
βαραίνουν οι μέρες, Το βράδυ με πιάνει ευθυμία, Στο κρασί σαν μου γνέφουν οι
φίλοι! Αυτό το ποτήρι στο Ωραίο, Ακούστε τον ήχο απ’ το τσούγκρισμα, Πώς
ομορφαίνουν τα ποτήρια! Άλλο ένα, βάλτε άλλο ένα! Τούτο εδώ το χαρίζω, Στις
αδελφές ψυχές που μένουν πιστές, Κι αυτή η γιορτή σύντομα θα ξαναγίνει! Ζήτω!
Άλλο ένα μπουκάλι!».