Δρόμοι

Από τους δολοφόνους…

… αυτός που χύνει στο θύμα του φαρμάκι ήταν πάντα ο πιο αποκρουστικός. H
δηλητηρίαση, ειδικά με αρσενικό, προκαλεί αγωνιώδεις και παρατεταμένους
πόνους. Ο δολοφόνος δεν ρισκάρει να αντικρύσει αυτόν που θα σκοτώσει
καταπρόσωπο. Συνήθως είναι ομόκλινος και ομοτράπεζος με το θύμα του και εύκολα
μπορεί να του βάλει το φαρμάκι στο ποτήρι ή το πιάτο του – η δολιότητα και η
απανθρωπιά σε έναν θανατηφόρο συνδυασμό.

Ένας πειρασμός…

… παραπάνω για τον υποψήφιο δολοφόνο, πριν ακόμη η ιατροδικαστική εξελιχθεί
έτσι που να μπορεί να βρίσκει με ακρίβεια το κάθε δηλητήριο, ήταν πως μπορούσε
να κάνει το έγκλημά του ανενόχλητος, χωρίς τον κίνδυνο να εντοπιστεί η
δηλητηριώδης ουσία, αφού συχνά τα συμπτώματά της μοιάζουν με συμπτώματα από
ασθένειες που προκύπτουν φυσικά. Στο βιβλίο του «Τα στοιχεία του φόνου», ο
χημικός Τζον Έμσλεϊ εξετάζει την ιστορία αυτών των εγκλημάτων, που τα
περισσότερα από αυτά έγιναν με πέντε δηλητήρια: υδράργυρο, αρσενικό,
αντιμόνιο, μόλυβδο και θάλλιο. Ο συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Π. Ντ.
Τζέιμς, που κάπως αισθάνεται πως ο Έμσλεϊ μπήκε στα χωράφια του, ανέλαβε να
παρουσιάσει το βιβλίο του στην εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ». Όμως, όπως λέει ο
Τζέιμς, τα δηλητήρια δεν σκοτώνουν μονάχα όταν πέφτουν στα χέρια ενός μοχθηρού
δολοφόνου. Σκοτώνουν και από άγνοια, από πλεονεξία ή από απροσεξία. Από αυτές
τις αιτίες έχασαν τη ζωή τους τα περισσότερα θύματά τους.

Οι καπελάδες…

… του δέκατου ένατου αιώνα τρελαίνονταν από τον υδράργυρο, οι εργάτριες στα
εργοστάσια ταπετσαρίας φαρμακώνονταν από το αρσενικό που έβαζαν στις βαφές και
χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι πάθαιναν μολυβδίαση πριν ακόμη ανακαλυφθεί πόσο
είναι επικίνδυνος ο μόλυβδος. Ακόμη και στη σύγχρονη εποχή, νέα βιομηχανικά
δηλητήρια σκοτώνουν πολύ περισσότερους ανθρώπους από όλους τους δολοφόνους του
κόσμου μαζί.

Οι αλχημιστές…

… γράφει ο Έμσλεϊ, αυτοί οι ακούραστοι ερευνητές του ανέφικτου, που πάσχιζαν
να μετατρέψουν απλά και ταπεινά μέταλλα σε χρυσάφι και να ανακαλύψουν το
ελιξίριο της αιώνιας ζωής, διέτρεχαν χίλιους κινδύνους, ιδιαίτερα όταν
πειραματίζονταν με τον υδράργυρο, που πίστευαν πως ήταν το πιο σημαντικό
μέταλλο. Μπορεί πολλοί από αυτούς να ήταν κοινοί απατεώνες, που
εκμεταλλεύονταν ανθρώπους αφελείς, άλλοι όμως ήταν γνήσιοι και αφοσιωμένοι
ερευνητές, που μάλιστα έκαναν πολλές σπουδαίες ανακαλύψεις. Οι σύγχρονοι
αλχημιστές, μολονότι και αυτοί αναζητούν με τον τρόπο τους το ελιξίριο της
μακροβιότητας, διαφέρουν πολύ από τους παλιούς. Ανακατεύουν άγνωστες ουσίες σε
μυστικά καζάνια και τα μαγικά «φίλτρα» που βγάζουν από εκεί τα σερβίρουν στο
πιάτο μας ή τα χύνουν στις φλέβες μας, με την ίδια υπόσχεση πάντα: μακροζωία.
Δεν κινδυνεύουν να παραδοθούν στην πυρά από την Ιερά Εξέταση, όχι μονάχα
επειδή αυτή δεν υπάρχει πια, αλλά επειδή ποτέ δεν έλειψαν οι αφελείς.