Πρόσωπα «Eίμαι βαθιά αρνητικός»

Ρόμπερτ Κραμπ: «Ήξερα πως ήμουνα παράξενος από τα τέσσερά μου»

Έγινε «καλτ» σχεδιαστής των εναλλακτικών, underground κόμικς στα τέλη της
δεκαετίας του 1960 και, κατά μία έννοια, αντιπροσωπεύει τις ελπίδες και τους
φόβους μιας ολόκληρης γενιάς. Οι αμαζόνες του με τα τροφαντά οπίσθια, ο Mr
Natural, ένας γέρος σοφός που φλέγεται να φτάσει στη νιρβάνα αλλά βασανίζεται
από τις σαρκικές επιθυμίες, το Διαβολικό Κορίτσι, ο σεξομανής Φριτς ο Γάτος,
και, βεβαίως, ο ίδιος ο R. Crumb είναι μερικοί από τους κατοίκους της
Κράμπλαντ, της χώρας που ζει στο κεφάλι του μεγάλου κομίστα.

«Σχεδιάζει πάντα το ίδιο σώμα», λέει η Αλίν (Κομίνσκυ), η γυναίκα του.
«Μερικοί πιστεύουν πως δεν του αρέσουν πραγματικά αυτές οι γυναίκες, αλλά
κάνουν λάθος». Ζουν σ’ ένα μεσαιωνικό χωριό στη νότια Γαλλία. «Είναι πολύ
κυριαρχική. Αποπνέει ενέργεια, ενώ εγώ είμαι ένα άτομο διστακτικό και
αναποτελεσματικό», λέει εκείνος. «Έχουμε καθένας τη ζωή του, με αποτέλεσμα η
σχέση μας να παραμένει ενδιαφέρουσα», εξηγεί η Αλίν στον Σάιμον Άτενστοουν της
«Γκάρντιαν». «Του άρεσε να έχει πολλές φιλενάδες και μου άρεσε να πηγαίνω σε
μέρη εξωτικά, επικίνδυνα. Σήμερα, απ’ όσο γνωρίζω, δεν βλέπει παρά ένα άλλο
κορίτσι». Ο Κραμπ είναι 62 χρόνων, η Αλίν 57.

Ο Ρόμπερτ Κραμπ γεννήθηκε στη Φιλαδέλφια, τρίτος σε μια οικογένεια με πέντε
παιδιά. «Ήξερα πως ήμουν παράξενος από τα τέσσερά μου», λέει. Ο πατέρας του
ήταν υπαξιωματικός στους Πεζοναύτες, αυταρχικός και βίαιος. H μητέρα του;
«Ήταν πραγματικά τρελή. Ο πατέρας μου την έκλεισε μέσα δύο – τρεις φορές». Ο
μεγάλος αδελφός του, ο Τσαρλς, πέρασε την ενήλικη ζωή του κλεισμένος στο σπίτι
με τη μητέρα του, τρομοκρατημένος από τον έξω κόσμο και από την επιθυμία του
για τα μικρά αγόρια. Αυτοκτόνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ο Μέιξον, ο
άλλος αδελφός του, καλλιτέχνης επίσης, «ορμούσε στις γυναίκες στα σούπερ –
μάρκετ για να τους κατεβάσει το βρακί. Τον έκλεισαν φυλακή. Του έκαναν μια
θεραπεία που τον μεταμόρφωσε». Εδώ και 25 χρόνια ζει στο ίδιο δωμάτιο
ξενοδοχείου, αλλά έχει σταθεροποιηθεί και οι πίνακές του πωλούνται καλά.

Ο Κραμπ στα 19 του ήθελε να αυτοκτονήσει, αλλά όλα άλλαξαν το φθινόπωρο του
1968, «όταν άρχισα να τραβάω τις γυναίκες». Για την Αμερική ένιωθε ανέκαθεν
μια «υπεροπτική περιφρόνηση», γιατί «είμαι βαθιά αρνητικός, βλέπω σ’ όλα τη
χειρότερη πλευρά τους» – στην περίπτωση των ΗΠΑ, τις πολυεθνικές, την Κόκα –
Κόλα, τον Τζωρτζ Μπους, τη μισαλλοδοξία, τον χριστιανικό φονταμενταλισμό, τη
γραφειοκρατία, τις τιμές, την καταστροφή του περιβάλλοντος… Ωστόσο, μερικά
πράγματα τού λείπουν από την Αμερική: «Κατ’ αρχάς, όλες αυτές οι Αμερικανίδες
με τους χοντρούς πισινούς. Αλλά και ο ρόλος μου, ως χρονογράφου της κουλτούρας
αυτής».