MATIEΣ Tα κόμματα

Κι αυτοί, στον κόσμο τους… (Παλιά, το λέγαμε αλλιώς: εδώ ο κόσμος καίγεται
και το… χτενίζεται). Τηλεοράσεις, κάθε βράδυ, καταγγελίες, εξαγγελίες,
κουβέντες του αέρα, υφάκι, συσκέψεις, επιτροπές, καινούργιες επιτροπές,
δηλώσεις, απαντήσεις, διαψεύσεις, συνεντεύξεις, «στρογγυλά τραπέζια», ψήφιση,
στη ζούλα, νομοσχεδίων, για «βοηθήματα», χαμηλωμένα μάτια μετάνοιας, οργίλες
αντιδράσεις και ξανά συσκέψεις…

Οι εργαζόμενοι έχουν βαρεθεί. Οι νέοι έχουν αγανακτήσει. Οι γεροντότεροι
κάθονται στη γωνιά τους και κουνάνε με θλίψη το κεφάλι τους. Αλλ’ αυτοί,
είπαμε, στον κόσμο τους: το κύριο πρόβλημά τους είναι πώς θα κάνουν εντύπωση,
πώς θα «αποστο-μώσουν» τον αντίπαλο, πώς θα μαζέψουν «ψηφουλάκια», για να
ξαναβγούν στις εκλογές, όποτε αυτές γίνουν.

Θα κάτσουν, αυτήν τη φορά, να μελετήσουν σοβαρά όσα προκύπτουν από την
πανελλαδική έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε νέους ηλικίας 15-26 ετών; Θα
λάβουν υπόψη τους αυτά που τους «σούρνει» η νεολαία, ώστε να αλλάξουν τακτική,
να μπουν μέσα στον λαό, να μυρίσουν τον ιδρώτα του, να μπολιαστούν από τα
προβλήματά του και να κάνουν την αερολογία πράξη;

H κόρη μου είναι 25 ετών, ηθοποιός. Κάνει παρέα με παιδιά – παιδιά τα λέω εγώ
– της ηλικίας της. Όλα αυτά τα παιδιά – τα μισά σπουδάζουν, τα μισά παίζουν σε
διάφορους θιάσους και στην TV – έχουν, μονίμως, στο βλέμμα κάτι σαν απόγνωση.
Φοβούνται. Δεν ξέρουν τι θα γίνει αύριο. Και, βέβαια, τα περισσότερα μένουν σε
ένα δωματιάκι και εργάζονται σε διάφορες καφετέριες – σερβιτόροι – για να
βγάλουν μερικά ευρουλάκια και να τα φέρουν βόλτα.

Δεν μιλάνε ποτέ – ή σχεδόν ποτέ – «πολιτικά». Έχουν γυρισμένη, από απελπισία,
την πλάτη τους στα κόμματα. Αισθάνονται σα να ‘ναι μπροστά τους ένα τέλμα. Για
θυμηθείτε τι γινόταν στα χρόνια της μεταπολίτευσης; Τι ενθουσιασμός
επικρατούσε στις κομματικές νεολαίες, τι όνειρα χτίζονταν, κάθε μέρα, για μια
Ελλάδα φρέσκια, δυνατή, ξεχωριστή;

Τώρα, τα κόμματα είναι στην «απέξω». Και δεν φταίνε, βέβαια, οι νέοι γι’ αυτό.
H Εκκλησία, αντίθετα, βρίσκεται πολύ ψηλά στην κατάταξη. Αλλά ας μην το πάρουν
επάνω τους οι άγιοι πατέρες μας. Άλλο Εκκλησία και άλλο αρχιερείς.
Καταλαβαινόμαστε, ελπίζω. Και, αλήθεια: εκείνη η «κάθαρση», που θα επιχειρούσε
ο Αρχιεπίσκοπος, κόλλησε πουθενά;